Telugu Stories Hub

గుంటూరు జిల్లాలోని ఒక చిన్న గ్రామం కొండమూడి. ఆ గ్రామంలో రామకృష్ణ, రాజ్యలక్ష్మి దంపతులు నివసిస్తున్నారు. వారికి ఇద్దరు కొడుకులు, ఒక కూతురు. కూతురు పేరు లావణ్య. లావణ్యకు ఇరవై ఐదు సంవత్సరాలు. మూడు సంవత్సరాల క్రితం ఆమె వివాహం జరిగింది. ఆమె భర్త పేరు రాజేష్. రాజేష్ హైదరాబాద్లో ఉద్యోగం చేస్తాడు. వివాహమైన మొదటి సంవత్సరం బాగానే ఉంది. కానీ తర్వాత రాజేష్ నిజ స్వరూపం బయటపడింది. అతను తాగుడు, జూదానికి బానిస అయ్యాడు. లావణ్యను కొట్టేవాడు. ఆమె నొప్పి, కన్నీళ్లు ఎవరికీ చెప్పలేదు. ఒక రోజు లావణ్య ఓపిక కోల్పోయింది. ఆమె విడాకులు తీసుకోవాలని నిర్ణయించుకుంది. ఆమె కోర్టు కేసు వేసింది. నెలల తరబడి విచారణ జరిగింది. చివరికి విడాకులు మంజూరయ్యాయి. లావణ్య చేతిలో బ్యాగుతో, నలిగిన మనసుతో తండ్రి ఇంటి గుమ్మం దగ్గర నిలబడింది. రామకృష్ణకు ఆ రోజు ఉదయం వార్త తెలిసింది. అతని మనసు గుభేల్లుమంది. తన కూతురు విడాకులు తీసుకుంది. ఆ విషయం గ్రామంలో తెలిస్తే ఏమంటారు? తన గౌరవం ఏమవుతుంది? తన కులంలో ఎవరు మాట్లాడుతారు? అతనికి నేరుగా సిగ్గు, కోపం, బాధ అన్నీ ఒకేసారి వచ్చాయి. లావణ్య తలుపు తట్టింది. రామకృష్ణ తలుపు తెరిచాడు. కూతురు ముందు నిలబడి...

ఏలూరు పట్టణ సమీపంలోని ఒక చిన్న గ్రామం పెద్దిరాజుపాలెం. ఆ గ్రామంలో రాజేంద్ర, సుజాత దంపతులు నివసిస్తున్నారు. వారి వివాహానికి ఐదు సంవత్సరాలు. వారికి ఒక కొడుకు వంశీ. వంశీకి మూడు సంవత్సరాలు. అతను చాలా అందంగా ఉంటాడు. కళ్ళు పెద్దవిగా, చిరునవ్వు ముద్దుగా ఉంటుంది. కానీ అతను మాట్లాడడు. ఇతర పిల్లలు మూడేళ్లకు మాట్లాడతారు, నవ్వుతారు, పరుగెత్తుతారు. వంశీ ఇప్పటికీ తనలో తాను ఉంటాడు. ఎవరినీ చూడడు. పిలిస్తే వినిపించినట్లు ఉండడు. గంటల తరబడి ఒకే చోట కూర్చుని, తన చేతులు చూస్తూ ఉంటాడు. సుజాతకు మొదటి నుంచీ ఒక సందేహం ఉండేది. "రాజేంద్రా, మన వంశీ ఎందుకు మాట్లాడటం లేదు? పక్కింటి రవి అతని కంటే చిన్నవాడు, బాగా మాట్లాడతాడు." రాజేంద్ర నిశ్శబ్దంగా ఉండేవాడు. "సుజాతా, కొందరు పిల్లలు కాస్త ఆలస్యంగా మాట్లాడతారు. వాడికి సమయం రావాలి." సుజాత ఆ మాటలు నమ్మడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ ఆమె మనసులో సందేహం రోజురోజుకు పెరిగింది. నెలలు గడిచాయి. వంశీ ఇంకా మాట్లాడలేదు. అతను ఎవరి కళ్ళలోకి చూడడు. కొన్నిసార్లు గట్టిగా అరుస్తాడు. సుజాత అతన్ని దగ్గరికి తీసుకుంటే, తప్పించుకుంటాడు. ఆమెకు ప్రతిరోజూ ఏడుపు వచ్చేది. కానీ ఆమె భ...

తెనాలి పట్టణ సమీపంలోని ఒక చిన్న గ్రామం చిన్నపాలెం. ఆ గ్రామంలో సుబ్బారావు, మహాలక్ష్మి దంపతులు నివసిస్తున్నారు. వారికి ఇద్దరు కొడుకులు, ఒక కూతురు. కూతురు పేరు లావణ్య. లావణ్యకు ఇరవై ఒక్క సంవత్సరాలు. ఆమె చాలా అందంగా, నిర్భయంగా ఉండేది. ఆమెకు స్థానిక కళాశాలలో ఒక యువకుడితో ప్రేమ ఏర్పడింది. ఆ యువకుడు వేరే కులానికి చెందినవాడు. కానీ ప్రేమకు కులం అడ్డుకాలేదు. కొద్ది నెలల్లో ఆ సంబంధం తల్లిదండ్రులకు తెలిసిపోయింది. సుబ్బారావుకు భయంకరమైన కోపం వచ్చింది. ఆమెను ఇంట్లో బంధించారు. కానీ అప్పటికే లావణ్య గర్భవతి అనే విషయం తెలిసింది. ఆ రాత్రి ఇంట్లో తుఫాను వచ్చింది. సుబ్బారావు కేకలు వేశాడు. "నువ్వు మా గౌరవాన్ని నేలపాలు చేసావు. ఈ గ్రామంలో మా ముఖం ఎలా చూపించుకోవాలి? నువ్వు మా కూతురివి కాదు." మహాలక్ష్మి నిశ్శబ్దంగా ఏడ్చింది. ఆమెకు తెలుసు తన కూతురు తప్పు చేసింది.  లావణ్య గర్భంతో నిలబడి, ఏడుస్తూ చెప్పింది. "నాన్నా, నేను తప్పు చేశాను. కానీ ఈ బిడ్డ నా తప్పు కాదు. ఈ బిడ్డకు కూడా బ్రతకడానికి హక్కు ఉంది. నన్ను క్షమించు." సుబ్బారావు ఆ మాటలు వినలేదు. "నువ్వు ఈ ఇంట్లో ఉండలేవు. వెళ్లిపో." లావణ...

వరంగల్ పట్టణం. ఒక మధ్యతరగతి కుటుంబం. ఆ ఇంట్లో శ్రీను, అతని భార్య సుజాత నివసిస్తున్నారు. శ్రీనుకు ముప్పై రెండు సంవత్సరాలు. అతను ఒక ప్రైవేటు సంస్థలో ఉద్యోగి. సుజాతకు ఇరవై ఎనిమిది సంవత్సరాలు. ఆమె గృహిణి. వారి వివాహానికి నాలుగు సంవత్సరాలు. వారికి ఒక కూతురు నవ్య, వయసు రెండు సంవత్సరాలు. శ్రీనుకు తల్లి లక్ష్మి, తండ్రి వెంకటేశ్వర్లు పక్కనే ఉండే ఇంట్లో నివసిస్తున్నారు. శ్రీను వారి ఏకైక కొడుకు. లక్ష్మికి కొడుకు అంటే ప్రాణం. కొడుకు పెళ్లి చేసుకున్న తర్వాత కూడా ఆమె తన పట్టు వదలలేదు. ఆమె ప్రతి విషయంలో జోక్యం చేసుకుంటుంది. వంటలో, పిల్లల పెంపకంలో, డబ్బు ఖర్చులలో, ఎక్కడికి వెళ్లాలి, ఎప్పుడు రావాలి అన్నింటిలో. సుజాతకు ఈ జోక్యం బాధగా ఉండేది. ఆమె చదువుకున్న అమ్మాయి. స్వంత అభిప్రాయాలు ఉన్నాయి. ఆమెకు అత్తగారి ప్రతి మాటా తలనొప్పిగా మారింది. కానీ భర్త శ్రీను ఏమీ అనేవాడు కాదు. "అమ్మకు అలవాటు అలా. నువ్వు ఊరుకో" అనేవాడు. సుజాతకు ఈ నిశ్శబ్దం ఇంకా ఎక్కువ బాధ కలిగించేది. సంఘర్షణ మొదలైంది. ఒక రోజు సుజాత తన కూతురు నవ్యకు ఒక చిన్న పార్టీ పెట్టాలనుకుంది. ఆమె తన స్నేహితురాళ్లను, పక్కింటి వారిని పిలవాలనుకుంది....

విశాఖపట్నం. కొండల మధ్య ఒక చిన్న ఇల్లు. ఆ ఇంట్లో రాజేంద్ర మరియు వల్లి నివసిస్తున్నారు. వారి వివాహానికి ఏడు సంవత్సరాలు. ఏడేళ్లుగా వారి ఇంట్లో పిల్లల చప్పుడు లేదు. పూజగదిలో దీపం వెలుగుతుంది, కానీ ఆ వెలుగు చాలదు. వారి మనసులో చీకటి నిండి ఉంది. రాజేంద్రకు ముప్పై ఐదు సంవత్సరాలు. అతను బ్యాంకులో మేనేజర్. ప్రతిరోజూ ఉదయం లేచి, తన భార్య వల్లి ముఖంలో ఆశ చూస్తాడు. ఆమె కళ్ళలో 'ఈ నెలైనా' అని ఒక మౌన ప్రశ్న ఉంటుంది. ఆ ప్రశ్నకు జవాబు లేదు. వల్లికి ముప్పై రెండు సంవత్సరాలు. ఆమె తన స్నేహితురాళ్ల పిల్లలను చూస్తే లోపల ఏదో కుమిలిపోతుంది. ఆమెకు తన స్వంత బిడ్డను చంకలో పెట్టుకోవాలని ఉంది. కానీ ప్రకృతి ఆమెకు ఆ అవకాశం ఇవ్వలేదు. వారు ఎంతో మంది వైద్యులను చూశారు. ఎన్నో దేవుళ్లను మొక్కుకున్నారు. కానీ ప్రతిసారీ ఫలితం ఒకటే "సాధ్యం కాదు." చివరికి ఒక రోజు డాక్టరు చెప్పాడు. "మీకు స్వంతంగా పిల్లలు కలగడం చాలా కష్టం. దత్తత తీసుకోవడమే మంచి మార్గం." ఆ మాటలు వల్లి గుండెలో బాణంలా గ్రుచ్చుకున్నాయి. ఆమెకు తన రక్తం, తన బిడ్డ కావాలి. తన నొప్పి తెలిసిన బిడ్డ. ఆమె చేతిలో చేయి వేసి 'అమ్మా' అని పిలిచే బ...

పశ్చిమ గోదావరి జిల్లా, తాడేపల్లిగూడెం. ఒక పెద్ద ఇల్లు. ఆ ఇంట్లో వెంకటరత్నం, అతని భార్య లక్ష్మీదేవి, వారి కొడుకు సుధీర్ నివసిస్తున్నారు. వెంకటరత్నం పదవీ విరమణ పొందిన ప్రభుత్వోద్యోగి. లక్ష్మీదేవి సంప్రదాయ గృహిణి. సుధీర్ చదువుకుని హైదరాబాద్ లో ఉద్యోగం చేస్తున్నాడు. ఇటీవల అతని వివాహం జరిగింది హైదరాబాద్ లోనే పెరిగిన అమ్మాయితో, పేరు నేహ. నేహకు ఇరవై ఐదు సంవత్సరాలు. ఆమె చిన్నతనంలోనే తండ్రిని కోల్పోయింది. తల్లి ఒంటరిగా ఆమెను పెంచింది. నేహ బీటెక్ చదివి, ఒక ప్రైవేటు సంస్థలో ఉద్యోగం చేస్తున్నది. సుధీర్ ఆమెను ప్రేమించాడు. తల్లిదండ్రులకు చెప్పి పెళ్లి చేసుకున్నారు. కానీ వివాహం తర్వాత నేహ భర్త ఇంటికి వచ్చింది. ఇక్కడ ఆమెకు కొత్త ప్రపంచం ఎదురైంది. లక్ష్మీదేవి సంప్రదాయాలను చాలా కఠినంగా పాటించేవారు. ఉదయం ఐదు గంటలకు లేచి, ఇంట్లోని ఆలయంలో దీపం వెలిగించాలి. పూజ చేయాలి. వంట చేయాలి. అత్తగారికి టీ ఇవ్వాలి. మామగారికి పేపర్ ఇవ్వాలి. ఇవన్నీ కోడలి బాధ్యత. నేహకు ఈ అలవాట్లు లేవు. ఆమె తల్లి ఒంటరిగా పనిచేసేది. నేహ చిన్నప్పటి నుంచీ స్కూల్, కాలేజీ, ఉద్యోగం ఈ పోటీలో పెరిగింది. ఆమెకు తెల్లవారుజామున ఐదు గంటలకు లేవడం, చేతి ...

హైదరాబాద్ నగర శివార్లలో ఒక వృద్ధాశ్రమం ఉంది. దాని పేరు "శాంతి నిలయం". ఆ ఆశ్రమంలో ఎనభై మంది వృద్ధులు ఉంటారు. వారిలో కొందరికి పిల్లలు ఉన్నారు, కానీ వారు రారు. కొందరికి బంధువులు ఉన్నారు, కానీ వారు మరచిపోయారు. మిగిలినవారికి ఎవరూ లేరు. ఆ ఆశ్రమంలో ఒక వృద్ధురాలు ఉండేది. ఆమె పేరు మహాలక్ష్మి. ఆమెకు డెబ్బై ఎనిమిది సంవత్సరాలు. ఆమె భర్త చనిపోయి పది సంవత్సరాలు అయింది. ఆమెకు ముగ్గురు కొడుకులు, ఒక కూతురు. ముగ్గురు కొడుకులు పట్నాలలో ఉన్నత ఉద్యోగాలు చేస్తారు. కూతురు విదేశంలో స్థిరపడింది. మహాలక్ష్మి ఐదు సంవత్సరాల క్రితం ఈ ఆశ్రమంలోకి వచ్చింది. ఎందుకు వచ్చింది? ఆమె పెద్ద కొడుకు చెప్పాడు "అమ్మా, నీకు ఇక ఒంటరిగా ఉండడం కష్టం. ఇక్కడ నీకు స్నేహితులు దొరుకుతారు. మేము నెలకు కొంత డబ్బు పంపిస్తాం." రెండవ కొడుకు చెప్పాడు  "నాకు ఇంట్లో స్థలం సరిపోదు, అమ్మా." మూడవ కొడుకు చెప్పాడు "నా భార్యకు నీకు సర్దుబాటు లేదు." మహాలక్ష్మి నిశ్శబ్దంగా బ్యాగు కట్టుకుని ఆశ్రమానికి వచ్చింది. ఆమెకు ఆ రోజు గుర్తు. వర్షం కురుస్తుంది. ఆమె కొడుకులు ఆశ్రమం ముందు దించి వెళ్ళిపోయారు. ఒక్కడు కూడా లోపలికి ...

విజయవాడ నగరం. నగరం మధ్యలో ఒక చిన్న ఇల్లు. ఆ ఇంట్లో శ్రీనివాస్, సుధ దంపతులు నివసిస్తున్నారు. వారికి ఒకే ఒక కొడుకు వంశీ. వంశీకి పదకొండు సంవత్సరాలు. అతను ఏడవ తరగతి చదువుతున్నాడు. శ్రీనివాస్ ఒక చిన్న ప్రైవేటు సంస్థలో గుమస్తాగా పనిచేస్తాడు. అతని జీతం చాలా తక్కువ. కానీ అతని కలలు చాలా పెద్దవి. చిన్నప్పుడు అతను డాక్టర్ కావాలనుకున్నాడు. డబ్బు లేక ఆ కల నెరవేరలేదు. ఇప్పుడు ఆ కలను తన కొడుకు ద్వారా నెరవేర్చుకోవాలని అనుకుంటున్నాడు. సుధ గృహిణి. ఆమెకు పొరుగింటి వారి పిల్లలతో పోటీ. ఆమెకు తెలియదు ఆ పోటీ తన కొడుకు ప్రాణాలను తింటోందని. ఉదయం నాలుగు గంటలకు అలారం మోగుతుంది. ఇంకా చీకటిగా ఉంటుంది. వంశీ కళ్ళు తెరుస్తాడు. శరీరం అలసిపోయి ఉంటుంది. కానీ తండ్రి గదిలోకి వచ్చి చెప్పే మాట వింటాడు. "లే, నాయనా. లే. ప్రపంచంలో విజయం సాధించేవాళ్ళు నాలుగు గంటలకే లేస్తారు. నువ్వు కూడా అలా అలవాటు చేసుకో." వంశీ మంచం మీద నుంచి ఒళ్ళు విరుచుకుంటూ లేస్తాడు. అతనికి నిద్ర ఇంకా పూర్తిగా తీరలేదు. కానీ తండ్రి మాటను తిరస్కరించే ధైర్యం లేదు. చదువుకోవడానికి కూర్చుంటాడు. కళ్ళు మూతలుపడతాయి. నీళ్ళు చల్లుకుంటాడు. పుస్తకం ముందు ఉంచుతా...

కర్నూల్ జిల్లా, పాతపాడు గ్రామం. ఆ గ్రామంలో రామయ్య మరియు సీతమ్మ దంపతులు నివసించేవారు. వారికి ముగ్గురు కొడుకులు. పెద్ద కొడుకు రాము. అతను హైదరాబాద్లో పెద్ద సాఫ్ట్వేర్ కంపెనీలో పనిచేస్తాడు. నెలకు లక్షా డెబ్భై వేలు సంపాదిస్తాడు. విదేశీ పర్యటనలు వెళ్తాడు. ఊరికి వచ్చినప్పుడు కారు దిగి, సూట్ కేస్ పట్టుకుని నడుస్తాడు. రెండవ కొడుకు జగను. అతను బ్యాంకులో ఆఫీసర్. నెలకు అర లక్ష. స్థిరమైన ఉద్యోగం, స్థిరమైన జీవితం. చిన్న కొడుకు వీరు. అతను ఐదవ తరగతి వరకే చదివాడు. కారణం ఆ సమయంలో రామయ్య చేతిలో డబ్బు లేదు. పెద్ద కొడుకు చదువుకు ఖర్చు పెట్టాడు. రెండవ కొడుకు చదువుకు ఖర్చు పెట్టాడు. వీరు చదువు ఆగిపోయింది. ఇప్పుడు వీరు కూలీ పని చేస్తాడు. నెలకు రెండు మూడు వేలు సంపాదిస్తాడు. చేతులు గడ్డకట్టిన నల్లని చేతులు. బట్టలు మురికిగా ఉంటాయి. కానీ అతని మనసు మాత్రం స్వచ్ఛమైనది. రామయ్యకు వీరు అంటే ప్రేమ లేదు. సీతమ్మకు అసహ్యం. వీరు ఇంటికి వచ్చిన ప్రతిసారీ, సీతమ్మ మొహం చిన్నబుచ్చుకుంటుంది. "నువ్వు ఎందుకు వచ్చావు? నీకు ఇచ్చేది ఏముంది ఇంట్లో? నీ దగ్గర డబ్బు లేదు. తిండి తినడానికి వచ్చావు." వీరు ఆ మాటలు విని కింద చూస్తాడు...

ప్రకాశం జిల్లా, చీమకుర్తి పట్టణం. ఆ పట్టణంలో సుబ్బారావు అనే వృద్ధుడు ఉండేవాడు. అతనికి డెబ్బై ఐదు సంవత్సరాలు. భార్య మహాలక్ష్మి, కొడుకులు వెంకట్ (నలభై ఐదు) మరియు నరేష్ (ముప్పై ఎనిమిది), కూతురు లావణ్య (ముప్పై ఐదు). సుబ్బారావు ప్రభుత్వ ఉద్యోగం నుంచి పదవీ విరమణ చేసి, ఇప్పుడు నెలకు ఇరవై వేల పింఛను తీసుకుంటాడు. వెంకట్ న్యాయవాది. అతని భార్య కల్పన. వారికి ఇద్దరు పిల్లలు. వారు వేరే ఇంట్లో ఉంటారు. నరేష్ చిన్న వ్యాపారం చేస్తాడు. అతని భార్య దీప్తి. వారికి ఒక కూతురు ఉంది. వారు కూడా వేరే ఇంట్లోనే ఉంటారు. లావణ్య కేవలం టీచర్. ఆమె భర్త రమేష్ ప్రైవేటు ఉద్యోగి. వారు ఆర్థికంగా కొంత ఇబ్బందిలో ఉంటారు. ఆమెకు ఇద్దరు పిల్లలు. సుబ్బారావు మరియు మహాలక్ష్మి ఒంటరిగా పాత ఇంట్లో నివసిస్తున్నారు. వారి పిల్లలు ఎప్పుడూ రారు. పెద్ద కొడుకు వెంకట్ కోర్టు పని అని బిజీ. చిన్న కొడుకు నరేష్ వ్యాపారం కారణంగా రాడు. కూతురు లావణ్య తన స్వంత సమస్యలతో నిమగ్నమై ఉంది. సుబ్బారావుకు ఇప్పుడు గుండె సమస్య వచ్చింది. డాక్టర్లు బైపాస్ సర్జరీ అవసరమని చెప్పారు. ఖర్చు నాలుగు లక్షలు. సుబ్బారావు మూడు రోజులు ఆలోచించాడు. చివరికి తన పిల్లలను ఒకచోట సమావ...

తెలంగాణాలోని ఒక చిన్న గ్రామం బండిగూడెం. ఆ గ్రామంలో ఒక యువకుడు ఉండేవాడు. అతని పేరు శ్రీను. అతనికి ఇరవై ఐదు సంవత్సరాలు. అతను రైతు కాదు, వ్యాపారి కాదు. అతను గ్రామంలోని చిన్న పుస్తకాల దుకాణంలో పనిచేసేవాడు. తండ్రి చనిపోయాడు. తల్లి వృద్ధురాలు. శ్రీనుకు ప్రపంచంలో ఒక్కటే సంపద తన చిన్న దుకాణం మరియు తన ప్రేమ. ఆ ప్రేమ పేరు సుజాత. సుజాత ఆ గ్రామంలోనే ఉండేది. ఆమెకు ఇరవై మూడు సంవత్సరాలు. ఆమె తల్లిదండ్రులు మంచి స్థితిలో లేరు. తండ్రికి శ్వాసకోశ సమస్య. ఆమె వారి ఏకైక కూతురు. శ్రీను ఆమెను చిన్నప్పటి నుంచి చూస్తూ పెరిగాడు. ఆమె నవ్వు, ఆమె కళ్ళలో ఆకాశం. ఆమె నడిచే తీరు, ఆమె మాట్లాడే తీరు ప్రతిదీ అతనికి కవిత్వంలా తోచేది. ఒక రోజు శ్రీను ధైర్యం చేసి తన ప్రేమను చెప్పాడు. సుజాత చిరునవ్వు నవ్వింది. "నాకు తెలుసు, శ్రీను. నీకు నామీద ప్రేమ ఉందని నేను గమనించాను. నాకు కూడా నీ మీద ప్రేమ ఉంది. కానీ నేను నీకు ఒక మాట చెప్పాలి." "చెప్పు." "నాన్నకు చాలా అనారోగ్యం. నేను వారిని వదిలి వెళ్ళలేను. నువ్వు నాకోసం ఎదురుచూస్తావా?" శ్రీను నిశ్శబ్దంగా తల ఊపాడు. "నేను నీ కోసం ఎదురుచూస్తాను. ఎంతకాలమైనా....

తెలంగాణాలోని ఒక చిన్న గ్రామం ముత్యాలపల్లి. ఆ గ్రామం కొండల మధ్య, చెరువు ఒడ్డున ఉండేది. ఆ చెరువు నీరు చాలా నిర్మలంగా ఉండేది. వృద్ధుల మనసులాగ. ఆ గ్రామంలో ఇద్దరు వృద్ధులు ఉండేవారు. ఒకరు నారాయణమ్మ. ఆమె వయసు డెబ్బై రెండు సంవత్సరాలు. మరొకరు వెంకయ్య. అతని వయసు డెబ్బై ఐదు సంవత్సరాలు. నారాయణమ్మ భర్త చనిపోయి పదిహేను సంవత్సరాలు అయింది. ఆమె కొడుకు పట్నంలో ఉద్యోగం చేస్తాడు. కోడలు, మనుమలు ఆమెను ఎప్పుడూ పట్టించుకోరు. ఆమెకు ఒక చిన్న గుడిసె ఉంది. ప్రతిరోజూ ఉదయం ఆమె గుడికి వెళ్లి, దేవునికి దీపం వెలిగించి, అక్కడే చాలా సేపు కూర్చుంటుంది. వెంకయ్య భార్య చనిపోయి పన్నెండు సంవత్సరాలు అయింది. అతనికి పిల్లలు లేరు. బంధువులు లేరు. అతను ఒంటరి మనిషి. ప్రతిరోజూ గుడి ముందు వేపచెట్టు కింద కూర్చుని, ప్రజలను చూస్తూ ఉంటాడు. నారాయణమ్మకు, వెంకయ్యకు మధ్య మాటలు లేవు. చాలా సంవత్సరాలు వారు ఒకరినొకరు చూసుకుంటూనే ఉండేవారు, కానీ మాట్లాడుకోలేదు. అయినా ప్రతిరోజూ ఉదయం, వారి కళ్ళు రెండు నిమిషాలు కలుసుకునేవి. ఆ కలయికలో ప్రేమ లేదు. కానీ ఒక అర్థం చేసుకోవడం ఉండేది. ఆ అర్థం ఇదే "నువ్వు ఒంటరిదానివి. నేను ఒంటరివాణ్ణి. మనమిద్దరం ఇక్కడ ఒంట...

ఏలూరు పట్టణం పక్కన ఒక చిన్న గ్రామం చింతలపూడి. ఆ గ్రామంలో ఒక పాత పోస్టాఫీసు ఉండేది. ఆ పోస్టాఫీసులో విశ్వనాథ్ అనే యువకుడు పనిచేసేవాడు. అతనికి ఇరవై ఆరు సంవత్సరాలు. తల్లిదండ్రులు లేరు. ఒంటరివాడు. అతను చాలా నిజాయితీగలవాడు. రోజూ ఉదయం పోస్టాఫీసు తెరిచేవాడు. లేఖలు క్రమబద్దీకరించేవాడు. సాయంత్రం వరకు అక్కడే ఉండేవాడు. ఆ పోస్టాఫీసుకి ఎదురుగా ఒక చిన్న ఇల్లు ఉండేది. ఆ ఇంట్లో శైలజ అనే అమ్మాయి నివసించేది. ఆమెకు ఇరవై నాలుగు సంవత్సరాలు. చాలా అందంగా ఉండేది. ఆమె కళ్ళు ఎప్పుడూ ఒక మాయను దాచుకునేవి. విశ్వనాథ్ కి ఆమె అంటే చూసిన మొదటి రోజు నుంచి ఇష్టం. ప్రతిరోజూ ఆమె పోస్టాఫీసు దగ్గరగా వెళుతుండగా, అతను ఆమెను చూసేవాడు. ఆమె అతని వైపు చూసి చిరునవ్వు నవ్వేది. కొన్ని వారాల తర్వాత శైలజ విశ్వనాథ్ దగ్గరికి వచ్చింది. "అక్కకు లేఖ రాయాలి. మీరు రాస్తారా?" అడిగింది. విశ్వనాథ్ రాశాడు. ఆ తర్వాత రెండు మూడు సార్లు ఇలా లేఖలు రాస్తూ వారి మధ్య స్నేహం పెరిగింది. క్రమేపీ ఆ స్నేహం ప్రేమగా మారింది. శైలజ విశ్వనాథ్ తో చెప్పింది "నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను. నువ్వు నా జీవితంలోకి వచ్చి నాకు కొత్త అర్థం నేర్పావు." విశ్...

చిత్తూరు జిల్లా కొండల మధ్య ఒక చిన్న పల్లె. ఆ పల్లె పేరు తెలియదు. ఆ పల్లెలో సూర్యం ఒక చిన్న దుకాణం నడిపేవాడు. అతనికి ఇరవై ఎనిమిది సంవత్సరాలు. తల్లి చనిపోయింది. తండ్రి వృద్ధుడు. సూర్యానికి సంసారం ఏదీ లేదు. దుకాణం ముందు పాత బల్ల వేసుకుని, ప్రజలకు సామాను ఇస్తూ, వారి కబుర్లు వింటూ జీవితం సాగిస్తున్నాడు. అటు, ఊరి చివర ఒక చిన్న కుటీరం. అందులో శారద, ఆమె తల్లి వసంతమ్మ. శారదకు ఇరవై ఐదు సంవత్సరాలు. ఆమె చదువుకున్నది కాదు. కానీ ఆమె చేతులను దేవుడు ముద్దాడాడు, పూలు కట్టడంలో ఆమెకు సాటి లేదు. ప్రతి రోజు ఉదయం, ఆమె తల్లితో తోటలో పూలు కోసి, వాటిని అందమైన మాలలుగా మలిచేది. ఆ మాలలు సూర్యం దుకాణంలో అమ్ముడయ్యేవి. సూర్యానికి ప్రతి రోజు ఉదయం శారద పూల మాలలు తీసుకువచ్చేది. ఆమె వచ్చిన ప్రతిసారీ, సూర్యం గుండెలో ఏదో ఒక స్పందన జరిగేది. ఆమె నిశ్శబ్దంగా మాలలు అతనికి అందించి, డబ్బు తీసుకుని వెళ్ళిపోయేది. ఆ మధ్యలో ఎప్పుడూ రెండు మాటలు మాత్రమే "మాలలు ఇవ్వండి" "డబ్బు ఇవ్వండి." ఇంతే. ఒక రోజు ఎంతో వర్షం కురిసింది. ఆ రోజు శారద రాలేదు. సూర్యానికి మనసు కలత చెందింది. సాయంత్రం దుకాణం మూసేసి, శారద ఇంటి దగ్గరికి వ...

విశాఖపట్నం నగరం. బీచ్ రోడ్డుకు దగ్గరలో ఉండే ఒక చిన్న ఫ్లాట్. ఆ ఫ్లాట్లో సిద్ధార్థ్ మరియు అనుష్క నివసిస్తున్నారు. సిద్ధార్థ్ కి ముప్పై సంవత్సరాలు. నావల్ ఆర్కిటెక్ట్. అనుష్కకు ఇరవై ఎనిమిది సంవత్సరాలు. గ్రాఫిక్ డిజైనర్. వారి వివాహానికి ఐదు సంవత్సరాలు. అనుష్కకు ఒక సమస్య ఉండేది మైగ్రేన్. తీవ్రమైన తలనొప్పి. కొన్నిసార్లు ఆ నొప్పి రోజుల తరబడి ఉండేది. ఆమెకు వాంతులు వచ్చేవి. కాంతి చూడలేకపోయేది. చాలా రోజులు ఆమె పూర్తిగా పడకకు పరిమితమయ్యేది. సిద్ధార్థ్ ఆమెకు తోడుగా ఉండేవాడు. ప్రతిసారీ మైగ్రేన్ వచ్చినప్పుడు, అతను ఆఫీసు నుండి లీవ్ తీసుకుని, అనుష్క దగ్గరే ఉండేవాడు. ఆమెకు నీళ్ళు ఇచ్చేవాడు. ఆమె నుదుటిపై చల్లని గుడ్డ పెట్టేవాడు. ఆమెకు నచ్చిన సినిమాలు గుసగుసగా మాట్లాడి వినిపించేవాడు. ఒక రోజు అనుష్కకు చాలా తీవ్రమైన మైగ్రేన్ వచ్చింది. ఆమెకు మాట్లాడటానికి కూడా శక్తి లేదు. సిద్ధార్థ్ ఆమెను ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్ళాడు. డాక్టర్లు చాలా పరీక్షలు చేశారు. చివరికి ఒక మంచి న్యూరాలజిస్ట్ చెప్పాడు: "ఇది కేవలం మైగ్రేన్ కాదు. ఒత్తిడి, నిద్రలేమి, మరియు హార్మోన్ల అసమతుల్యత కారణంగా ఇది పెరుగుతోంది. ఇది పూర్తిగా నయం కాదు, ...