ముసలి ప్రేమ

తెలంగాణాలోని ఒక చిన్న గ్రామం ముత్యాలపల్లి. ఆ గ్రామం కొండల మధ్య, చెరువు ఒడ్డున ఉండేది. ఆ చెరువు నీరు చాలా నిర్మలంగా ఉండేది. వృద్ధుల మనసులాగ.

ఆ గ్రామంలో ఇద్దరు వృద్ధులు ఉండేవారు. ఒకరు నారాయణమ్మ. ఆమె వయసు డెబ్బై రెండు సంవత్సరాలు. మరొకరు వెంకయ్య. అతని వయసు డెబ్బై ఐదు సంవత్సరాలు.

నారాయణమ్మ భర్త చనిపోయి పదిహేను సంవత్సరాలు అయింది. ఆమె కొడుకు పట్నంలో ఉద్యోగం చేస్తాడు. కోడలు, మనుమలు ఆమెను ఎప్పుడూ పట్టించుకోరు. ఆమెకు ఒక చిన్న గుడిసె ఉంది. ప్రతిరోజూ ఉదయం ఆమె గుడికి వెళ్లి, దేవునికి దీపం వెలిగించి, అక్కడే చాలా సేపు కూర్చుంటుంది.

వెంకయ్య భార్య చనిపోయి పన్నెండు సంవత్సరాలు అయింది. అతనికి పిల్లలు లేరు. బంధువులు లేరు. అతను ఒంటరి మనిషి. ప్రతిరోజూ గుడి ముందు వేపచెట్టు కింద కూర్చుని, ప్రజలను చూస్తూ ఉంటాడు.

నారాయణమ్మకు, వెంకయ్యకు మధ్య మాటలు లేవు. చాలా సంవత్సరాలు వారు ఒకరినొకరు చూసుకుంటూనే ఉండేవారు, కానీ మాట్లాడుకోలేదు. అయినా ప్రతిరోజూ ఉదయం, వారి కళ్ళు రెండు నిమిషాలు కలుసుకునేవి. ఆ కలయికలో ప్రేమ లేదు. కానీ ఒక అర్థం చేసుకోవడం ఉండేది. ఆ అర్థం ఇదే "నువ్వు ఒంటరిదానివి. నేను ఒంటరివాణ్ణి. మనమిద్దరం ఇక్కడ ఒంటరిగానే ఉన్నాం."

ఒక రోజు వర్షం కురిసింది. నారాయణమ్మ గుడి మెట్లమీద నిలబడి, వర్షం అలాగే చూస్తుంది. వెంకయ్య వేపచెట్టు కింద తడుస్తున్నాడు. అతనికి నడవడానికి ఇబ్బంది. నారాయణమ్మ అతని వైపు చూసింది. అతను ఆమె వైపు చూశాడు. తర్వాత నారాయణమ్మ తన చేతిలోని గొడుగు తీసుకుని, మెట్లు దిగి, అతని దగ్గరికి నడిచింది. ఆమె గొడుగు అతని మీదకు పట్టుకుంది.

"వెంకయ్యా, గొడుగులోకి రా. తడుస్తున్నావు."

వెంకయ్య లేచి నిలబడ్డాడు. అతని చేతులు వణికాయి. "నారాయణమ్మా, నీకు ఎందుకు ఇంత బాధ? పర్లేదులే."

"నువ్వు తడిస్తే నీకు జ్వరం వస్తుంది. ఇక నీకు ఎవరున్నారు సేవ చేయడానికి?"

వెంకయ్య నిశ్శబ్దంగా నిలబడ్డాడు.

ఆ రోజు తర్వాత వారి మధ్య మాటలు మొదలయ్యాయి. ప్రతిరోజూ ఉదయం గుడి పూజ ముగిసిన తర్వాత, ఇద్దరూ ఆ వేపచెట్టు కింద కూర్చునేవారు. నారాయణమ్మ తన కొడుకు కోసం వేచి ఉండే బాధ చెప్పేది. వెంకయ్య తన ఒంటరితనం గురించి చెప్పేవాడు. వారు పాటలు పాడుకునేవారు, చిన్ననాటి పాటలు. వారు నవ్వుకునేవారు. ఆ నవ్వు ఇద్దరికీ చాలా సంవత్సరాల తర్వాత దొరికిన వరం.

ఒక సాయంత్రం నారాయణమ్మ వెంకయ్య చేతిని తాకింది. ఆ తాకిడి చాలా మృదువుగా, నెమ్మదిగా ఉంది.

"వెంకయ్యా, నీకు నేను ఇష్టమా?"

వెంకయ్య నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయాడు. తర్వాత నిదానంగా ఇలా అన్నాడు. "నేను చిన్నప్పుడు నా తల్లి చేతిలో తిన్న ప్రసాదం రుచి మరచిపోయాను. కానీ నువ్వు మళ్ళీ గుర్తు చేసావు. నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను, నారాయణమ్మా. ఈ వయసులో, చావు దగ్గరలో ఉన్నప్పుడు కూడా."

నారాయణమ్మ కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి. "నేను కూడా నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను. కానీ మనకీ వయసులో పెళ్లంటే ఊరు నవ్వుతుంది. నా కొడుకు అడ్డుకుంటాడు. నేను నీకు కష్టం తెచ్చిపెట్టను."

వెంకయ్య ఆమె చేతిపై తన చేయి వేశాడు. "ప్రేమను దాచుకోవడం కష్టం. మనకు ఇక ఎన్ని రోజులు ఉన్నాయి? పది సంవత్సరాలు? అయిదు? ఒకటి? మనం ఒకరితో ఒకరం సంతోషంగా ఉండి, మిగిలిన రోజులు గడపకూడదా?"

నారాయణమ్మ నవ్వింది. ఆ నవ్వు చాలా అరుదు. ఆ గ్రామంలో ఎవరూ ఆమెను నవ్వుతూ చూసి ఉండరు.

వారు పెళ్లి చేసుకోలేదు. వారి వయసు, సంప్రదాయాలు, గ్రామంలోని మూఢ ఆలోచనలు ఇవి వారిని ఆపాయి. కానీ వారు ప్రతిరోజూ ఒకరికొకరు తోడుగా ఉండటం మొదలుపెట్టారు. వెంకయ్య ప్రతి ఉదయం నారాయణమ్మ ఇంటి ముందు పూలు పెట్టేవాడు. నారాయణమ్మ ప్రతి రాత్రి అతనికి తాగడానికి పాలు పంపేది. గ్రామస్థులు ఇది చూసి గుసగుసలాడుకున్నారు. కొందరు ఎగతాళి చేశారు. వారు లక్ష్యపెట్టలేదు.

ఒక రాత్రి వెంకయ్యకు జ్వరం వచ్చింది. పది రోజులు అతను పడుకున్నాడు. నారాయణమ్మ రోజూ వచ్చి మందులు ఇచ్చింది. వంట చేసింది. అతని చేతులు, కాళ్ళు ఒత్తింది. ఆ దశలో ఆమెకు నిద్ర లేదు. అతనికి తెలుసు ఆమె తన కోసం తన ఆరోగ్యాన్ని పణంగా పెడుతోంది.

వెంకయ్య కోలుకున్నాడు. ఆ రోజు నారాయణమ్మను చూసి ఇలా అన్నాడు. "నువ్వు లేకపోతే నేను చనిపోయేవాణ్ణి. నువ్వు నా ప్రాణం, నారాయణమ్మా."

నారాయణమ్మ నిశ్శబ్దంగా నిలబడింది. "ఎలాగైతే నువ్వు బతికావు. ఇప్పుడు నువ్వు బాగున్నావు. నేను ఇంటికి వెళ్తాను."

వెంకయ్య ఆమెను దగ్గరికి తీసుకున్నాడు. ఆ కౌగిలి వారి జీవితంలోని మొదటి మరియు చివరి కౌగిలి. చాలా మృదువుగా, చాలా నెమ్మదిగా, చాలా ప్రేమగా.

కొద్ది నెలల తర్వాత నారాయణమ్మకు గుండెపోటు వచ్చింది. ఒక రాత్రి ఆమె నిద్రలోనే చనిపోయింది. వెంకయ్య మరుసటి రోజు ఉదయం ఆమె ఇంటికి వెళ్ళి తలుపు తెరిచాడు. ఆమె లేదు. ఆమె మంచం మీద ఖాళీ స్థలం మాత్రమే.

ఆ రోజు సాయంత్రం వెంకయ్య గుడి మెట్లమీద కూర్చున్నాడు. ఆకాశం ఎర్రగా మారింది. అతను తనతో తాను ఇలా గుసగుసలాడుకున్నాడు. "నారాయణమ్మా, నువ్వు ఎక్కడికి వెళ్ళావు? నేను ఇక్కడే ఉన్నాను. నేను ప్రతిరోజూ ఉదయం నీ ఇంటి ముందు పూలు పెడతాను. నువ్వు లేకపోయినా, నేను ఆ ఆలవాటు మానను. ఎందుకంటే నీ ఇల్లు నాకు గుడి. నువ్వు నాకు దేవతవి."

నారాయణమ్మ చనిపోయిన రెండు రోజులకు వెంకయ్య చనిపోయాడు. తన గుడిసెలో, నారాయణమ్మ ఫొటో దగ్గర, నిద్రలోనే చనిపోయాడు. అతని చేతిలో ఒక చిన్న లేఖ ఉంది. ఆ లేఖలో ఇలా రాసి ఉంది "నారాయణమ్మా, నేను నీ వెంట వస్తున్నాను. ఎక్కడికైనా. ఇక నాకు ఇక్కడ ఏమీ లేదు."

గ్రామస్థులు వారిద్దరినీ ఒకే చోట కాల్చారు. వారి బూడిదను చెరువులో కలిపారు. ఆ చెరువు నీరు ఇప్పటికీ నెమ్మదిగా ప్రవహిస్తుంది. ప్రతి సాయంత్రం సూర్యుడు అస్తమించేటప్పుడు, ఆ నీటిలో ఒక వింత కాంతి మెరుస్తుంది. గ్రామస్థులు చెప్పుకుంటారు అది వారి ప్రేమకు చిహ్నం. చావు వారిని వేరు చేయలేదు. ఎందుకంటే వారు ప్రేమించింది యవ్వనంలో కాదు, వృద్ధాప్యంలో. ఆ ప్రేమకు కాలం లేదు, వయసు లేదు, మరణం కూడా లేదు.