ఆమె నా కూతురు

తెనాలి పట్టణ సమీపంలోని ఒక చిన్న గ్రామం చిన్నపాలెం. ఆ గ్రామంలో సుబ్బారావు, మహాలక్ష్మి దంపతులు నివసిస్తున్నారు. వారికి ఇద్దరు కొడుకులు, ఒక కూతురు. కూతురు పేరు లావణ్య. లావణ్యకు ఇరవై ఒక్క సంవత్సరాలు. ఆమె చాలా అందంగా, నిర్భయంగా ఉండేది. ఆమెకు స్థానిక కళాశాలలో ఒక యువకుడితో ప్రేమ ఏర్పడింది. ఆ యువకుడు వేరే కులానికి చెందినవాడు. కానీ ప్రేమకు కులం అడ్డుకాలేదు. కొద్ది నెలల్లో ఆ సంబంధం తల్లిదండ్రులకు తెలిసిపోయింది.

సుబ్బారావుకు భయంకరమైన కోపం వచ్చింది. ఆమెను ఇంట్లో బంధించారు. కానీ అప్పటికే లావణ్య గర్భవతి అనే విషయం తెలిసింది.

ఆ రాత్రి ఇంట్లో తుఫాను వచ్చింది. సుబ్బారావు కేకలు వేశాడు. "నువ్వు మా గౌరవాన్ని నేలపాలు చేసావు. ఈ గ్రామంలో మా ముఖం ఎలా చూపించుకోవాలి? నువ్వు మా కూతురివి కాదు."

మహాలక్ష్మి నిశ్శబ్దంగా ఏడ్చింది. ఆమెకు తెలుసు తన కూతురు తప్పు చేసింది. 

లావణ్య గర్భంతో నిలబడి, ఏడుస్తూ చెప్పింది. "నాన్నా, నేను తప్పు చేశాను. కానీ ఈ బిడ్డ నా తప్పు కాదు. ఈ బిడ్డకు కూడా బ్రతకడానికి హక్కు ఉంది. నన్ను క్షమించు."

సుబ్బారావు ఆ మాటలు వినలేదు. "నువ్వు ఈ ఇంట్లో ఉండలేవు. వెళ్లిపో."

లావణ్య ఆ రాత్రే ఊరు వదిలి వెళ్ళిపోయింది. ఎక్కడికి? ఆమెకు తెలియదు. ఆమె తన ప్రేమికుడి దగ్గరికి వెళ్ళింది. కానీ అతను భయంతో తలుపు మూసేశాడు. "నేను నిన్ను పెళ్లి చేసుకోలేను. నాకు నా కుటుంబం ముఖ్యం" అన్నాడు.

లావణ్య నిశ్శబ్దంగా నిలబడి, మళ్ళీ నడవడం మొదలుపెట్టింది. ఆమె ఒక స్త్రీల ఆశ్రమంలో చేరింది. అక్కడ ఆమెకు ఆశ్రయం దొరికింది. కొన్ని నెలల తర్వాత ఆమెకు ఒక కూతురు పుట్టింది. ఆమెకు పేరు పెట్టింది "నవ్య". అంటే కొత్తది. ఒక కొత్త జీవితం, ఒక కొత్త ఆశ.

నవ్య పుట్టిన తర్వాత లావణ్యకు తల్లి మహాలక్ష్మి రహస్యంగా దర్శనమిచ్చింది. ఆమె చేతిలో కొంత డబ్బు, నవ్యకు బట్టలు పెట్టింది.

"లావణ్యా, నాన్నకు చెప్పలేదు. నేను రహస్యంగా వచ్చాను. నువ్వు ఎలా ఉన్నావు?"

లావణ్య కళ్ళు నిండాయి. "అమ్మా, నేను బాగున్నాను. నవ్య నన్ను బతికిస్తుంది. నాన్నకు నామీద ఇంకా కోపమేనా?"

మహాలక్ష్మి నిశ్శబ్దంగా తల వంచుకుంది. "అతను ఇంకా కోపంగానే ఉన్నాడు. కానీ అతని మనసు కూడా కరుగుతుంది. నేను చూస్తాను."

లావణ్య తల్లిని కౌగిలించుకుంది. ఆ కౌగిలి చాలా కాలం తర్వాత దొరికిన తల్లి ప్రేమ.

రెండు సంవత్సరాలు గడిచాయి. నవ్యకు ఇప్పుడు రెండేళ్లు. ఆమె చాలా అందంగా ఉంటుంది. లావణ్య ఒక చిన్న ఉద్యోగం చేస్తోంది. ఆమె కూతురును ఎలాగైనా చదివించాలనుకుంటుంది.

ఒక రోజు గ్రామంలో ఒక పెద్ద సంఘటన జరిగింది. సుబ్బారావు తన పొలం గట్టు మీద పని చేస్తుండగా, కాలు జారి కింద పడిపోయాడు. అతని కాలుకు బాగా దెబ్బ తగిలింది. అతను నడవలేకపోయాడు. అతని ఇద్దరు కొడుకులు పట్నంలో ఉండడం వల్ల అతనికి చూసుకోవడానికి ఎవరూ లేరు. మహాలక్ష్మి వృద్ధురాలు. ఆమెకు భారాన్ని మోయలేని వయసు.

ఈ వార్త లావణ్యకు తెలిసింది. ఆమె తన మనసులో పోరాటం చేసుకుంది. తనను, తన కూతురును వదిలేసిన తండ్రిని చూసుకోవాలా? వద్దా? చివరికి ఆమె నిర్ణయం తీసుకుంది.

ఆమె నవ్యను తీసుకుని తండ్రి ఇంటికి వచ్చింది. సుబ్బారావు మంచం మీద పడి ఉన్నాడు. అతను లావణ్యను చూసి, కోపంగా మొహం తిప్పుకున్నాడు.

"నువ్వు ఎందుకు వచ్చావు? నువ్వు ఇంటిని వదిలి వెళ్ళిపోయావు. ఇప్పుడు ఎందుకు?"

లావణ్య నిశ్శబ్దంగా నిలబడింది. నవ్య తన తాత వైపు చూస్తూ, చిన్నగా నవ్వింది. ఆ నవ్వు చూసి సుబ్బారావు గుండె కరిగింది. కానీ అతను మారుమాట అనలేదు.

లావణ్య నెమ్మదిగా చెప్పింది. "నాన్నా, నువ్వు నన్ను తిరస్కరించవచ్చు. కానీ నేను నిన్ను తిరస్కరించలేను. నువ్వు నా తండ్రివి. నువ్వు అనారోగ్యంగా ఉన్నావు. నేను నీకు సేవ చేయడానికి వచ్చాను."

సుబ్బారావు కళ్ళు చెమర్చాయి. కానీ అతను ఇంకా మౌనంగా ఉండిపోయాడు.

లావణ్య అక్కడే ఉండిపోయింది. ఆమె తండ్రికి మందులు ఇచ్చింది. వంట చేసింది. అతని కాళ్ళు నొక్కింది. నవ్య తాత చుట్టూ తిరుగుతుంది. కొన్నిసార్లు అతని మంచం మీద ఎక్కి, అతని బుగ్గ మీద చేయి పెడుతుంది. ఆ చిన్ని చేతి స్పర్శ సుబ్బారావు గుండెను కరిగించేసింది.

ఒక రాత్రి సుబ్బారావు నవ్యను తన దగ్గరికి పిలిచాడు. "అమ్మా, నీ పేరు ఏమిటి?"

"నవ్య."

"నవ్యా... నేను నీకు తెలుసా? నేను నీ తాతని. నిన్ను చూడ్డానికి నాకు ఎంత కష్టంగా ఉందో నీకు తెలియదు. నీ అమ్మను నేను బహిష్కరించాను. నిన్ను కూడా బహిష్కరించాను. కానీ నేను ఏం చేయగలను? సమాజం నన్ను నిలబడనివ్వదు."

నవ్యకు ఏమీ అర్థం కాలేదు. కానీ ఆమె తన తాత చేతిలో చేయి పెట్టింది. సుబ్బారావు ఆ చేయి పట్టుకుని, తన కళ్ళు తుడుచుకున్నాడు.

మరుసటి రోజు ఉదయం, సుబ్బారావు లావణ్యను పిలిచాడు.

"లావణ్యా, నీ వల్ల నేను అవమానపడ్డాను. నువ్వు నా పేరును చెరిపేశావు. నేను నిన్ను ద్వేషించాను. కానీ ఈ పది రోజులుగా నువ్వు నాకు చేస్తున్న సేవ చూస్తున్నాను. నీ కూతురు నవ్వు చూస్తున్నాను. నాకు తెలుస్తోంది, నేను నీకు అన్యాయం చేశాను. నీ తప్పు ఏమిటి? నువ్వు ఒంటరిగా బిడ్డను కన్నావు. అది సమాజం అంగీకరించదు. కానీ ఆ బిడ్డ తప్పేముంది? ఆమెకి హత్తుకోడానికి తాత కావాలి. నేను ఆ తాతని కావడానికి ఇష్టపడుతున్నాను."

లావణ్యకు నమ్మకం కాలేదు. "నాన్నా, నిజంగా?"

"నిజంగా. నవ్యను నా దగ్గరికి పంపు. నేను ఆమెను దీవిస్తాను."

లావణ్య నవ్యను తీసుకుని తండ్రి దగ్గరికి వెళ్ళింది. సుబ్బారావు నవ్య తల మీద చేయి వేసి, "తల్లీ, నీకు నా ఆశీర్వాదాలు. నీ అమ్మ ఎంత కష్టపడిందో నేను గుర్తించాను. నువ్వు పెద్దదానివై నీ అమ్మను చూసుకో. నేను చేయలేని పని నువ్వు చేయాలి" అన్నాడు.

నవ్య నవ్వింది. ఆ నవ్వు సుబ్బారావు జీవితంలో చాలా కాలం తర్వాత వచ్చిన వెలుగు.

క్రమేపీ గ్రామానికి ఈ విషయం తెలిసింది. ప్రజలు గుసగుసలాడుకున్నారు. కొందరు సుబ్బారావును మందలించారు. "ఆమెను ఇంట్లోకి తీసుకుంటే మీ కులానికి కళంకం."

సుబ్బారావు వారి మాటలు పట్టించుకోలేదు. అతను ఒకసారి గ్రామసభలో బహిరంగంగా చెప్పాడు. "ఆ అమ్మాయి నా కూతురు. ఆ చిన్నారి నా మనుమరాలు. నేను ఆ చిన్నారిని దత్తత తీసుకుంటున్నాను. ఎవరికైనా అభ్యంతరం ఉంటే, వారు నాతో మాట్లాడుకోండి. నేను మారను."

ఆ మాటలు విని గ్రామస్థులు నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయారు. సుబ్బారావు వారి ముందు తన కూతురిని, మనుమరాలిని నిలబెట్టాడు. అది ఒక తండ్రి ప్రేమ యొక్క గొప్ప విజయం.

ఇప్పుడు లావణ్య, నవ్య సుబ్బారావు ఇంట్లోనే ఉంటున్నారు. మహాలక్ష్మి కూతుర్ని, మనుమరాల్ని చూసి సంతోషంగా ఉంది. కొడుకులు ఎప్పుడు వచ్చినా, వారు కూడా నవ్యను ప్రేమగా చూసుకుంటారు. నవ్యకు ఇప్పుడు తాతయ్య, నాన్నమ్మ, మేనమామలు అందరూ ఉన్నారు.

ప్రతి సాయంత్రం సుబ్బారావు నవ్యను తన ఒడిలో కూర్చోబెట్టుకుంటాడు. ఆమెకు కథలు చెప్తాడు. ఆమెను గట్టిగా కౌగిలించుకుంటాడు. ఆ కౌగిలిలో చాలా విషయాలు దాగి ఉంటాయి క్షమాపణ, ప్రేమ, స్వీకారం, సమాజం పట్ల సవాలు.

లావణ్య ఒకసారి తన తండ్రితో చెప్పింది. "నాన్నా, నువ్వు నన్ను వదిలేశావు. కానీ నువ్వు నా కూతురును ప్రేమించావు. నీ ప్రేమ చాటుగా ఉంది, కానీ అది నాకు తెలుసు. నేను నీకు రుణపడి ఉన్నాను."

సుబ్బారావు నిశ్శబ్దంగా చెప్పాడు. "నువ్వు రుణపడి లేవు. నేను నీకు ఋణపడి ఉన్నాను. నువ్వు నా కూతురివి. నేను ఎంత నిరాకరించినా, అది నిజం. ఇప్పుడు నాకు అర్థమైంది ప్రేమ పేర్లతో, సంప్రదాయాలతో సంబంధం లేకుండా పుడుతుంది. నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను. అది చాలు."