నా కొడుకు నా లోకం

ఏలూరు పట్టణ సమీపంలోని ఒక చిన్న గ్రామం పెద్దిరాజుపాలెం. ఆ గ్రామంలో రాజేంద్ర, సుజాత దంపతులు నివసిస్తున్నారు. వారి వివాహానికి ఐదు సంవత్సరాలు. వారికి ఒక కొడుకు వంశీ. వంశీకి మూడు సంవత్సరాలు. అతను చాలా అందంగా ఉంటాడు. కళ్ళు పెద్దవిగా, చిరునవ్వు ముద్దుగా ఉంటుంది. కానీ అతను మాట్లాడడు. ఇతర పిల్లలు మూడేళ్లకు మాట్లాడతారు, నవ్వుతారు, పరుగెత్తుతారు. వంశీ ఇప్పటికీ తనలో తాను ఉంటాడు. ఎవరినీ చూడడు. పిలిస్తే వినిపించినట్లు ఉండడు. గంటల తరబడి ఒకే చోట కూర్చుని, తన చేతులు చూస్తూ ఉంటాడు.

సుజాతకు మొదటి నుంచీ ఒక సందేహం ఉండేది. "రాజేంద్రా, మన వంశీ ఎందుకు మాట్లాడటం లేదు? పక్కింటి రవి అతని కంటే చిన్నవాడు, బాగా మాట్లాడతాడు."

రాజేంద్ర నిశ్శబ్దంగా ఉండేవాడు. "సుజాతా, కొందరు పిల్లలు కాస్త ఆలస్యంగా మాట్లాడతారు. వాడికి సమయం రావాలి."

సుజాత ఆ మాటలు నమ్మడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ ఆమె మనసులో సందేహం రోజురోజుకు పెరిగింది.

నెలలు గడిచాయి. వంశీ ఇంకా మాట్లాడలేదు. అతను ఎవరి కళ్ళలోకి చూడడు. కొన్నిసార్లు గట్టిగా అరుస్తాడు. సుజాత అతన్ని దగ్గరికి తీసుకుంటే, తప్పించుకుంటాడు. ఆమెకు ప్రతిరోజూ ఏడుపు వచ్చేది. కానీ ఆమె భర్త ముందు బలంగా ఉండేది.

రాజేంద్రకు ఇప్పుడు భయం వేసింది. వారు గ్రామంలోని వైద్యుడిని సంప్రదించారు. "డాక్టర్ దగ్గరికి తీసుకెళ్లండి. పెద్ద ఆసుపత్రికి వెళ్లండి" అన్నాడు.

వారు విజయవాడలోని ఒక పెద్ద ఆసుపత్రికి వెళ్లారు. డాక్టర్లు పరీక్షలు చేశారు. చాలా రోజుల తర్వాత నిర్ధారణ వచ్చింది. డాక్టరు వారిని ప్రత్యేక గదిలోకి పిలిచి చెప్పాడు.

"మీ బిడ్డకు ఆటిజం స్పెక్ట్రం డిజార్డర్ ఉంది. అతను మాట్లాడడంలో, సామాజిక సంబంధాలలో ఇబ్బంది పడతాడు. ఇది పూర్తిగా నయం కాదు, కానీ చికిత్సతో అతను కొంత వరకు మెరుగుపడతాడు."

ఆ మాటలు సుజాత గుండెలో బాణంలా గ్రుచ్చుకున్నాయి. ఆమె అక్కడికక్కడే కూలబడి గట్టిగా ఏడ్చింది.

"నా బిడ్డకు ఎందుకు ఈ శాపం? నేను ఏ పాపం చేశాను? నా బిడ్డ బతుకంతా ఇలా బాధపడతాడా?"

రాజేంద్ర ఆమెను ఓదార్చడానికి ప్రయత్నించాడు. కానీ అతని కళ్ళు కూడా తడిగా ఉన్నాయి. అతనికి భార్యకు ఏమి చెప్పాలో తెలియలేదు.

గ్రామానికి తిరిగి వచ్చిన తర్వాత విషయం అందరికీ తెలిసిపోయింది.

పొరుగింటి సరోజ సుజాతతో చెప్పింది. "అక్కా, నీ కొడుకుకు పిచ్చి ఉందని ఊరంతా మాట్లాడుకుంటున్నారు. నీకు బాధగా లేదా?"

సుజాతకు కోపం వచ్చింది. "ఎవరు అన్నారు? నా కొడుకుకు పిచ్చి లేదు. అతను ప్రత్యేకమైనవాడు. అతని మనసు వేరుగా పనిచేస్తుంది. అంతే."

"ప్రజలు నీ గురించి ఏమంటారో నీకు తెలియదా? పక్క ఊరి వారు మీ పేరు చెప్పి నవ్వుతున్నారు. నీ భర్తకు కూడా సిగ్గు లేదా?"

సుజాత ఆ మాటలు తట్టుకోలేకపోయింది. ఆమె నేరుగా ఇంట్లోకి వెళ్లి, తలుపు వేసుకుంది. చాలా సేపు నిశ్శబ్దంగా ఏడ్చింది.

రాజేంద్ర ఆఫీసులో కూడా ఇబ్బంది పడ్డాడు. అతని స్నేహితుడు ఒకడు చెప్పాడు. "రాజేంద్రా, నీ కొడుకు సరిగా లేడు కదా. వాడికి చికిత్స చేయించు. లేదంటే వాడు పెద్దయ్యాక నీకు ఇబ్బంది. సమాజంలో నిలబడటం కష్టం."

రాజేంద్ర నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయాడు. అతను ఇంటికి వచ్చి, భార్యతో చెప్పాడు. "సుజాతా, మనం ఈ ఊరు వదిలి వెళ్దామా? ఇక్కడ మన కొడుకును చూసి ప్రజలు నవ్వుతారు. మనం వేరే ఊరిలో కొత్త జీవితం మొదలుపెడదాం."

సుజాత తల అడ్డంగా ఊపింది. "రాజేంద్రా, ఎక్కడికి వెళ్తాం? ప్రతిచోటా అలాంటివారే ఉంటారు. మనం వారి మాటల కోసం కాదు, మన కొడుకు కోసం బ్రతకాలి. అతనికి నేర్పించాలి. అతనికి ప్రేమ చూపించాలి. ప్రజల మాటలు లెక్కచేయకు. నువ్వు నాకు తోడు ఉండు."

రాజేంద్ర ఆమె దృఢత్వానికి నివ్వెరపోయాడు. ఆ రాత్రి అతను తల్లి వద్దకు వెళ్లి చెప్పాడు. "అమ్మా, నీ మనుమడు ప్రత్యేకమైనవాడు. నేను అతన్ని ఎప్పటికీ వదిలిపెట్టను. నువ్వు అతన్ని ప్రేమిస్తావా?"

ఆమె కళ్ళు నిండాయి. "నా మనుమడు ప్రత్యేకమైనవాడు కాబట్టి నేను ఎక్కువగా ప్రేమించాలి. నీకు నేర్పింది ఎవరు? నీ తండ్రికి కూడా నేర్పింది నేనే. ఇప్పుడు నేను నా మనుమడికి నేర్పుతాను ప్రేమకు షరతులు లేవని."

రోజులు గడిచాయి. వంశీకి చికిత్స మొదలుపెట్టారు. ప్రతి వారం వారు నగరానికి వెళ్లి స్పీచ్ థెరపీ, ఆక్యుపేషనల్ థెరపీ చేయించేవారు. ఖర్చు చాలా ఎక్కువ. రాజేంద్ర జీతంలో సగం ఆ చికిత్సకే వెళ్ళిపోయేది. వారు తమ ఖర్చులు తగ్గించుకున్నారు. సుజాత తన పెళ్లి సమయంలో తల్లి ఇచ్చిన బంగారు గొలుసు అమ్మేసింది. ఆమెకు ఆ గొలుసు కంటే కొడుకు ఆరోగ్యమే ముఖ్యం.

కానీ వంశీలో మార్పు కొంచెం కొంచెంగా వచ్చింది.

ఒక రోజు సుజాత వంటగదిలో పనిచేస్తుండగా, వంశీ ఆమె వైపు నడిచి వచ్చాడు. అతను ఆమె చేతిని తాకి, నిశ్శబ్దంగా నిలబడ్డాడు. సుజాత ఆశ్చర్యపోయింది. ఇంతకు ముందు ఎప్పుడూ అతను తన చేతిని తాకలేదు. ఆమె మోకరిల్లి, అతని ముఖం చూసింది. వంశీ ఆమె కళ్ళలోకి చూశాడు మొదటిసారి. ఆ చూపులో ప్రేమ లేదు, భయం లేదు. ఒక నిశ్శబ్ద అర్థం ఉంది "నేను నిన్ను గుర్తించాను, అమ్మా."

సుజాతకు గట్టిగా ఏడుపు వచ్చింది. ఆమె అతన్ని దగ్గరికి తీసుకుంది. ఈసారి వంశీ తప్పించుకోలేదు. ఆమె ఒడిలో నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నాడు.

రాజేంద్ర ఆఫీసు నుండి వచ్చినప్పుడు, ఈ విషయం చెప్పింది. రాజేంద్ర వంశీ దగ్గరికి వెళ్లి, అతన్ని తన ఒడిలోకి తీసుకున్నాడు. వంశీ మొదట నిరోధించాడు. కానీ రాజేంద్ర అతనికి పాట పాడాడు. తండ్రి గొంతు విని, వంశీ కాస్త నిశ్శబ్దంగా అయ్యాడు.

"నాయనా, నువ్వు నాన్నకు చాలా ఇష్టం. నువ్వు మాట్లాడకపోయినా, నువ్వు నవ్వకపోయినా, నువ్వు నా కొడుకువి. నేను నిన్ను ఎప్పటికీ ప్రేమిస్తాను."

వంశీ తండ్రి చేతిని పట్టుకున్నాడు. రాజేంద్రకు ఆ స్పర్శ చాలా బాధగా, చాలా సంతోషంగా ఉంది. అతను గట్టిగా ఏడ్చాడు తెలియని భావోద్వేగాలతో.

సమాజం వారిని ఇంకా వదలలేదు. ఒక రోజు గ్రామ పెద్దలు రాజేంద్ర దగ్గరికి వచ్చారు.

"చూడు, రాజేంద్రా. నీ కొడుకు సరిగా లేడు. వాడివల్ల గ్రామంలోని ఇతర పిల్లలకు చెడు ప్రభావం ఉంటుంది. వాడిని ఏదైనా ప్రత్యేక పాఠశాలలో చేర్చు. లేదంటే మేము గ్రామ సమావేశం పెట్టి నిర్ణయం తీసుకోవాల్సి ఉంటుంది."

రాజేంద్రకు రక్తం మరిగింది. అతను నిశ్శబ్దంగా నిలబడి, వారి వైపు చూశాడు.

"నా కొడుకు వల్ల ఇతర పిల్లలకు ఏమి కాదు. వాడు ఎవరినీ బాధపెట్టడు. వాడు తనలో తాను ఉంటాడు. మీరు చెప్పేది అన్యాయం. నేను నా కొడుకును ఎక్కడా చేర్చను. అతను నా ఇంట్లోనే ఉంటాడు. నేను అతనికి నేర్పుతాను. నేను అతన్ని ప్రేమిస్తాను. మీరు ఏ నిర్ణయం తీసుకున్నా, నేను నిలబడతాను."

గ్రామపెద్దలు నిశ్శబ్దంగా వెళ్లిపోయారు. కానీ వారి బెదిరింపు రాజేంద్ర మనసులో గాయం పెట్టింది.

ఆ రాత్రి రాజేంద్ర సుజాతతో చెప్పాడు. "నేను బలహీనంగా ఉన్నాను, సుజాతా. నేను నా కొడుకును కాపాడుకోలేకపోతున్నాను. ప్రజల ముందు నిలబడడం కష్టంగా ఉంది."

సుజాత అతని చేయి పట్టుకుంది. "నువ్వు బలహీనుడివి కాదు, రాజేంద్రా. నువ్వు నిలబడ్డావు. అదే బలం. మన కొడుకు మనకు నేర్పించాడు ప్రపంచం ఎలా ఉంటే ఏమి, మనమెలా ఉండాలి అనేదే ముఖ్యమని."

రెండు సంవత్సరాలు ఇలాగే గడిచాయి. వంశీకి ఇప్పుడు ఐదు సంవత్సరాలు. అతను ఇప్పటికీ పూర్తిగా మాట్లాడడు. కానీ అతను కొన్ని పదాలు నేర్చుకున్నాడు. "అమ్మ." "నాన్న." "కావాలి." అతను ఇప్పుడు కళ్ళలోకి చూస్తాడు. కొన్నిసార్లు నవ్వుతాడు. ఆ నవ్వు సుజాతకు ప్రపంచంలోని అన్ని సంపదల కంటే విలువైనది.

వారు ప్రత్యేక పాఠశాలలో చేర్చారు. అక్కడ వంశీ తనలాంటి పిల్లలతో కలిసి ఉండడం నేర్చుకుంటున్నాడు. అతనికి ఒత్తిడి తగ్గింది. అతను కొద్దిగా ప్రశాంతంగా ఉంటున్నాడు.

ఒక రోజు సుజాత వంశీని స్కూలు నుండి తీసుకువస్తుండగా, బస్సులో ఒక మహిళ ఆమెను చూసి అడిగింది. "ఈ అబ్బాయికి ఏమైంది? అలా ఎందుకు ఉన్నాడు? అతను మాట్లాడటం లేదు కదా?"

సుజాత నిశ్శబ్దంగా చెప్పింది. "వీడు నా కొడుకు. ప్రత్యేకమైనవాడు. వీడికి నా ప్రేమ చాలు. ఇతరులతో మాటలు అవసరం లేదు."

ఆ మహిళ సిగ్గుతో నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది.

ఆ రోజు రాత్రి వంశీ తల్లి ఒడిలో కూర్చున్నాడు. సుజాత అతని తల నిమిరింది. వంశీ నెమ్మదిగా, ప్రయాసగా చెప్పాడు. "అ...మ్మ... నువ్వు... మంచి... దానివి."

ఆ మాటలు విని సుజాత ఒక్క క్షణం నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది. తర్వాత ఆమె కొడుకును గట్టిగా కౌగిలించుకుంది.

"నాయనా, నువ్వు నాకు అన్నీ. నేను గొప్పదాన్ని కాదు. నువ్వు గొప్పవాడివి. నువ్వు నాకు ప్రేమను నేర్పించావు. నువ్వు నాకు ఓర్పును నేర్పించావు. నువ్వు నాకు నిజమైన జీవితాన్ని నేర్పించావు. నేను నీకు రుణపడి ఉన్నాను."

వంశీ నిశ్శబ్దంగా ఆమె చేతిని పట్టుకున్నాడు. ఆ స్పర్శకు మించి ఇంకా ఏమి కావాలి? డబ్బు, గౌరవం, సమాజం ఇవన్నీ తరువాత. తన కొడుకు తనను తాకడం, తనను ప్రేమించడం ఇదే నిజమైన సంపద.

రాజేంద్ర, సుజాత, వంశీ ఆ గ్రామంలోనే ఉంటున్నారు. రాజేంద్ర ఎప్పుడూ వంశీని బడికి తీసుకువెళ్తాడు. సుజాత ఇంట్లో అతనికి చిన్న చిన్న పనులు నేర్పుతుంది. గ్రామస్థులు ఇప్పటికీ కొందరు గుసగుసలాడుకుంటారు. కానీ వారి మాటలు ఇక రాజేంద్రను, సుజాతను బాధించవు.

ఎందుకంటే వంశీ ప్రతి చిన్న విజయంలో, ఒక్క చిన్న మాటలో, ఒక్క చిన్న నవ్వులో వారి జీవితం నిండిపోతుంది.

సుజాత ఒకసారి గ్రామస్థులతో ఇలా అంది. "మీరు నా కొడుకును చూసి నవ్వవచ్చు. మీరు మా పేరు చెప్పి నవ్వవచ్చు. కానీ నేను నా కొడుకు కళ్ళలో చూసిన ప్రేమ మీరు ఎప్పటికీ చూడలేరు. నేను అతని నుండి నేర్చుకున్న సహనం మీరు ఎప్పటికీ నేర్చుకోలేరు. నా కొడుకు నాకు ఇచ్చింది ప్రేమ. మీరు నాకు ఇచ్చింది ద్వేషం. ఇప్పుడు చెప్పండి, ఎవరు గొప్పవారు?"

గ్రామస్థుల దగ్గర సమాధానం లేదు.