నీ ఊపిరి నాలో

విశాఖపట్నం నగరం. బీచ్ రోడ్డుకు దగ్గరలో ఉండే ఒక చిన్న ఫ్లాట్. ఆ ఫ్లాట్లో సిద్ధార్థ్ మరియు అనుష్క నివసిస్తున్నారు. సిద్ధార్థ్ కి ముప్పై సంవత్సరాలు. నావల్ ఆర్కిటెక్ట్. అనుష్కకు ఇరవై ఎనిమిది సంవత్సరాలు. గ్రాఫిక్ డిజైనర్. వారి వివాహానికి ఐదు సంవత్సరాలు.

అనుష్కకు ఒక సమస్య ఉండేది మైగ్రేన్. తీవ్రమైన తలనొప్పి. కొన్నిసార్లు ఆ నొప్పి రోజుల తరబడి ఉండేది. ఆమెకు వాంతులు వచ్చేవి. కాంతి చూడలేకపోయేది. చాలా రోజులు ఆమె పూర్తిగా పడకకు పరిమితమయ్యేది.

సిద్ధార్థ్ ఆమెకు తోడుగా ఉండేవాడు. ప్రతిసారీ మైగ్రేన్ వచ్చినప్పుడు, అతను ఆఫీసు నుండి లీవ్ తీసుకుని, అనుష్క దగ్గరే ఉండేవాడు. ఆమెకు నీళ్ళు ఇచ్చేవాడు. ఆమె నుదుటిపై చల్లని గుడ్డ పెట్టేవాడు. ఆమెకు నచ్చిన సినిమాలు గుసగుసగా మాట్లాడి వినిపించేవాడు.

ఒక రోజు అనుష్కకు చాలా తీవ్రమైన మైగ్రేన్ వచ్చింది. ఆమెకు మాట్లాడటానికి కూడా శక్తి లేదు. సిద్ధార్థ్ ఆమెను ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్ళాడు. డాక్టర్లు చాలా పరీక్షలు చేశారు. చివరికి ఒక మంచి న్యూరాలజిస్ట్ చెప్పాడు: "ఇది కేవలం మైగ్రేన్ కాదు. ఒత్తిడి, నిద్రలేమి, మరియు హార్మోన్ల అసమతుల్యత కారణంగా ఇది పెరుగుతోంది. ఇది పూర్తిగా నయం కాదు, కానీ నియంత్రించవచ్చు. చికిత్స కోసం ప్రతి నెలా కొంత ఖర్చు అవుతుంది."

సిద్ధార్థ్ వెంటనే అంగీకరించాడు. "ఎంత ఖర్చైనా సరే. ఆమె ఆరోగ్యం కోసం నేను ఏమైనా చేస్తాను."

చికిత్స ప్రారంభమైంది. నెలకు పదివేల రూపాయలు ఖర్చు అవుతుండేది. సిద్ధార్థ్ జీతంలో సగం ఆ చికిత్సకే వెళ్ళిపోయేది. అతను సేవింగ్స్ తగ్గించాడు. బయట తినడం మానేశాడు. కొత్త బట్టలు కొనడం మానేశాడు. అనుష్కకు తెలియకూడదని అతను ఈ విషయాలు దాచాడు.

ఒక రోజు అనుష్క సిద్ధార్థ్ వాలెట్ చూసింది. అందులో డబ్బు లేదు. క్రెడిట్ కార్డు మాత్రమే ఉంది. ఆమె అతనిని అడిగింది: "సిద్ధూ, నీ జీతం ఎక్కడికి పోతోంది? మనం ఇప్పుడు బయట తినడం, సినిమాలు చూడడం ఎందుకు మానేశాం?"

సిద్ధార్థ్ నిజం చెప్పాలనుకోలేదు. కానీ అనుష్క పట్టుదలతో అడిగింది. చివరికి అతను చెప్పాడు: "నీ చికిత్సకు ఖర్చు అవుతోంది. అంతే. నేను సంతోషంగా ఉన్నాను. నువ్వు బాగుండడం చాలు."

అనుష్క కళ్ళు నిండాయి. ఆమె అతనిని గట్టిగా కౌగిలించుకుంది. "నేను నీకు భారంగా ఉండాలనుకోవడం లేదు."

"నువ్వు భారం కాదు. నువ్వు నా ప్రేమ. నీ నొప్పి నా నొప్పి. నీ ఆరోగ్యం నా ఆరోగ్యం."

ఆమె ఏడుస్తూ నవ్వింది.

నెలలు గడిచాయి. అనుష్క ఆరోగ్యం మెరుగుపడింది. మైగ్రేన్ అటాక్లు తగ్గాయి. ఆమె మళ్ళీ పనికి వెళ్ళడం మొదలుపెట్టింది. కానీ సిద్ధార్థ్ ఆమెను గమనిస్తూనే ఉండేవాడు. ఆమె ఒత్తిడికి గురికాకుండా చూసుకునేవాడు.

ఒక రోజు సిద్ధార్థ్ ఆఫీసు నుండి ఇంటికి వచ్చేసరికి, అనుష్క ఒక చిన్న డిన్నర్ ఏర్పాటు చేసింది. క్యాండిల్ లైట్, ఆమె చేతి వంట, ఒక చిన్న కేక్. సిద్ధార్థ్ ఆశ్చర్యపోయాడు. "ఏం సందర్భం?"

అనుష్క నిశ్శబ్దంగా అతని చేతిలో ఒక చిన్న పెట్టె పెట్టింది. సిద్ధార్థ్ తెరిచి చూశాడు. అందులో ఒక చిన్న బంగారు టై పిన్ ఉంది. దానిపై ఒక పేరు చెక్కబడి ఉంది: "సిద్ధూ నా ఊపిరి".

"నీకు తెలుసా, ఈ ఐదు సంవత్సరాలలో నీవు నా కోసం ఎంత చేశావో నేను ఎప్పటికీ తిరిగి ఇవ్వలేను. నీవు నా కోసం నీ కోరికలు వదులుకున్నావు. నీ డబ్బు ఖర్చు పెట్టావు. నీ సమయం ఇచ్చావు. నేను నిన్ను ఎంతగా ప్రేమిస్తున్నానో ఈ చిన్న బహుమతి చెప్పలేదు. కానీ నువ్వు తెలుసుకోవాలి నువ్వు లేకపోతే నేను బతకలేను."

సిద్ధార్థ్ ఆమెను దగ్గరికి తీసుకున్నాడు. "నాకు ఏ బహుమతీ అక్కర్లేదు. నువ్వు నా జీవితంలో ఉండడమే నాకు పెద్ద బహుమతి."

ఆ రాత్రి వారిద్దరూ బాల్కనీలో కూర్చుని, సముద్రపు అలలు చూస్తూ, చాలా సేపు మాట్లాడుకున్నారు. చిన్న చిన్న విషయాలు, పాత జ్ఞాపకాలు, భవిష్యత్తు కలలు.

ఇప్పుడు అనుష్క పూర్తి ఆరోగ్యంగా ఉంది. ఆమె తన డిజైనింగ్ వర్క్ చేస్తుంది. వారి జీవితం మళ్ళీ రంగులలోకి వచ్చింది. కానీ వారు మర్చిపోని విషయం ఎన్ని కష్టాలు వచ్చినా, వారు ఒకరికొకరు తోడుగా ఉంటారు.

ప్రతి రాత్రి నిద్రపోయే ముందు, సిద్ధార్థ్ అనుష్క నుదుటిపై ఒక్క ముద్దు పెడతాడు. అనుష్క అతని చేతిని గట్టిగా పట్టుకుంటుంది. వారికి తెలుసు ప్రేమ అంటే ఆర్భాటాలతో కూడిన వేడుకలు కాదు. ప్రేమ అంటే ఇలా చిన్న చిన్న విషయాలలో, ప్రతి రోజు, ప్రతి క్షణం చూపించే శ్రద్ధ.