ప్రథమ స్థానం

విజయవాడ నగరం. నగరం మధ్యలో ఒక చిన్న ఇల్లు. ఆ ఇంట్లో శ్రీనివాస్, సుధ దంపతులు నివసిస్తున్నారు. వారికి ఒకే ఒక కొడుకు వంశీ. వంశీకి పదకొండు సంవత్సరాలు. అతను ఏడవ తరగతి చదువుతున్నాడు.

శ్రీనివాస్ ఒక చిన్న ప్రైవేటు సంస్థలో గుమస్తాగా పనిచేస్తాడు. అతని జీతం చాలా తక్కువ. కానీ అతని కలలు చాలా పెద్దవి. చిన్నప్పుడు అతను డాక్టర్ కావాలనుకున్నాడు. డబ్బు లేక ఆ కల నెరవేరలేదు. ఇప్పుడు ఆ కలను తన కొడుకు ద్వారా నెరవేర్చుకోవాలని అనుకుంటున్నాడు.

సుధ గృహిణి. ఆమెకు పొరుగింటి వారి పిల్లలతో పోటీ. ఆమెకు తెలియదు ఆ పోటీ తన కొడుకు ప్రాణాలను తింటోందని.

ఉదయం నాలుగు గంటలకు అలారం మోగుతుంది. ఇంకా చీకటిగా ఉంటుంది. వంశీ కళ్ళు తెరుస్తాడు. శరీరం అలసిపోయి ఉంటుంది. కానీ తండ్రి గదిలోకి వచ్చి చెప్పే మాట వింటాడు.

"లే, నాయనా. లే. ప్రపంచంలో విజయం సాధించేవాళ్ళు నాలుగు గంటలకే లేస్తారు. నువ్వు కూడా అలా అలవాటు చేసుకో."

వంశీ మంచం మీద నుంచి ఒళ్ళు విరుచుకుంటూ లేస్తాడు. అతనికి నిద్ర ఇంకా పూర్తిగా తీరలేదు. కానీ తండ్రి మాటను తిరస్కరించే ధైర్యం లేదు.

చదువుకోవడానికి కూర్చుంటాడు. కళ్ళు మూతలుపడతాయి. నీళ్ళు చల్లుకుంటాడు. పుస్తకం ముందు ఉంచుతాడు. మనసు అటూ ఇటూ తిరుగుతుంది. ఎదురింటి స్నేహితుడు ప్రదీప్ నిన్న రాత్రి పదకొండు గంటలకు బయట ఆడుకుంటున్నట్లు గుర్తొస్తుంది. వంశీకి ఆడుకోవాలని ఎంతో ఉంటుంది. కానీ ఆ కోరికను ఎప్పుడూ చంపేస్తాడు.

నాలుగు గంటలు చదువుతాడు. తర్వాత స్కూలుకు వెళ్తాడు. స్కూలు ముగిసిన వెంటనే ట్యూషన్. ట్యూషన్ ముగిసిన తర్వాత ఇంటికి వచ్చి మళ్ళీ చదువు. ఇలా ప్రతిరోజూ.

అతనికి తెలుసు ఒక్కసారి మొదటి ర్యాంక్ రాకపోతే, ఇంట్లో మౌనం ఏర్పడుతుంది. తల్లి మాట్లాడదు. తండ్రి చూడడు. ఆ మౌనం వంశీకి కొట్లాట కంటే ఎక్కువ బాధ కలిగిస్తుంది.

ఒక రోజు స్కూలులో పరీక్ష ఫలితాలు వచ్చాయి. వంశీకి మూడవ ర్యాంక్ వచ్చింది. అతనికి మొదటి ర్యాంక్ రావాలని తల్లిదండ్రులు కోరుకున్నారు.

వంశీ చేతిలో మార్కుల జాబితా తీసుకుని ఇంటికి నెమ్మదిగా నడిచాడు. దారిలో అతని స్నేహితుడు ప్రదీప్ పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు. "వంశీ, నీకు మూడవ ర్యాంక్ వచ్చిందా? నాకు రెండవ ర్యాంక్ వచ్చింది. నేను చాలా సంతోషంగా ఉన్నాను!"

ప్రదీప్ నవ్వుతూ వెళ్ళిపోయాడు. వంశీకి ఆ నవ్వు ఎంత కష్టంగా అనిపించిందో అతను మాత్రమే తెలుసుకోగలడు.

ఇంటికి వచ్చాడు. తలుపు తట్టాడు. సుధ తలుపు తెరిచింది. వంశీ చేతి జాబితా చూసింది. మొహం విలవిల లాడింది.

"నేను చెప్పింది మొదటి ర్యాంక్. నీకు మూడవ ర్యాంక్ వచ్చిందా? నేను నీకు చదువు చెప్పించడం డబ్బు ఖర్చు పెట్టడం వ్యర్థమా?"

వంశీ తల వంచుకున్నాడు. "అమ్మా, నేను చాలా కష్టపడ్డాను."

"కష్టపడితే మొదటి ర్యాంక్ రావాలి. కష్టపడి కూడా మూడవ ర్యాంక్ వస్తే, నువ్వు కష్టపడనట్లే."

ఆ మాటలు వంశీ గుండెలో గాయాలుగా నాటుకున్నాయి.

సాయంత్రం శ్రీనివాస్ ఇంటికి వచ్చాడు. అతను కూడా వార్త విన్నాడు. అతను భోజనం చేస్తూ, ఒక్కసారి కొడుకు వైపు చూడలేదు. చివరికి చెప్పాడు. "నువ్వు దేనికీ పనికిరావు. నీ వల్ల మాకు అవమానం తప్ప ఏమీ లేదు."

వంశీ పళ్ళెం ముందు పెట్టుకున్నాడు. తిండి తినలేదు. లేచి తన గదిలోకి వెళ్ళిపోయాడు. తలుపు వేసుకున్నాడు.

ఆ రాత్రి అతను చీకట్లో కూర్చున్నాడు. అతని మనసు గతం వైపు పరుగెత్తింది. ఒకప్పుడు చిన్నప్పుడు, తల్లి అతనికి కథలు చెప్పేది. తండ్రి అతన్ని భుజాల మీద ఎత్తుకుని ఊరేగించేవాడు. ఇప్పుడు ఆ చేతులు అతన్ని తాకడం లేదు. ఆ కళ్ళు అతన్ని చూడడం లేదు. బదులుగా "ర్యాంక్ రావాలి. మార్కులు కావాలి. లేకపోతే నువ్వు ఏమీ కావు."

వంశీకి ఒకే ఒక ప్రశ్న వచ్చింది. "నేను మార్కులు తీసుకురాని రోజు నేను ఎవరు? నా తల్లిదండ్రులకు నేను కొడుకునా? లేక ఫలితాల యంత్రాన్నా?"

అతను పక్కన ఉన్న తన చిన్న డైరీ తెరిచాడు. ఆ డైరీలో అతను తనకు నచ్చిన పాటలు, చిన్ని చిన్ని కవితలు రాసుకునేవాడు. తల్లికి తెలియదు. తండ్రికి తెలియదు. వారికి ఆ డైరీ కంటే మార్కుల జాబితా ముఖ్యం.

అతను ఒక చిన్న కత్తిని తన పెన్ను బాక్సు నుంచి తీశాడు. ఆ కత్తిని చూస్తూ కూర్చున్నాడు. కొన్ని నిమిషాలు నిశ్శబ్దంగా నిలబడ్డాడు. ఆ తర్వాత ఒక కాగితం తీసుకుని రాయడం మొదలుపెట్టాడు.

"అమ్మా, నాన్నా,

నేను ర్యాంక్ రాకపోతే మీకు నేను ఉండటం వల్ల ప్రయోజనం లేదని మీరు రోజూ గుర్తు చేస్తారు. నేను ఎంత ప్రయత్నించినా అది మీకు సరిపోదు. మీరు నా మార్కులను ప్రేమిస్తారు, నన్ను కాదు. నేను ఈ లోకంలో ఉండటం మీకు భారం. నేను ఇప్పుడు ఆ భారాన్ని దించేస్తున్నాను. నన్ను క్షమించండి. మీకు మంచి ర్యాంకర్ కొడుకు దొరుకుతాడు.

మీ వంశీ"

లేఖ రాసి, అతను కత్తి ఎత్తాడు.

అదే సమయంలో, సుధ నిద్రలేచింది. ఆమెకు ఎందుకో భయంగా ఉంది. ఆమెకు కొడుకు గదిలోంచి ఏడుపు వినిపించినట్టు అనిపించింది. నిశ్శబ్దంగా, అణచుకున్న ఏడుపు. ఆమె వెంటనే మంచం మీద నుంచి లేచి, తలుపు తట్టింది.

లోపలి నుంచి సమాధానం లేదు.

ఆమె బలంగా తోసింది. తలుపు తెరుచుకుంది. వంశీ చేతిలో కత్తి, కళ్ళలో నీరు, ముఖంలో నిరాశ చూసింది.

సుధ అరిచింది. "వంశీ! వద్దు! వద్దు, నాయనా!"

ఆమె పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి, కత్తి లాక్కుంది. వంశీ చేతులు పట్టుకుంది. ఆ చేతులు వణుకుతున్నాయి. చాలా చల్లగా ఉన్నాయి.

శ్రీనివాస్ కూడా లేచి వచ్చాడు. అతను లేఖ చదివాడు. చదువుతుండగా అతని చేతులు వణికాయి. ఆక్షరాలు కళ్ళకు తెలియలేదు. లేఖ కింద పడింది. నేలమీద కూర్చుని గట్టిగా ఏడ్చాడు.

"నేను చేసిన తప్పిదం ఇదా, దేవుడా? నా కొడుకు చనిపోవడానికి నేను కారణమా?"

సుధ వంశీని గట్టిగా కౌగిలించుకుంది. "నాయనా, నువ్వు లేకపోతే నేను బ్రతకను. నీ ర్యాంక్ నాకు వద్దు. నీ మార్కులు వద్దు. నువ్వు కావాలి. నువ్వు మాట్లాడాలి. నువ్వు నవ్వాలి. నువ్వు చాలా సంతోషంగా ఉండాలి. అదే నాకు చాలు."

వంశీ తల్లి మాటలు విన్నాడు. అతనికి నమ్మకం కాలేదు. "అమ్మా, నిజంగా నేను ర్యాంక్ రాకపోయినా నువ్వు నన్ను ప్రేమిస్తావా?"

"ప్రేమిస్తాను నాయనా. నువ్వు నా కొడుకువి. నువ్వు నా ప్రాణం. నీ కంటే పెద్ద ర్యాంక్ నాకు లేదు."

వంశీ మొదటిసారి తల్లి చేతిలో చేయి వేసి నిజమైన నవ్వు నవ్వాడు. ఆ నవ్వు సుధకు ఎన్నటికీ మరచిపోలేని క్షణం.

శ్రీనివాస్ తన కొడుకు దగ్గరికి వచ్చి, అతని పాదాల దగ్గర కూర్చున్నాడు. "నాయనా, నేను నీకు తండ్రిని కాదు. నేను నీకు శత్రువును. నేను నిన్ను చంపేశాను. కానీ ఇప్పుడు తెలిసింది. నాకు ర్యాంకుల కంటే నువ్వు చాలా గొప్పవాడివి. నీ చిన్ని గుండెలో ఎంత ప్రేమ ఉందో నేను గుర్తించలేదు. నేను క్షమాపణ అడగను. నీ ప్రేమను నేను సంపాదించుకోవాలి. నాకు అవకాశం ఇస్తావా?"

వంశీ తండ్రి ముఖం మీద చేయి పెట్టాడు. "నాన్నా, నేను ఇంకా బతికే ఉన్నాను."

ఆ మాటలు శ్రీనివాస్ గుండెను కరిగించాయి.

ఆ తర్వాతి రోజుల్లో ఆ ఇల్లు మారిపోయింది. వంశీని నాలుగు గంటలకు నిద్రలేపడం లేదు. అతను తెల్లవారుజామున ఏడు గంటలకు లేచేవాడు. తల్లి అతని కోసం ప్రేమగా వంట చేసేది. తండ్రి అతనితో కలిసి టీ తాగేవాడు.

వంశీకి తన డైరీ చూపించాలనిపించింది. ఒక రోజు ఆ డైరీ తల్లిదండ్రుల ముందు పెట్టాడు. అందులో అతను రాసిన కవితలు చదివారు. ఒక కవితలో ఇలా ఉంది:

"నా తల్లి నన్ను ప్రేమిస్తే నేను ర్యాంకర్ ని.

నేను ర్యాంకర్ ని కాని రోజు నేను ఎవరిని?"

ఆ కవిత చదివిన తర్వాత సుధ చాలా సేపు ఏడ్చింది. "నాయనా, నేను నీకు ఆ ప్రశ్న ఎప్పటికీ రాకుండా చూసుకుంటాను."

ఆ సంవత్సరం చివరి పరీక్షల్లో వంశీకి ఐదవ ర్యాంక్ వచ్చింది. అతను భయంగా ఇంటికి వచ్చాడు. మార్కుల జాబితా తల్లి చేతిలో పెట్టాడు.

సుధ ఆ జాబితా చూసి, నవ్వింది. "ఐదవ ర్యాంకా? చాలా సంతోషం, నాయనా. నువ్వు పాస్ అయినావు. అంతే చాలు."

వంశీ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు. "అమ్మా, నువ్వు నన్ను తిట్టడం లేదా?"

"ఎందుకు తిడతాను? నువ్వు నవ్వుతున్నావు. ఇదే నేను కోరుకునే మొదటి ర్యాంక్."

శ్రీనివాస్ అప్పుడు కొడుకు దగ్గరికి వచ్చి, తన చేతిలో ఒక చిన్న బహుమతి పెట్టాడు ఒక క్రికెట్ బ్యాట్.

"నువ్వు కోరుకున్నావు కదా, నాయనా? నేను తెచ్చాను."

వంశీ కళ్ళు మెరిశాయి. "నాన్నా, నేను ఆడుకోవచ్చా?"

"ఆడుకో. సంతోషంగా ఉండు."

ఆ రోజు వంశీ తన స్నేహితులతో కలిసి ఆడుకున్నాడు. చాలా రోజుల తర్వాత అతని నవ్వు గట్టిగా వినిపించింది. సుధ ఆ నవ్వు విని, కిటికీ దగ్గర నిలబడి దేవుని ముందు చేతులు జోడించింది.

"దేవుడా, నేను దాదాపు నా కొడుకును కోల్పోయాను. అతను బతికి ఉన్నాడు. అది నీ దయ. ఇక నేను ఎప్పటికీ ర్యాంకుల కోసం అతన్ని బాధించను. ర్యాంక్ లేకపోయినా, డబ్బు లేకపోయినా, వాడు నా కొడుకు. అంతే."