మౌనం మాట్లాడింది

చిత్తూరు జిల్లా కొండల మధ్య ఒక చిన్న పల్లె. ఆ పల్లె పేరు తెలియదు. ఆ పల్లెలో సూర్యం ఒక చిన్న దుకాణం నడిపేవాడు. అతనికి ఇరవై ఎనిమిది సంవత్సరాలు. తల్లి చనిపోయింది. తండ్రి వృద్ధుడు. సూర్యానికి సంసారం ఏదీ లేదు. దుకాణం ముందు పాత బల్ల వేసుకుని, ప్రజలకు సామాను ఇస్తూ, వారి కబుర్లు వింటూ జీవితం సాగిస్తున్నాడు.

అటు, ఊరి చివర ఒక చిన్న కుటీరం. అందులో శారద, ఆమె తల్లి వసంతమ్మ. శారదకు ఇరవై ఐదు సంవత్సరాలు. ఆమె చదువుకున్నది కాదు. కానీ ఆమె చేతులను దేవుడు ముద్దాడాడు, పూలు కట్టడంలో ఆమెకు సాటి లేదు. ప్రతి రోజు ఉదయం, ఆమె తల్లితో తోటలో పూలు కోసి, వాటిని అందమైన మాలలుగా మలిచేది. ఆ మాలలు సూర్యం దుకాణంలో అమ్ముడయ్యేవి.

సూర్యానికి ప్రతి రోజు ఉదయం శారద పూల మాలలు తీసుకువచ్చేది. ఆమె వచ్చిన ప్రతిసారీ, సూర్యం గుండెలో ఏదో ఒక స్పందన జరిగేది. ఆమె నిశ్శబ్దంగా మాలలు అతనికి అందించి, డబ్బు తీసుకుని వెళ్ళిపోయేది. ఆ మధ్యలో ఎప్పుడూ రెండు మాటలు మాత్రమే "మాలలు ఇవ్వండి" "డబ్బు ఇవ్వండి." ఇంతే.

ఒక రోజు ఎంతో వర్షం కురిసింది. ఆ రోజు శారద రాలేదు. సూర్యానికి మనసు కలత చెందింది. సాయంత్రం దుకాణం మూసేసి, శారద ఇంటి దగ్గరికి వెళ్ళాడు. వానలో నానిన ఆ కుటీరం ముందు, నిలువునా తడిసిన బట్టలతో శారద నిలబడింది. వానలో పూలు తడిసిపోయి, ఆమె విరిగిపోయిన మొగ్గలను ఏరుతున్నది.

"ఏమైంది? ఎందుకు రాలేదు?" అడిగాడు సూర్యం.

శారద తల వంచుకుంది. "అమ్మకు జ్వరం. నేను తోటకి వెళ్ళలేకపోయాను. పూలు లేవు."

సూర్యం నిశ్శబ్దంగా ఆమె వైపు చూశాడు. అతని చేతిలో ఒక చిన్న గుడ్డ మూట ఉంది. దాన్ని ఆమెకు అందించాడు.

శారద మూట తెరిచింది. అందులో కొన్ని చపాతీలు, కారం, ఒక చిన్న గ్లూకోజ్ బాటిల్.

"మీ అమ్మకు ఇవ్వు. నేను వెళ్తాను."

సూర్యం తిరిగి వెళ్ళిపోయాడు. శారద అతని వెనకాల చూస్తూ నిలబడిపోయింది. ఆమె కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి. ఎందుకో తెలియదు.

ఆ రోజు తర్వాత వారి మధ్య మాటలు కొంచెం పెరిగాయి. శారద పూల మాలలు తెచ్చినప్పుడు సూర్యం "ఎలా ఉన్నారు?" అనేవాడు. ఆమె "బాగున్నా" అనేది. ఇంతే. కానీ ఆ చిన్న మాటల్లో ఎన్నో అనుభూతులు దాగి ఉండేవి.

ఒక సాయంత్రం, శారద దుకాణానికి వచ్చింది, పూలు లేవు, ఖాళీ చేతులతో. ఆమె మొహం వాడిపోయింది. "సూర్యం, నేను నీకు ఒక మాట చెప్పాలి."

"చెప్పు."

"నేను ఈ ఊరు వదిలి వెళ్ళిపోతున్నాను. అమ్మకు పూర్తి చికిత్స అవసరం. పక్క ఊళ్ళో ఆసుపత్రి ఉంది. మేము అక్కడికి వెళ్తున్నాం."

సూర్యం మౌనంగా నిలబడిపోయాడు. అతని గుండెలో ఏదో విరిగినట్టు అనిపించింది. "ఎప్పుడు వెళ్తారు?"

"ఈ రాత్రే."

సూర్యం లోపలికి వెళ్ళి, తన దగ్గరున్న కొన్ని వందల రూపాయలు తీసుకుని, ఆమెకు ఇచ్చాడు. "ఇది తీసుకో. నీకు ఖర్చు అవుతుంది."

శారద నిరాకరించింది. "లేదు. నేను తీసుకోలేను."

"తీసుకో. నేను ఇస్తున్నాను. దీనికి అప్పు లేదు, తిరిగి ఇవ్వాల్సిన పని లేదు."

శారద డబ్బు అందుకుంది. ఆమె అతని కళ్ళలోకి చాలా సేపు చూసింది. "సూర్యం, నేను నీకు ఒకటి చెప్పకుండా వెళ్ళిపోతున్నాను."

"చెప్పు."

"నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను. రోజూ ఉదయం నీ దగ్గరికి పూలు తీసుకువచ్చిన ప్రతిరోజూ, నా మనసు నీ కోసం పూల మాలలు కడుతుంది. నాకు నీ స్పర్శ తెలియదు, నీ ప్రేమ తెలియదు. కానీ నువ్వు లేని రోజు నేను ఊహించుకోలేను. నాకు నీ మాటలు చాలవు. నీ మౌనమే నాకు ప్రపంచం."

సూర్యం ఆమెను దగ్గరికి తీసుకుని, ఆమె కళ్ళు తుడిచాడు. "శారదా, నేను కూడా నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను. కానీ నేను అనేక సంవత్సరాలు మౌనంగా ఉండిపోయాను. ఎందుకంటే నాకు ఇవ్వడానికి ఏమీ లేదు. ఈ చిన్న దుకాణం, ఈ బల్ల, ఈ చేతులు. అంతే."

శారద అతని చేతులు నొక్కింది. "ఇవే చాలు. నీ చేతులు చాలా ధనవంతమైనవి. నీవు నా అమ్మకు మందులు కొనిచ్చావు. నీవు నాకు చదవని ప్రేమ భాష నేర్పావు."

వారిద్దరూ ఆ రాత్రి కలిసి ఉన్నారు. శారద వెళ్ళిపోలేదు. తల్లి చికిత్స కోసం మాత్రం వారు పక్క ఊరికి వెళ్ళారు. సూర్యం ఆమెకు వీలైనన్ని రోజులు డబ్బు, బియ్యం, నెయ్యి పంపించాడు. అతను ఆమెకు లేఖలు రాశాడు తన గుండెలోని మాటలు. ఆ లేఖలు చదివేసరికి శారద ఆకలి మరిచిపోయేది.

మూడు నెలల తర్వాత, వసంతమ్మ బాగుపడింది. వారిద్దరూ పల్లెకు తిరిగొచ్చారు. సూర్యం దుకాణం ముందు నిలబడి ఉన్నాడు. అతని చేతిలో పూల మాల లేదు. కానీ అతని కళ్ళలో ఆమె ప్రతిబింబం ఉంది. శారద నేరుగా అతని దగ్గరికి వెళ్ళింది. "సూర్యం, నేను తిరిగొచ్చాను. ఇప్పుడు నీకు నన్ను పెళ్ళి చేసుకోవడానికి ఇష్టమా?"

సూర్యం నిశ్శబ్దంగా ఆమెను చూశాడు. ఆ నిశ్శబ్దమే అవును అన్న మాట.

ఆ పల్లెలో, సూర్యం దుకాణం ముందు బల్ల వేసి, ఇద్దరు కూర్చుంటారు. వసంతమ్మ పూలు కడుతుంది. శారద సూర్యంతో పాటు దుకాణంలో పనిచేస్తుంది. ఆమె కొన్నిసార్లు నిశ్శబ్దంగా అతని చేతిని తాకుతుంది. ఆ స్పర్శ వారికి సంవత్సరాల మౌనం తర్వాత దొరికిన భాష. ప్రేమికులకు మాటలు అవసరం లేదు. వారి కళ్ళు మాట్లాడుతాయి, వారి హృదయాలు వింటాయి.