నమ్మకానికి నిప్పు పెట్టిన చేతులు

ఏలూరు పట్టణం పక్కన ఒక చిన్న గ్రామం చింతలపూడి. ఆ గ్రామంలో ఒక పాత పోస్టాఫీసు ఉండేది. ఆ పోస్టాఫీసులో విశ్వనాథ్ అనే యువకుడు పనిచేసేవాడు. అతనికి ఇరవై ఆరు సంవత్సరాలు. తల్లిదండ్రులు లేరు. ఒంటరివాడు. అతను చాలా నిజాయితీగలవాడు. రోజూ ఉదయం పోస్టాఫీసు తెరిచేవాడు. లేఖలు క్రమబద్దీకరించేవాడు. సాయంత్రం వరకు అక్కడే ఉండేవాడు.

ఆ పోస్టాఫీసుకి ఎదురుగా ఒక చిన్న ఇల్లు ఉండేది. ఆ ఇంట్లో శైలజ అనే అమ్మాయి నివసించేది. ఆమెకు ఇరవై నాలుగు సంవత్సరాలు. చాలా అందంగా ఉండేది. ఆమె కళ్ళు ఎప్పుడూ ఒక మాయను దాచుకునేవి. విశ్వనాథ్ కి ఆమె అంటే చూసిన మొదటి రోజు నుంచి ఇష్టం. ప్రతిరోజూ ఆమె పోస్టాఫీసు దగ్గరగా వెళుతుండగా, అతను ఆమెను చూసేవాడు. ఆమె అతని వైపు చూసి చిరునవ్వు నవ్వేది.

కొన్ని వారాల తర్వాత శైలజ విశ్వనాథ్ దగ్గరికి వచ్చింది. "అక్కకు లేఖ రాయాలి. మీరు రాస్తారా?" అడిగింది.

విశ్వనాథ్ రాశాడు. ఆ తర్వాత రెండు మూడు సార్లు ఇలా లేఖలు రాస్తూ వారి మధ్య స్నేహం పెరిగింది. క్రమేపీ ఆ స్నేహం ప్రేమగా మారింది. శైలజ విశ్వనాథ్ తో చెప్పింది "నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను. నువ్వు నా జీవితంలోకి వచ్చి నాకు కొత్త అర్థం నేర్పావు."

విశ్వనాథ్ పరవశించిపోయాడు. అతను ఆమె కోసం ప్రతిరోజూ ఉదయాన్నే లేచి, ఆమె ఇంటి ముందు పూలు పెట్టేవాడు. తన చిన్న జీతంలో సగం ఆమెకు కొనుగోళ్లు చేసేవాడు. ఆమె కోసం కలలు కనేవాడు కొత్త ఇల్లు, కొత్త జీవితం.

ఒక రోజు శైలజ విశ్వనాథ్ దగ్గరికి ఏడుస్తూ వచ్చింది. "మా నాన్న చాలా అప్పుల్లో ఉన్నారు. మా ఇంటిని అమ్మేస్తారు. నేను బంధువుల ఇంటికి వెళ్లాలి. నాకు నీవు తప్ప లోకంలో ఎవరూ లేరు."

విశ్వనాథ్ దగ్గర డబ్బు లేదు. అయినా ఆమె కోసం తన పోస్టాఫీసు జీతం కంటే అదనపు డబ్బు సంపాదించడానికి రాత్రిపూట ఒక చిన్న ప్రెస్ లో పనికి దిగాడు. అక్షరాలు కూర్చే పని. ప్రతి రాత్రి తెల్లవారుజామున మూడు గంటల వరకు పనిచేసేవాడు. పగలు పోస్టాఫీసు, రాత్రి ప్రెస్. నెలలు గడిచాయి. అతని చేతులు నలిగిపోయాయి. కళ్ళ కింద నల్లని మచ్చలు ఏర్పడ్డాయి.

శైలజ ఆయాసపడుతున్న విశ్వనాథ్ ని చూసి, "నువ్వు నాకోసం చాలా చేస్తున్నావు. నేను నీకు రుణపడి ఉంటాను" అంది.

"నాకు రుణం వద్దు, నీ ప్రేమ చాలు" అన్నాడు విశ్వనాథ్.

సంవత్సరం గడిచింది. విశ్వనాథ్ ఆమె కోసం సంపాదించిన డబ్బు మొత్తం ఇచ్చేశాడు. దాదాపు పదివేలు. అతని దగ్గర ఇప్పుడు ఏమీ లేదు. కానీ అతను సంతోషంగా ఉన్నాడు తన ప్రేమ కోసం.

ఒక సాయంత్రం శైలజ విశ్వనాథ్ కి చెప్పింది. "నేను రేపు హైదరాబాద్ వెళ్తున్నాను. మా బంధువుల దగ్గర కొంతకాలం ఉండాలి. నేను వచ్చేసరికి మన పెళ్లి మాట్లాడుకుందాం."

విశ్వనాథ్ ఆమెకు బస్సు ఖర్చు కూడా తన చేతిలో లేకున్నా, కష్టపడి డబ్బు సమకూర్చి ఇచ్చాడు. ఆమె వెళ్లిపోయింది.

రెండు వారాలు గడిచాయి. శైలజ నుండి ఉత్తరం వచ్చింది. విశ్వనాథ్ చదివాడు.

"విశ్వనాథ్, నేను నీకు నిజం చెప్పాలి. నేను ఎప్పుడూ నిన్ను ప్రేమించలేదు. నన్ను క్షమించు. నాన్నకు అప్పులు ఉన్నాయి. నాకు స్థానిక భూస్వామి కొడుకు రఘుతో పెళ్లి నిశ్చయమైంది. ఆయన నాన్న అప్పులు తీరుస్తాడు. నేను నిరాకరించలేకపోయాను. నీ దగ్గర డబ్బు తీసుకున్నాను. అది నీకు తిరిగి ఇవ్వలేను. నన్ను మరిచిపో."

అంతే.

విశ్వనాథ్ ఆ ఉత్తరం చదువుతుండగా అతని చేతులు వణికాయి. అతను మళ్ళీ మళ్ళీ చదివాడు. అక్షరాలు అస్పష్టంగా మారాయి అవి కన్నీటితో తడిసిపోయాయి. అతను నమ్మలేకపోయాడు. తాను రాత్రిపూట ప్రెస్ లో అక్షరాలు కూర్చిన ప్రతి రాత్రి, తాను ఆమె కోసం పూలు కోసిన ప్రతి ఉదయం, తాను ఆమె కోసం తన ఆకలిని దాచుకున్న ప్రతి రోజు  ఇవన్నీ అబద్ధమా? ఆమె చిరునవ్వులు, ఆమె మాటలు, ఆమె తాకిడి అన్నీ నాటకమా?

విశ్వనాథ్ ఆ ఉత్తరం చించివేయలేదు. దాన్ని జాగ్రత్తగా మడిచి, తన చొక్కా జేబులో పెట్టుకున్నాడు. అతను ఆ రాత్రి ప్రెస్ కి వెళ్లలేదు. పోస్టాఫీసు ముందు కూర్చుని, గుడి దీపాలను చూస్తూ మొద్దుబారిపోయాడు.

కొన్ని రోజుల తర్వాత శైలజ పెళ్లి వార్త వచ్చింది. గ్రామంలో అందరూ సంబరపడ్డారు. ఎవరికీ తెలియదు ఆ సంబరం వెనక విశ్వనాథ్ నలిగిన గుండె ఉందని. శైలజ పెళ్లి రోజు, విశ్వనాథ్ ఆ గుడి మెట్లమీద కూర్చుని దూరంగా ఆమెను చూశాడు. బంగారు నగలు, పట్టుచీర, సంతోషం. అతను లేచి నిలబడ్డాడు. అతను ఏడవాలనుకోలేదు. అతను కోపం తెచ్చుకోవాలనుకున్నాడు. కానీ అతని కళ్ళలోంచి కన్నీరు మాత్రమే వచ్చింది.

శైలజ పెళ్లి మండపం గుండా వెళ్తున్నప్పుడు, ఆమె కళ్ళు ఒక్కసారి అతని వైపు చూశాయి. ఆ చూపులో ద్రోహం లేదు. విచారం లేదు. ఒక నిర్లిప్తత. అతను ఆమెకు ప్రత్యేకించి ఏమీ కాదు. ఒక ఉపయోగకరమైన సాధనం మాత్రమే.

విశ్వనాథ్ ఆ గుడి మెట్ల మీదే తిరిగి కూర్చున్నాడు. ఆకాశంలో నక్షత్రాలు మెరుస్తున్నాయి. అతను ఆ నక్షత్రాలతో మాట్లాడుకున్నాడు "ఆమె నా నమ్మకాన్ని, నా శ్రమను, నా త్యాగాన్ని, నా ప్రేమను ప్రతిదీ ఒక రోజులో దోచుకుంది. ఇప్పుడు నా దగ్గర ఏముంది? ఒక ఉత్తరం. అది కూడా ఆమె రాసిన ద్రోహపు మాటలతో."

విశ్వనాథ్ ఇప్పుడు అరవై సంవత్సరాల వృద్ధుడు. ఇప్పటికీ చింతలపూడి పోస్టాఫీసు ముందు కూర్చుంటాడు. ప్రతి సాయంత్రం ఆ గుడి దీపాలు వెలిగిస్తాడు. అతను పెళ్లి చేసుకోలేదు. అతను ఎవరినీ ప్రేమించలేదు. ఒకసారి చాలనిపించింది. ఆ ఒక్కసారి అతని ప్రాణం మొత్తం తీసేసింది.

ప్రతి సంవత్సరం శైలజ పెళ్లి రోజున, విశ్వనాథ్ దేవుని ముందు ఒక చిన్న దీపం వెలిగించి, నిశ్శబ్దంగా అంటాడు: "దేవుడా, నాకు నేర్పు ప్రేమను మరచిపోవడం. నాకు నేర్పు ద్రోహాన్ని సహించడం. ఆమెను క్షమించాను. కానీ నన్ను నేను క్షమించుకోలేకపోతున్నాను నేను ఎందుకు ఆమెను నమ్మానని."