నాన్న - చివరి నిశ్శబ్దం

ప్రకాశం జిల్లా, చీమకుర్తి పట్టణం. ఆ పట్టణంలో సుబ్బారావు అనే వృద్ధుడు ఉండేవాడు. అతనికి డెబ్బై ఐదు సంవత్సరాలు. భార్య మహాలక్ష్మి, కొడుకులు వెంకట్ (నలభై ఐదు) మరియు నరేష్ (ముప్పై ఎనిమిది), కూతురు లావణ్య (ముప్పై ఐదు). సుబ్బారావు ప్రభుత్వ ఉద్యోగం నుంచి పదవీ విరమణ చేసి, ఇప్పుడు నెలకు ఇరవై వేల పింఛను తీసుకుంటాడు.

వెంకట్ న్యాయవాది. అతని భార్య కల్పన. వారికి ఇద్దరు పిల్లలు. వారు వేరే ఇంట్లో ఉంటారు.

నరేష్ చిన్న వ్యాపారం చేస్తాడు. అతని భార్య దీప్తి. వారికి ఒక కూతురు ఉంది. వారు కూడా వేరే ఇంట్లోనే ఉంటారు.

లావణ్య కేవలం టీచర్. ఆమె భర్త రమేష్ ప్రైవేటు ఉద్యోగి. వారు ఆర్థికంగా కొంత ఇబ్బందిలో ఉంటారు. ఆమెకు ఇద్దరు పిల్లలు.

సుబ్బారావు మరియు మహాలక్ష్మి ఒంటరిగా పాత ఇంట్లో నివసిస్తున్నారు. వారి పిల్లలు ఎప్పుడూ రారు. పెద్ద కొడుకు వెంకట్ కోర్టు పని అని బిజీ. చిన్న కొడుకు నరేష్ వ్యాపారం కారణంగా రాడు. కూతురు లావణ్య తన స్వంత సమస్యలతో నిమగ్నమై ఉంది.

సుబ్బారావుకు ఇప్పుడు గుండె సమస్య వచ్చింది. డాక్టర్లు బైపాస్ సర్జరీ అవసరమని చెప్పారు. ఖర్చు నాలుగు లక్షలు.

సుబ్బారావు మూడు రోజులు ఆలోచించాడు. చివరికి తన పిల్లలను ఒకచోట సమావేశపరిచాడు.

"నాకు శస్త్ర చికిత్స అవసరమని వైద్యుడు చెప్పాడు. నాలుగు లక్షలు ఖర్చు. మీరు ముగ్గురూ కలిసి ఖర్చు పెడతారా?"

వెంకట్ మొదటిగా మాట్లాడాడు. "నాన్నా, నా దగ్గర ఇప్పుడు అంత డబ్బు లేదు. పిల్లల చదువు ఖర్చులు ఉన్నాయి. ఇరవై ఐదు వేలు నేను ఇవ్వగలను."

నరేష్ చెప్పాడు. "నేను చిన్న వ్యాపారిని. నా దగ్గర పదివేలు మాత్రమే ఉన్నాయి. నేను ఇస్తాను."

లావణ్య నిశ్శబ్దంగా కూర్చుంది. ఆమె కళ్ళలో నీళ్లు. "నాన్నా, నేను నాలుగు లక్షలు ఇవ్వలేను. కానీ ఇరవై వేలు ఇవ్వగలను. నన్ను క్షమించు."

సుబ్బారావు వారి మొహాలు చూశాడు. తనకు తెలుసు పెద్దవాడు ఇంటి ముందు కారు నిలిపి ఉంచాడు. చిన్నవాడు వ్యాపారం కొత్తగా విస్తరించాడు. కూతురు ఇద్దరు పిల్లలను పోషించుకోవడానికే కష్టపడుతుంది.

"సరే. నేను నా పింఛను లోనే ఏదో ఒకటి చేసుకుంటాను" అన్నాడు సుబ్బారావు.

మహాలక్ష్మికి బాధ వేసింది. ఆమె తన భర్తతో చెప్పింది. "నువ్వు వాళ్లను ఎందుకు అడిగావు? వాళ్లు ఇవ్వలేరు. నువ్వు బాధపడి నీ ఆరోగ్యం చెడగొట్టుకుంటావు."

"నాకు బాధ లేదు. వాళ్లు ఇవ్వలేరని కాదు. వాళ్లు ఎందుకు ఇవ్వలేదు అనే కారణాలు నాకు బాధ కలిగిస్తున్నాయి. కొడుకులకు వారి పిల్లలు ముఖ్యం, తల్లిదండ్రులు కాదు."

ఆ రాత్రి లావణ్య భర్త రమేష్ ఆమెతో గొడవ పడ్డాడు. "నీ నాన్నకు నాలుగు లక్షల సర్జరీ అంటే, నువ్వు ఇరవై వేలు ఇస్తానంటే చాలు. ఇది నీ ఇల్లు, నీ బాధ్యత కాదు. వాళ్ల కొడుకులు చూసుకోవాలి."

లావణ్య నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది. ఆ రాత్రి నిద్రపోలేదు.

సుబ్బారావు మరుసటి రోజు నుంచి తన పింఛను డబ్బు నెలకు ఐదు వేలు ఆదా చేయడం మొదలుపెట్టాడు. అతను మందులు తగ్గించుకున్నాడు. బయట టీ తాగడం మానేశాడు. మహాలక్ష్మి కూడా పక్కింటి పనులు చేసి కొంత డబ్బు సంపాదించడం మొదలుపెట్టింది.

మూడు నెలలు గడిచాయి. వారి దగ్గర అర లక్ష మాత్రమే ఉంది. ఇంకా మూడున్నర లక్షలు కావాలి.

ఒక రోజు లావణ్య తల్లి మహాలక్ష్మి దగ్గరికి వచ్చింది. "అమ్మా, నేను ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాను. నేను నా సేవింగ్స్ ఖాతా నుంచి డబ్బు తీస్తాను. యాభై వేలు. నాన్నకు ఇస్తాను."

మహాలక్ష్మి కూతురును దగ్గరికి తీసుకుంది. "లావణ్యా, నీ దగ్గర సేవింగ్స్ ఎక్కడివి? నువ్వు రోజూ పిల్లల ఫీజుల కోసం కష్టపడతావు. నీ భర్త నీ మీద కోప్పడతాడు."

"కోప్పడనివ్వండి, అమ్మా. నాన్నకు డబ్బు కావాలి. నేను కూతుర్ని. వారికి నేను తప్ప ఇప్పుడు ఎవరున్నారు?"

లావణ్య తన నగలు అమ్మేసి యాభై వేలు తీసుకువచ్చింది. ఆమె భర్తకు చెప్పలేదు. ఆ డబ్బు సుబ్బారావు చేతిలో పెట్టింది.

సుబ్బారావు చేతులు వణికాయి. "లావణ్యా, ఇది నీ నగలు అమ్మి తెచ్చిన డబ్బు కదా? నాకు తెలుసు. నీ చేతిలో నగలు లేవు."

"నాన్నా, నగలు వచ్చిపోతాయి. నువ్వు రావు. దయచేసి ఆపరేషన్ చేయించుకో."

సుబ్బారావు ఆమెను కౌగిలించుకుని ఏడ్చాడు. తన ముగ్గురు పిల్లల్లో కూతురు మాత్రమే తన ప్రేమను అర్థం చేసుకుంది. కొడుకులకు అతను ఎంతో చేసినా, వారు తిరిగి ఇవ్వలేదు.

అయినా డబ్బు సరిపోలేదు. ఇంకా మూడు లక్షలు కావాలి.

ఒక రోజు ఊరి పెద్దలు సుబ్బారావు దగ్గరికి వచ్చారు. "సుబ్బారావు, మీరు మీ పాత ఇంటిని అమ్మేస్తే, డబ్బు వస్తుంది. ఆ తర్వాత మీరు మీ కొడుకుల ఇంట్లో ఉండండి."

సుబ్బారావు నిశ్శబ్దంగా తలూపాడు.

ఇల్లు అమ్మేశాడు. మూడు లక్షలు వచ్చాయి.

ఆపరేషన్ జరిగింది. సుబ్బారావు బతికాడు.

అతను ఇప్పుడు ఆసుపత్రి నుంచి డిశ్చార్జి అయి, ఎక్కడికి వెళ్లాలి? తన ఇల్లు అమ్మేశాడు. పెద్ద కొడుకు ఇంటికి వెళ్ళాడు. అక్కడ ఒక వారం ఉన్నాడు. వెంకట్ భార్య కల్పన అతన్ని చూస్తూ "మీరు ఇంకా ఎప్పుడు వెళ్తారు? చోటు సరిపోవట్లేదు" అనేది.

సుబ్బారావు మరుసటి రోజు నరేష్ ఇంటికి వెళ్ళాడు. అక్కడ మూడు రోజులు ఉన్నాడు. నరేష్ అతనితో మాట్లాడడం తగ్గించాడు. "నాన్నా, మా అమ్మాయి చదువుకు ఇబ్బంది అవుతుంది. మీరు వేరే చూసుకోండి."

సుబ్బారావు వెళ్లిపోయాడు.

చివరికి లావణ్య తన చిన్న ఇంట్లో తల్లిదండ్రులిద్దరికీ స్థలం ఇచ్చింది. ఆమె భర్త రమేష్ మొదట అభ్యంతరం చెప్పాడు. కానీ లావణ్య అతనికి గట్టిగా చెప్పింది. "నాన్న నా కోసం ఎంతో చేశారు. ఇప్పుడు నేను వారిని చూసుకోవాలి. నువ్వు ఇష్టపడకపోతే, నేను వారితో వెళ్ళిపోతాను."

రమేష్ చివరికి ఒప్పుకున్నాడు.

ఇప్పుడు లావణ్య ఇంట్లో సుబ్బారావు, మహాలక్ష్మి, ఆమె భర్త, ఇద్దరు పిల్లలు మొత్తం ఆరుగురు ఉంటారు. చిన్న ఇల్లు. కానీ ప్రేమ ఉంది. సుబ్బారావు తన మనుమడికి చదువు చెప్పేవాడు. మహాలక్ష్మి వంటలో లావణ్యకు సాయం చేస్తుంది.

వెంకట్ మరియు నరేష్ ఎప్పుడూ రారు. కానీ సుబ్బారావు ఇక వారి కోసం ఏడవడు. అతను ఇలా అనుకున్నాడు "నేను ఇద్దరు కొడుకులను పెంచాను. వారు నన్ను మర్చిపోయారు. నేను ఒక కూతురును పెంచాను. ఆమె నాకు చివరి వరకు తోడుగా ఉంది. ఇది చాలా సంతోషం."

ఒక రోజు లావణ్య సుబ్బారావు చేతిలో ఒక చిన్న లేఖ పెట్టింది. ఆ లేఖలో రాసి ఉంది  "నాన్నా, నువ్వు నాకు చిన్నప్పుడు ఇచ్చిన ప్రతి బహుమతి,  ప్రేమ, ఆప్యాయత నేను తిరిగి ఇవ్వలేను. కానీ ఇవ్వగలిగింది ఈ చిన్న స్థలం, ఈ చిన్న ప్రేమ. నన్ను క్షమించు. నీ కూతురు, లావణ్య."

సుబ్బారావు ఆ లేఖ చదివి, చాలా సేపు నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయాడు. తర్వాత చెప్పాడు. "లావణ్యా, నేను ఎవరిని క్షమించాలి? నువ్వు ఏమీ తప్పు చేయలేదు. నువ్వు నాకు నేర్పించావు నిజమైన కుటుంబం అంటే రక్తం మాత్రమే కాదు, ప్రేమ అనేది."