చిక్కుకున్న ప్రేమ

వరంగల్ పట్టణం. ఒక మధ్యతరగతి కుటుంబం. ఆ ఇంట్లో శ్రీను, అతని భార్య సుజాత నివసిస్తున్నారు. శ్రీనుకు ముప్పై రెండు సంవత్సరాలు. అతను ఒక ప్రైవేటు సంస్థలో ఉద్యోగి. సుజాతకు ఇరవై ఎనిమిది సంవత్సరాలు. ఆమె గృహిణి. వారి వివాహానికి నాలుగు సంవత్సరాలు. వారికి ఒక కూతురు నవ్య, వయసు రెండు సంవత్సరాలు.

శ్రీనుకు తల్లి లక్ష్మి, తండ్రి వెంకటేశ్వర్లు పక్కనే ఉండే ఇంట్లో నివసిస్తున్నారు. శ్రీను వారి ఏకైక కొడుకు. లక్ష్మికి కొడుకు అంటే ప్రాణం. కొడుకు పెళ్లి చేసుకున్న తర్వాత కూడా ఆమె తన పట్టు వదలలేదు. ఆమె ప్రతి విషయంలో జోక్యం చేసుకుంటుంది. వంటలో, పిల్లల పెంపకంలో, డబ్బు ఖర్చులలో, ఎక్కడికి వెళ్లాలి, ఎప్పుడు రావాలి అన్నింటిలో.

సుజాతకు ఈ జోక్యం బాధగా ఉండేది. ఆమె చదువుకున్న అమ్మాయి. స్వంత అభిప్రాయాలు ఉన్నాయి. ఆమెకు అత్తగారి ప్రతి మాటా తలనొప్పిగా మారింది. కానీ భర్త శ్రీను ఏమీ అనేవాడు కాదు. "అమ్మకు అలవాటు అలా. నువ్వు ఊరుకో" అనేవాడు.

సుజాతకు ఈ నిశ్శబ్దం ఇంకా ఎక్కువ బాధ కలిగించేది.

సంఘర్షణ మొదలైంది.

ఒక రోజు సుజాత తన కూతురు నవ్యకు ఒక చిన్న పార్టీ పెట్టాలనుకుంది. ఆమె తన స్నేహితురాళ్లను, పక్కింటి వారిని పిలవాలనుకుంది. ఈ విషయం అత్తగారు లక్ష్మికి తెలిసింది.

"ఏమిటి సుజాతా, పార్టీ పెడతానంటావు? ఇంట్లో డబ్బు ఇలా వృథా చేయడానికి లేదు. శ్రీను కష్టపడి సంపాదిస్తున్నాడు. నీకు తెలియదా? మా అబ్బాయి చిన్నప్పుడు ఏ పార్టీలు లేవు. వాడు బాగా చదువుకున్నాడు. ఇలా ఆడంబరాలు అక్కర్లేదు."

సుజాతకు కోపం వచ్చింది. "అత్తయ్యా, నేను ప్రతిరోజూ ఆడంబరాలు చేయడం లేదు. పిల్ల పుట్టిన రోజు ఒక్కసారి. ఇది నా ఇల్లు. నేను ఒకసారి నిర్ణయం తీసుకోవచ్చు కదా?"

"నీ ఇల్లా? ఈ ఇల్లు మా అబ్బాయి సంపాదనతో కట్టినది. మీరు ఇక్కడ ఉండటానికి మేము స్థలం ఇచ్చాము. ఇప్పుడు నువ్వు మా మాట కూడా వినవా?"

ఆ మాటలు సుజాత గుండెలో బాణంలా గ్రుచ్చుకున్నాయి. ఆమె నిశ్శబ్దంగా వంటగదిలోకి వెళ్ళిపోయింది.

రాత్రి శ్రీను ఆఫీసు నుండి వచ్చాడు. సుజాత అతనితో ఈ విషయం చెప్పింది. "శ్రీను, మీ అమ్మ నన్ను ఇంట్లో దాసీలా చూస్తుంది. నాకు ఇక్కడ స్థానం లేదు. నేను కూడా ఒక మనిషిని. నాకు కూడా కొన్ని నిర్ణయాలు తీసుకునే హక్కు ఉంది. నువ్వు నా వైపు నిలబడు."

శ్రీను నిట్టూర్చాడు. "సుజాతా, అమ్మకు ఆ వయసులో అలవాట్లు ఉంటాయి. నువ్వు సర్దుబాటు చేసుకో. ఆమెను ఎదిరించడం నాకు ఇష్టం లేదు."

"నేను సర్దుబాటు చేసుకోవడమే నా జీవితంలో ఒక భాగమైపోయింది. నేను ఎప్పుడు నిలబడతాను? నేను నీకు భార్యను కాదా? నా మాటకు విలువ లేదా?"

"నీ మాటకు విలువ ఉంది. కానీ అమ్మకు నేను బదులు చెప్పలేను. ఆమెను కాదని నేను పెరగలేదు."

సుజాతకు ఆ మాటలు చాలా బాధ కలిగించాయి. ఆమె తన గదిలోకి వెళ్లి తలుపు వేసుకుంది.

రోజులు గడిచాయి. పరిస్థితి మెరుగుపడలేదు. అత్తగారు లక్ష్మి ప్రతిరోజూ ఏదో ఒక విషయంలో సుజాతను నొప్పించేది. వంటలో ఉప్పు ఎక్కువైతే, "నీకు వంట రాదు. నేను నేర్పించాలి." నవ్య ఏడ్చినా, "నీకు పిల్లలను చూసుకోవడం రాదు." డబ్బు ఖర్చు చేసినా, "నువ్వు మా అబ్బాయి డబ్బు వృథా చేస్తున్నావు."

సుజాత ఒకానొక రోజు చివరి ఓపిక కూడా కోల్పోయింది. ఒక సాయంత్రం ఆమె శ్రీనుతో చెప్పింది.

"శ్రీను, నేను ఇక ఇక్కడ ఉండలేను. నువ్వు నీ అమ్మను చూసుకో. నేను నా కూతురును తీసుకుని వెళ్ళిపోతున్నాను."

శ్రీను ఆశ్చర్యపోయాడు. "ఏమిటి సుజాతా? ఇంత నిర్ణయం? కాస్త ఆలోచించు."

"నేను చాలా ఆలోచించాను. నీకు నీ అమ్మ ముఖ్యం. నాకు నా మానం ముఖ్యం. నాకు ఇక్కడ స్థానం లేదు. నేను వెళ్తున్నాను."

సుజాత నవ్యను తీసుకుని తన తల్లి ఇంటికి వెళ్ళిపోయింది.

శ్రీను ఒంటరిగా మిగిలిపోయాడు.

ఆ రాత్రి శ్రీను నిద్రపోలేదు. అతని గది ఖాళీగా ఉంది. సుజాత నవ్వు లేదు. నవ్య కిలకిలలు లేవు. ఆ ఇల్లు స్మశానంలా మారింది. అతని తల్లి లక్ష్మి వచ్చి చెప్పింది. "అలాంటి కోడలు వద్దు. నీకు మళ్ళీ మంచి అమ్మాయి చూస్తాను."

శ్రీను ఏమీ మాట్లాడలేదు. కానీ అతని మనసులో ఏదో తొణికిపోతుంది.

మూడు రోజులు గడిచాయి. శ్రీను పనిలో మనసు పెట్టలేదు. అతనిని సుజాత జ్ఞాపకాలు వేధించాయి. వారు మొదటిసారి కలుసుకున్న రోజు. పెళ్లి రోజు. నవ్య పుట్టిన రోజు. ఆమె అతని కోసం చేసిన చిన్న చిన్న పనులు టిఫిన్ పెట్టడం, జ్వరంలో తోడుగా ఉండడం, అతని బాధపడ్డ రోజుల్లో నవ్వించడం.

అతనికి గుర్తొచ్చింది తాను ఎప్పుడూ సుజాత వైపు నిలబడలేదు. అతని తల్లి ఎప్పుడు తప్పు చేసినా, అతను సుజాతను అణచివేశాడు. అతను తన భార్యను తన తల్లికి బలిచ్చాడు. ఇప్పుడు ఆమె వెళ్ళిపోయింది. అతను ఒంటరిగా మిగిలిపోయాడు.

ఆరవ రోజు శ్రీను తన తల్లితో మాట్లాడాడు. తొలిసారిగా అతను గట్టిగా మాట్లాడాడు.

"అమ్మా, నేను నిన్ను చాలా ప్రేమిస్తున్నాను. నీవు నాకు ప్రాణం. కానీ నువ్వు నా భార్యను నాకు దూరం చేశావు. ఆమె చేసిన తప్పులేమిటి? ఆమె నిన్ను గౌరవించింది. నీకు ఎదురు చెప్పలేదు. ఆమె మానసికంగా బాధపడింది. నేను ఆమెను కాపాడలేదు. ఇప్పుడు నేను ఒంటరిగా ఉన్నాను. నాకు నా భార్య కావాలి, నా కూతురు కావాలి. నువ్వు మారకపోతే, నేను కూడా ఈ ఇంట్లో ఉండను."

లక్ష్మికి ఆ మాటలు షాక్ ఇచ్చాయి. "నీవు నాకు వ్యతిరేకంగా మాట్లాడుతున్నావా? నేను నీకు జన్మనిచ్చాను."

"అమ్మా, నువ్వు నాకు జన్మనిచ్చావు. నిజమే. కానీ నా భార్య నాకు జీవితం ఇచ్చింది. ఆమె నన్ను మంచి మనిషిగా తీర్చిదిద్దింది. నేను నిన్ను ప్రేమిస్తాను. కానీ ఆమెను కూడా ప్రేమిస్తాను. మీరిద్దరూ నాకు కావాలి. మీరు కలిసి ఉండలేకపోతే, నేను ఆమెను ఎంచుకుంటాను."

లక్ష్మికి గట్టిగా ఏడుపు వచ్చింది. కానీ ఆమెకు తన కొడుకు బాధ అర్థమైంది.

శ్రీను సుజాత తల్లి ఇంటికి వెళ్ళాడు. సుజాత తలుపు తీయలేదు. ఆమె తల్లి వచ్చి చెప్పింది. "సుజాత నిన్ను కలవడానికి ఇష్టపడడం లేదు."

శ్రీను తలుపు ముందు కూర్చున్నాడు. గంటలు గడిచాయి. అతను నిశ్శబ్దంగా మాట్లాడాడు.

"సుజాతా, నేను తప్పు చేశాను. నేను నీ బాధను అర్థం చేసుకోలేదు. నేను ఎప్పుడూ నీ వైపు నిలబడలేదు. అమ్మ మాట వినిపించుకున్నాను. నీ కన్నీళ్లను నేను చూడలేదు. నేను ఒక వెర్రివాణ్ణి. నువ్వు లేకపోతే నేను బతకలేను. దయచేసి నాకు ఒక అవకాశం ఇవ్వు."

లోపల నుంచి సుజాత ఏడుపు వినిపించింది. తలుపు తెరుచుకుంది. సుజాత అక్కడ నిలబడింది. ఆమె కళ్ళు ఎర్రగా ఉన్నాయి. నవ్య ఆమె వెనుక నిలబడి తండ్రిని చూసి నవ్వింది.

"శ్రీను, నువ్వు నిజంగా మారావా? నీ అమ్మ అలాగే ఉంటే?"

"నేను మారాను. నేను నిన్ను విడిచిపెట్టను. అమ్మను కూడా నేను ప్రేమిస్తాను. కానీ ఆమె తప్పు చేస్తే, నేను ఆమెను ఆపుతాను. నువ్వు నా భార్యవి. నువ్వు నాకు ప్రధానం. నేను ఇప్పుడు గుర్తించాను. ఆలస్యమైందా?"

సుజాత నిశ్శబ్దంగా అతని కళ్ళలోకి చూసింది. "ఆలస్యం కాలేదు. నేను ఇప్పటికీ నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను. నేను నీ కోసమే ఎదురుచూస్తున్నాను నువ్వు నా కోసం నిలబడతావని."

శ్రీను ఆమెను కౌగిలించుకున్నాడు. నవ్య నాన్న చేతిలో చేయి వేసింది. ఆ కౌగిలిలో ముగ్గురు కలిశారు.

లక్ష్మి ఆ తర్వాత సుజాత ఇంటికి వచ్చింది. ఆమె చేతిలో పూలదండ ఉంది. ఆమె సుజాత పాదాల దగ్గర వంగింది. "కూతురా, నేను చాలా పొరపాట్లు చేశాను. నేను నీకు చేసిన అన్యాయం చాలా పెద్దది. నేను మారాలనుకుంటున్నాను. నువ్వు క్షమిస్తావా ?"

సుజాత అత్తగారిని లేవనెత్తింది. "అత్తయ్యా, మీరు మా అమ్మలాంటి వారు. నేను మీ మీద కోపంగా ఉండలేను. కానీ మీరు మారాలి. నన్ను కూడా గౌరవించాలి. ఇది నా ఇల్లు కూడా. నేను ఒక అతిథిని కాదు."

లక్ష్మి కళ్ళు నిండాయి. "మారతాను. నేను వాగ్దానం చేస్తున్నాను. నువ్వు నా కోడలివి మాత్రమే కాదు నా కూతురివి. నేను అలా ప్రవర్తిస్తాను."

ఆ రోజు నుంచి ఆ ఇంట్లో మార్పు వచ్చింది. లక్ష్మి సుజాత అభిప్రాయాలను గౌరవించడం నేర్చుకుంది. సుజాత కూడా అత్తగారి మాటలను ప్రేమగా వినడం నేర్చుకుంది. శ్రీను ఇప్పుడు తల్లీ భార్య మధ్య గోడలా కాకుండా వారిని కలిపే వంతెనగా మారాడు.

ప్రతి సాయంత్రం వారు ముగ్గురూ కలిసి టీ తాగుతారు. నవ్య వారి మధ్య ఆడుకుంటుంది. ఆ ఇంట్లో ఇప్పుడు కేవలం అత్తాకోడలు లేరు తల్లీకూతుళ్లు ఉన్నారు.