రక్త సంబంధం కాని బంధం

విశాఖపట్నం. కొండల మధ్య ఒక చిన్న ఇల్లు. ఆ ఇంట్లో రాజేంద్ర మరియు వల్లి నివసిస్తున్నారు. వారి వివాహానికి ఏడు సంవత్సరాలు. ఏడేళ్లుగా వారి ఇంట్లో పిల్లల చప్పుడు లేదు. పూజగదిలో దీపం వెలుగుతుంది, కానీ ఆ వెలుగు చాలదు. వారి మనసులో చీకటి నిండి ఉంది.

రాజేంద్రకు ముప్పై ఐదు సంవత్సరాలు. అతను బ్యాంకులో మేనేజర్. ప్రతిరోజూ ఉదయం లేచి, తన భార్య వల్లి ముఖంలో ఆశ చూస్తాడు. ఆమె కళ్ళలో 'ఈ నెలైనా' అని ఒక మౌన ప్రశ్న ఉంటుంది. ఆ ప్రశ్నకు జవాబు లేదు.

వల్లికి ముప్పై రెండు సంవత్సరాలు. ఆమె తన స్నేహితురాళ్ల పిల్లలను చూస్తే లోపల ఏదో కుమిలిపోతుంది. ఆమెకు తన స్వంత బిడ్డను చంకలో పెట్టుకోవాలని ఉంది. కానీ ప్రకృతి ఆమెకు ఆ అవకాశం ఇవ్వలేదు.

వారు ఎంతో మంది వైద్యులను చూశారు. ఎన్నో దేవుళ్లను మొక్కుకున్నారు. కానీ ప్రతిసారీ ఫలితం ఒకటే "సాధ్యం కాదు."

చివరికి ఒక రోజు డాక్టరు చెప్పాడు. "మీకు స్వంతంగా పిల్లలు కలగడం చాలా కష్టం. దత్తత తీసుకోవడమే మంచి మార్గం."

ఆ మాటలు వల్లి గుండెలో బాణంలా గ్రుచ్చుకున్నాయి. ఆమెకు తన రక్తం, తన బిడ్డ కావాలి. తన నొప్పి తెలిసిన బిడ్డ. ఆమె చేతిలో చేయి వేసి 'అమ్మా' అని పిలిచే బిడ్డ. దత్తత తీసుకుంటే ఆ బిడ్డకు తన రక్తం ఉండదు. ఆలోచిస్తే ఆమెకు ఏడుపు వచ్చేది.

రాజేంద్ర ఆమెను అర్థం చేసుకున్నాడు. అతను ఆమెకు సమయం ఇచ్చాడు. చాలా రాత్రులు వల్లికి నిద్రలేని రాత్రులు. ఆమె తన గుండె మీద చేయి పెట్టుకుని ఏడ్చేది. "నా గర్భం ఖాళీగా ఉంది. నాకు ఎవరూ లేరు. నేను తల్లి కాలేను."

రాజేంద్ర ఆమెను దగ్గరికి తీసుకునేవాడు. మాట్లాడేవాడు కాదు. నిశ్శబ్దంగా ఉండేవాడు. అతనికి తెలుసు కొన్ని బాధలకు మాటలు పనిచేయవు.

మూడు నెలలు గడిచాయి. ఒక రోజు రాజేంద్ర వల్లి చేతి పట్టుకుని చెప్పాడు.

"వల్లీ, నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను. నువ్వు బిడ్డ కావాలని, నేను తండ్రి కావాలని మనిద్దరికీ ఒకే కోరిక. కానీ ప్రకృతి మనకు ఆ దారి చూపలేదు. ఇంకొక దారి ఉంది. ఒక బిడ్డకు మనం తల్లిదండ్రులం కావచ్చు. ఆ బిడ్డకి మన రక్తం లేకపోవచ్చు. కానీ మన ప్రేమ ఉంటుంది. ప్రేమ రక్తం కంటే గొప్పది కాదా?"

వల్లి అతని కళ్ళలోకి చూసింది. ఆమెకు ఇప్పటికీ సందేహం ఉంది. కానీ భర్త మాటల్లో నిజాయితీ ఉంది. ఆమె తల ఊపింది. "ఒకసారి చూద్దాం."

దత్తత సంస్థకు వెళ్లారు. అక్కడ చాలా మంది పిల్లలు. కొందరు నవ్వుతున్నారు, కొందరు ఏడుస్తున్నారు. కొందరు గోడకు తలపెట్టుకుని కూర్చున్నారు. ఆ పిల్లల కళ్ళలో ఒక భయం ఉంది "నన్ను ఎవరు తీసుకెళతారు? నేను ఎక్కడికి వెళ్తాను?"

వారి మధ్య ఒక చిన్న పిల్లవాడు కూర్చున్నాడు. అతనికి మూడు సంవత్సరాలు. అతని పేరు చందు. అతను చాలా సన్నగా ఉన్నాడు. చేతులు బొమ్మలా ఉన్నాయి. కళ్ళు పెద్దవిగా, ఖాళీగా ఉన్నాయి. అతను ఎవరి వైపు చూడడు. తన కాళ్ళు చూస్తూ కూర్చున్నాడు. సంస్థ వారు చెప్పారు. "ఇతనికి తల్లిదండ్రులు లేరు. ఇతను మాట్లాడడు. ఎవరి దగ్గరికి వెళ్లడు. చాలా మంది వచ్చి చూసి వెళ్లిపోయారు. ఇతను ఎవరికీ నచ్చడం లేదు."

వల్లి ఆ పిల్లవాడి వైపు చూసింది. అతని కళ్ళలో తన గుర్తుంది. తన నిరాశ, తన ఒంటరితనం, తన భయం. ఆమె అతని దగ్గరికి వెళ్లి మోకరిల్లింది.

"నాయనా, నీ పేరు ఏమిటి?"

చందు కళ్ళు ఎత్తలేదు.

వల్లి మళ్ళీ అడిగింది. "నేను నీకు అమ్మను కావాలనుకుంటున్నాను. నువ్వు నా దగ్గరికి వస్తావా?"

చందు నెమ్మదిగా తల ఎత్తాడు. ఒక్క క్షణం ఆమె కళ్ళలోకి చూశాడు. తర్వాత మళ్ళీ కిందికి చూశాడు.

రాజేంద్ర అతని దగ్గరికి వచ్చాడు. అతను చందు చేతిని పట్టుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు. చందు వెనక్కి లాగాడు. రాజేంద్ర నిశ్శబ్దంగా చెప్పాడు. "నేను నీకు తండ్రి కావాలనుకుంటున్నాను. నేను నిన్ను బాధపెట్టను. నువ్వు నన్ను నమ్ము."

చందు అతని వైపు చాలా సేపు చూశాడు. తర్వాత అతని చేతిలో తన చిన్ని చేయి పెట్టాడు. ఆ చేయి చాలా చల్లగా, చాలా చిన్నగా ఉంది. రాజేంద్రకు ఆ చేయి తన హృదయాన్ని కరిగించేసింది.

వల్లి ఆ దృశ్యం చూసి తన కన్నీళ్లు ఆపుకోలేకపోయింది. ఆమెకు తెలిసింది ఈ బిడ్డే తన బిడ్డ అని.

దత్తత ప్రక్రియ పూర్తయింది. చందును వారి ఇంటికి తీసుకువచ్చారు.

చందు ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టలేదు. తలుపు దగ్గరే నిలబడిపోయాడు. వల్లి అతనిని లోపలికి తీసుకెళ్లింది. అతను గోడకు ఆనుకుని కూర్చున్నాడు. ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు. ఆకలి లేదు. దాహం లేదు. అతని కళ్ళలో ఒకే ఒక విషయం భయం.

వల్లి అతనికి పాలు తెచ్చింది. "నాయనా, కాస్త తాగు."

చందు పక్కకు తిప్పుకున్నాడు.

అతనికి బొమ్మ తెచ్చింది. చందు తీసుకోలేదు.

అతనికి కథ చెప్పింది. చందు విన్నాడు, కానీ ముఖం కదపలేదు.

రాజేంద్ర ఆఫీసు నుండి వచ్చి, నేరుగా చందు దగ్గర కూర్చున్నాడు. "నాయనా, నేను నీకు కథ చెప్తాను. ఒక అబ్బాయి ఉండేవాడు. అతను చాలా భయపడేవాడు. ఒకరోజు ఒక అమ్మ, ఒక నాన్న వచ్చి అతనితో 'మా ఇంటికి రా' అన్నారు. అతను భయపడ్డాడు. కానీ వాళ్ళు అతన్ని చాలా ప్రేమించారు. అతను అక్కడ సంతోషంగా ఉండేవాడు. ఇప్పుడు ఆ అబ్బాయి భయం పోయింది. అతను నవ్వుతాడు. ఆ అబ్బాయి నువ్వు కావచ్చు, చందూ."

చందు రాజేంద్ర వైపు చూశాడు. మొదటిసారి అతని కళ్ళలో కొంచెం వెలుగు వచ్చింది. కానీ ఇంకా మాట్లాడలేదు.

రోజులు గడిచాయి. వల్లి ప్రతిరోజూ చందుకి స్నానం చేయించేది. చేతులతో తల నిమిరేది. రాత్రి అతను భయంతో నిద్రలేచినప్పుడు, "నేను ఉన్నాను, నాయనా. నువ్వు ఒంటరిగా లేవు" అని చెప్పేది. చందు ఆమె చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని నిద్రపోయేవాడు. ఒక్కోసారి నిద్రలోనే "అమ్మా" అని అనేవాడు. వల్లికి ఆ మాట విని గుండెలో ఎవరో తీగలు మీటినట్లుండేది.

రెండు నెలల తర్వాత ఒక రోజు, వల్లి వంటగదిలో ఉంది. చందు ఎక్కడ ఉన్నాడో కనపడలేదు. ఆమె ఆందోళన చెంది వెతకడానికి వెళ్ళింది. చందు తన గదిలో, పడక మీద కూర్చుని, ఒక బొమ్మ గీస్తున్నాడు. ఆ బొమ్మలో ముగ్గురు వ్యక్తులు ఒక మనిషి, ఒక స్త్రీ, ఒక చిన్న పిల్లవాడు. వారి నడుమ చేతులు పట్టుకున్నారు. పక్కన ఒక ఇల్లు ఉంది.

చందు ఆ బొమ్మ వల్లి చేతిలో పెట్టాడు. తర్వాత చిన్నగా, నిశ్శబ్దంగా చెప్పాడు. "అమ్మా... నువ్వు... నేను... నాన్న."

ఆ మాటలు విని వల్లి చేతిలో బొమ్మ జారిపోయింది. ఆమె కళ్ళు నిండాయి. ఆమె చందును గట్టిగా కౌగిలించుకుంది. 

చందు ఆమె బుగ్గమీద తన చిన్ని చేతులు పెట్టాడు. "అమ్మా, నువ్వు ఏడుస్తున్నావు. నేను తప్పు చేశానా?"

"లేదు, నాయనా. నువ్వు తప్పు చేయలేదు. నేను సంతోషంగా ఉన్నాను."

ఆ రోజు సాయంత్రం రాజేంద్ర ఇంటికి వచ్చినప్పుడు, చందు తలుపు దగ్గర నిలబడి ఉన్నాడు. అతని చేతిలో ఆ బొమ్మ లేదు, ఖాళీ చేతులు. కానీ అతని కళ్ళలో ఒక నిర్ణయం ఉంది.

చందు రాజేంద్ర కాళ్ళ దగ్గరికి వెళ్లి, అతని కాలి వేళ్ళు పట్టుకున్నాడు. తల పైకెత్తి చెప్పాడు. "నాన్నా, నేను చాలా రోజులుగా చెప్పాలనుకుంటున్నాను. నేను భయపడ్డాను. నువ్వు నన్ను వదిలేస్తావేమోనని. కానీ నువ్వు వదిలేయలేదు. నువ్వు రోజూ నా దగ్గర కూర్చున్నావు. నాకు కథలు చెప్పావు. నువ్వు నా నాన్నవి."

రాజేంద్ర అక్కడికక్కడే కూలబడి, చందును తన గుండెకు హత్తుకున్నాడు. "నాయనా, నువ్వు నన్ను నాన్న అని పిలిచావు. నా కల నెరవేరింది."

ఆ రాత్రి వారు ముగ్గురూ ఒకరినొకరు కౌగిలించుకుని ఏడ్చారు . ఆ ఇంట్లో ఇప్పుడు పిల్లవాడి చప్పుడు ఉంది. ఆ చప్పుడు వారి గుండెలకు సంగీతంగా ఉంది.

సంవత్సరాలు గడిచాయి. చందు ఇప్పుడు పది సంవత్సరాల పిల్లవాడు. అతను బాగా మాట్లాడతాడు. నవ్వుతాడు. స్కూలుకు వెళ్తాడు. అతనికి చాలా మంది స్నేహితులు ఉన్నారు. అతను వల్లిని అమ్మ అని, రాజేంద్రను నాన్న అని పిలుస్తాడు సంకోచం లేకుండా, స్వేచ్ఛగా.

ఒక రోజు స్కూలులో ఒక స్నేహితుడు అతనిని ఎగతాళి చేశాడు. "నువ్వు దత్తత తీసుకున్న పిల్లవాడివి. నీకు నిజమైన తల్లిదండ్రులు లేరు."

ఆ మాటలు విని చందు నిశ్శబ్దంగా నిలబడ్డాడు. అతని మనసులో ఒక్క క్షణం భయం వచ్చింది. కానీ అతను గట్టిగా నిలబడ్డాడు.

"నాకు తల్లిదండ్రులు లేరా? నాకు తల్లిదండ్రులు ఉన్నారు. వారు నన్ను ఎంచుకున్నారు. నువ్వు నీ తల్లిదండ్రులను ఎంచుకోలేదు. నువ్వు వాళ్లకు పుట్టావు. నేను వాళ్లకు నచ్చాను. నన్ను వాళ్లు ప్రతిరోజూ ప్రేమిస్తారు. నువ్వు చెప్పు, పుట్టడం గొప్పా, ప్రేమించడం గొప్పా?"

ఆ స్నేహితుడు సిగ్గుతో తలవంచుకున్నాడు. టీచర్ ఆ మాటలు విని చందును దీవించింది.

చందు ఇంటికి వచ్చి, వల్లి చేతిలో చేయి వేశాడు. "అమ్మా, నేను నీకు ఒకటి చెప్పాలి. నేడు ఎవరో నన్ను 'దత్తత పిల్లవాడివి' అన్నారు. నేను బాధపడలేదు. ఎందుకంటే నాకు తెలుసు నువ్వు నన్ను ప్రేమిస్తావు. నాన్న నన్ను ప్రేమిస్తాడు. ఈ ప్రేమ నాకు ఎవరూ ఇవ్వలేదు. మీరు ఇచ్చారు. అది నా సంపద."

వల్లికి ఆ మాటలు విని గుండె నిండిపోయింది. ఆమె అతని తల మీద చేయి వేసింది. "నాయనా, నువ్వు మా సంపద. నువ్వు లేకపోతే ఈ ఇల్లు ఇంకా చీకటిగా ఉండేది. నువ్వు వచ్చాక ఇక్కడ వెలుగు నిండింది."

ఒక రోజు రాజేంద్ర, వల్లి, చందు ముగ్గురూ బీచ్ లో కూర్చున్నారు. సూర్యుడు అస్తమిస్తున్నాడు. ఆకాశం నారింజ రంగులో మారింది. చందు చిన్నతనంలో తనను వదిలేసిన తల్లిదండ్రుల గురించి అడిగాడు. "నాన్నా, నన్ను ఎవరు వదిలేశారు? వారికి నేను ఎందుకు నచ్చలేదు?"

రాజేంద్ర నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయాడు. వల్లి చందు చేతి పట్టుకుంది. "నాయనా, వారికి నువ్వు నచ్చకపోవచ్చు. కానీ అది నీ తప్పు కాదు. వారికి కొన్ని కష్టాలు ఉండి ఉండవచ్చు. నువ్వు వారి గురించి ఆలోచించకు. నువ్వు మా గురించి ఆలోచించు. నువ్వు మాకు నచ్చావు. నువ్వు మాకు కావాలి. అది చాలు."

చందు కాసేపు ఆలోచించాడు. తర్వాత చెప్పాడు. "నేను వారి గురించి ఆలోచించను, అమ్మా. నాకు వారు ఎవరో తెలియదు. నాకు తెలిసిన తల్లిదండ్రులు మీరు మాత్రమే. నువ్వు నాకు వంట చేసి పెట్టావు. నాన్న నాకు చదువు చెప్పారు. నువ్వు నా జ్వరంలో నా కాళ్ళు ఒత్తావు. నాన్న నా సైకిల్ నేర్పించారు. ఈ జ్ఞాపకాలు నాకు ఉన్నాయి. ఇవే నాకు నిజమైన సంబంధం."

రాజేంద్ర చందును దగ్గరికి తీసుకున్నాడు. "నాయనా, నువ్వు మా కడుపులో పుట్టలేదు. కానీ నువ్వు మా గుండెల్లో పుట్టావు. ఆ పుట్టుకకు రక్తం అవసరం లేదు. ప్రేమ చాలు."

వల్లి వారిద్దరినీ చూస్తూ నవ్వింది. ఆ నవ్వులో తన ఏడేళ్ల నిరాశ, తన రక్తం లేని శోకం, తన వ్యర్థమైన ప్రయత్నాలు అన్నీ కరిగిపోయాయి. ఆమెకు ఇప్పుడు ఒక కొడుకు ఉన్నాడు. ఆ కొడుకు తన రక్తం కాకపోయినా, తన ప్రాణం. ఆమె ఇక బాధపడదు.

నేటికీ ఆ కుటుంబం సంతోషంగా ఉంది. చందు పెద్దవాడు అవుతున్నాడు. వల్లికి నెరిసిన వెంట్రుకలు వచ్చాయి. రాజేంద్రకు కళ్లద్దాలు వచ్చాయి. కానీ వారి ప్రేమకు ఎలాంటి మార్పు లేదు.

వారింటి గోడ మీద చందు చిన్నతనంలో గీసిన ఆ బొమ్మ ఇప్పటికీ ఉంది. అందులోని ముగ్గురు వ్యక్తులు ఇప్పటికీ చేతులు పట్టుకుని ఉన్నారు. ఆ బొమ్మ కింద వల్లి రాసిన వాక్యం ఉంది:

"మా కొడుకు మా కడుపులో పుట్టలేదు. అతను మా ప్రార్థనలో పుట్టాడు. దత్తత అంటే బిడ్డను దత్తత తీసుకోవడం కాదు బిడ్డ మనసును దత్తత తీసుకోవడం. మా చందు మనసు మాకు దొరికింది. అదే మా గొప్ప సంపద."