ఎదురుచూపు

తెలంగాణాలోని ఒక చిన్న గ్రామం బండిగూడెం. ఆ గ్రామంలో ఒక యువకుడు ఉండేవాడు. అతని పేరు శ్రీను. అతనికి ఇరవై ఐదు సంవత్సరాలు. అతను రైతు కాదు, వ్యాపారి కాదు. అతను గ్రామంలోని చిన్న పుస్తకాల దుకాణంలో పనిచేసేవాడు. తండ్రి చనిపోయాడు. తల్లి వృద్ధురాలు. శ్రీనుకు ప్రపంచంలో ఒక్కటే సంపద తన చిన్న దుకాణం మరియు తన ప్రేమ.

ఆ ప్రేమ పేరు సుజాత.

సుజాత ఆ గ్రామంలోనే ఉండేది. ఆమెకు ఇరవై మూడు సంవత్సరాలు. ఆమె తల్లిదండ్రులు మంచి స్థితిలో లేరు. తండ్రికి శ్వాసకోశ సమస్య. ఆమె వారి ఏకైక కూతురు. శ్రీను ఆమెను చిన్నప్పటి నుంచి చూస్తూ పెరిగాడు. ఆమె నవ్వు, ఆమె కళ్ళలో ఆకాశం. ఆమె నడిచే తీరు, ఆమె మాట్లాడే తీరు ప్రతిదీ అతనికి కవిత్వంలా తోచేది.

ఒక రోజు శ్రీను ధైర్యం చేసి తన ప్రేమను చెప్పాడు. సుజాత చిరునవ్వు నవ్వింది. "నాకు తెలుసు, శ్రీను. నీకు నామీద ప్రేమ ఉందని నేను గమనించాను. నాకు కూడా నీ మీద ప్రేమ ఉంది. కానీ నేను నీకు ఒక మాట చెప్పాలి."

"చెప్పు."

"నాన్నకు చాలా అనారోగ్యం. నేను వారిని వదిలి వెళ్ళలేను. నువ్వు నాకోసం ఎదురుచూస్తావా?"

శ్రీను నిశ్శబ్దంగా తల ఊపాడు. "నేను నీ కోసం ఎదురుచూస్తాను. ఎంతకాలమైనా."

సుజాత అతని చేతిని గట్టిగా పట్టుకుంది. "నేను నీకు వాగ్దానం చేస్తున్నాను. నాన్న బాగుపడిన రోజు, నేను నీ దగ్గరికి వస్తాను. అప్పటివరకు దయచేసి నా కోసం ఎదురుచూడు."

ఆ తర్వాత సుజాత తన తండ్రి చికిత్స కోసం పక్క ఊరికి వెళ్ళిపోయింది. శ్రీను గ్రామంలోనే ఉండిపోయాడు.

మొదటి సంవత్సరం శ్రీను ప్రతిరోజూ ఉదయం లేచి, సుజాత ఇంటి ముందు పూలు పెట్టేవాడు. ఆమె లేదు కానీ, ఆ ఇల్లు ఖాళీగా ఉండేది. అతను ఆ పూలను తీసుకుని, గుడిలో దేవునికి సమర్పించేవాడు. ప్రతి రాత్రి సుజాతకు ఒక లేఖ రాసేవాడు. ఆ లేఖలు అతను దాచుకునేవాడు. ఎవరికీ చూపించేవాడు కాదు.

రెండవ సంవత్సరం సుజాత నుండి ఎటువంటి సందేశం లేదు. శ్రీనుకు తెలుసు ఆమె తండ్రి చికిత్స కొనసాగుతుంది. అతను ఆమెకు ఫోన్ చేయడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ నెంబర్ మారిపోయింది. అతను ఆందోళన చెందాడు. కానీ ఆమె మాటను నమ్మాడు. "నేను నీ కోసం ఎదురుచూస్తాను" అన్న తన వాగ్దానాన్ని నిలబెట్టుకున్నాడు.

మూడవ సంవత్సరం శ్రీనుకు వయసు ఇరవై ఎనిమిది. అతని తల్లి అతన్ని పెళ్లి చేసుకోమని వేడుకుంది. "నాయనా, నీకు వయసు అవుతోంది. ఆ అమ్మాయి ఎప్పుడు వస్తుందో ఎవరికి తెలుసు? వదిలేయ్."

శ్రీను తల అడ్డంగా ఊపేవాడు. "అమ్మా, నేను ఆమెకు మాట ఇచ్చాను. నేను ఆ మాటను నిలబెట్టుకోవాలి. ఆమె వస్తుంది. నేను ఎదురుచూస్తాను."

అతని తల్లి ఏడ్చింది. కానీ అతను వినలేదు.

నాల్గవ సంవత్సరం శ్రీను తన దుకాణంలో ఒక లేఖను కనుగొన్నాడు. ఆ లేఖ సుజాత తండ్రి రాశాడు. ఆ లేఖలో ఇలా ఉంది:

"శ్రీను, నా కూతురు సుజాత ఈ లోకంలో లేదు. ఆమె ఒక సంవత్సరం క్రితం చనిపోయింది. ఆమెకు ఒక తీవ్రమైన అనారోగ్యం వచ్చింది. చివరి రోజుల్లో ఆమె నిన్ను గుర్తు చేసుకుంటూ చనిపోయింది. నేను నీకు చెప్పలేకపోయాను. ఎందుకంటే నేను కూడా బాధపడ్డాను. నన్ను క్షమించు. ఆమె చివరి మాటలు 'నాన్నా, శ్రీనుకు చెప్పండి, నేను అతని కోసం ఎదురుచూశాను, కానీ ఈ ప్రాణం నిలవలేదు.'"

శ్రీను ఆ లేఖ చదివి, గంటల తరబడి నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నాడు. అతని కళ్ళలో ఒక్క కన్నీరు కూడా లేదు. ఎందుకంటే నాలుగు సంవత్సరాల ఎదురుచూపు అతని కన్నీళ్లను ఎండబెట్టేసింది. అతను లేచి, సుజాత ఇంటి ముందుకు వెళ్లాడు. ఆ ఇల్లు ఖాళీగా ఉంది. ఆ ఇంటి గోడ మీద ఒక వాక్యం రాశాడు "నేను నీ కోసం ఎదురుచూస్తాను. నువ్వు వచ్చేంతవరకు. నువ్వు రాకపోయినా, నేను ఎదురుచూస్తూనే ఉంటాను."

ఇప్పుడు శ్రీనుకు యాభై ఐదు సంవత్సరాలు. అతను ఇప్పటికీ ఆ గ్రామంలోనే ఉన్నాడు. అతని తల్లి చనిపోయింది. అతని దుకాణం మూసివేయబడింది. అతను ప్రతిరోజూ ఉదయం సుజాత ఇంటి ముందు పూలు పెట్టి, గుడిలో దీపం వెలిగించి, ఆమె ఫొటో దగ్గర కూర్చుంటాడు. ఆ ఫొటో ఇప్పుడు రంగు మారింది. కానీ అతని ప్రేమ ఇంకా పచ్చగా ఉంది.

గ్రామస్థులు అతన్ని "పిచ్చి శ్రీను" అంటారు. ఎందుకంటే అతను చనిపోయిన అమ్మాయి కోసం జీవితమంతా ఎదురుచూస్తున్నాడు. అతను వారి మాటలు పట్టించుకోడు. అతనికి తెలుసు తన ప్రేమ చనిపోలేదు. అది ఇప్పటికీ బతికే ఉంది. ఎదురుచూపు రూపంలో.

ఒక రోజు ఒక చిన్న పిల్లవాడు అతన్ని అడిగాడు. "తాతయ్యా, మీరు దేని కోసం ఎదురుచూస్తున్నారు?"

శ్రీను నవ్వాడు. "నా ప్రేమ కోసం, నాయనా."

"అది ఎప్పుడు వస్తుంది?"

"అది రాకపోవచ్చు. కానీ నేను ఎదురుచూస్తూనే ఉంటాను. ఎందుకంటే ఎదురుచూడడమే నా ప్రేమ. నేను ఆపేస్తే, ఆమె నిజంగా చనిపోతుంది."

పిల్లవాడు అర్థం చేసుకోలేదు. కానీ శ్రీను చెప్పాడు. అతని మాటలు ఆ గాలిలో కలిసిపోయాయి. ఆ గాలి నేటికీ ఆ గ్రామంలో విరిగిన హృదయాలను మోసుకుంటుంది.