నిజమైన ఐశ్వర్యం

కర్నూల్ జిల్లా, పాతపాడు గ్రామం. ఆ గ్రామంలో రామయ్య మరియు సీతమ్మ దంపతులు నివసించేవారు. వారికి ముగ్గురు కొడుకులు.

పెద్ద కొడుకు రాము. అతను హైదరాబాద్లో పెద్ద సాఫ్ట్వేర్ కంపెనీలో పనిచేస్తాడు. నెలకు లక్షా డెబ్భై వేలు సంపాదిస్తాడు. విదేశీ పర్యటనలు వెళ్తాడు. ఊరికి వచ్చినప్పుడు కారు దిగి, సూట్ కేస్ పట్టుకుని నడుస్తాడు.

రెండవ కొడుకు జగను. అతను బ్యాంకులో ఆఫీసర్. నెలకు అర లక్ష. స్థిరమైన ఉద్యోగం, స్థిరమైన జీవితం.

చిన్న కొడుకు వీరు. అతను ఐదవ తరగతి వరకే చదివాడు. కారణం ఆ సమయంలో రామయ్య చేతిలో డబ్బు లేదు. పెద్ద కొడుకు చదువుకు ఖర్చు పెట్టాడు. రెండవ కొడుకు చదువుకు ఖర్చు పెట్టాడు. వీరు చదువు ఆగిపోయింది. ఇప్పుడు వీరు కూలీ పని చేస్తాడు. నెలకు రెండు మూడు వేలు సంపాదిస్తాడు. చేతులు గడ్డకట్టిన నల్లని చేతులు. బట్టలు మురికిగా ఉంటాయి. కానీ అతని మనసు మాత్రం స్వచ్ఛమైనది.

రామయ్యకు వీరు అంటే ప్రేమ లేదు. సీతమ్మకు అసహ్యం.

వీరు ఇంటికి వచ్చిన ప్రతిసారీ, సీతమ్మ మొహం చిన్నబుచ్చుకుంటుంది. "నువ్వు ఎందుకు వచ్చావు? నీకు ఇచ్చేది ఏముంది ఇంట్లో? నీ దగ్గర డబ్బు లేదు. తిండి తినడానికి వచ్చావు."

వీరు ఆ మాటలు విని కింద చూస్తాడు. ఏడ్చేవాడు కాదు. నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయేవాడు. "అమ్మా, నేను వస్తాను. నీకు ఇబ్బంది లేదు." అని వెళ్ళిపోయేవాడు. కానీ మరుసటి రోజు మళ్ళీ వచ్చేవాడు తల్లిని చూడాలని, తండ్రి కాళ్ళు పట్టుకోవాలని.

రాము వచ్చినప్పుడు రామయ్య గర్వంగా ఊరంతా చాటేవాడు. "మా పెద్దోడు నెలకు రెండు లక్షలు సంపాదిస్తాడు. చూడండి వాడి కారు, వాడి దుస్తులు."

జగను వచ్చినప్పుడు సీతమ్మ గుడిలో ప్రత్యేక పూజలు చేయించేది. "మా జగనుకు బ్యాంకులో శాశ్వత ఉద్యోగం. అతను వస్తేనే మాకు పండగ."

వీరు వచ్చినప్పుడు ఎవరూ పట్టించుకోరు. ఒక్క మాట కూడా పలకరు. వీరు తెచ్చిన కూరగాయలను సీతమ్మ పక్కన పెట్టేది. "ఇవి ఏమి పనికొస్తాయి? నీ రెండు వేల సంపాదనతో మా గౌరవం పెరగదు."

వీరు ఆ మాటలకు తల వంచుకునేవాడు. అతని గుండెలో బాధ పొంగిపోయేది. కానీ అతను నవ్వుతూ ఉండేవాడు. ఎందుకంటే తల్లిదండ్రుల ముందు ఏడవడం తనకు తెలియదు.

ఒక సంవత్సరం క్రితం రామయ్యకు పక్షవాతం వచ్చింది. అతని కుడి చేయి, కుడి కాలు పనిచేయడం లేదు. నోరు వంకరగా మారింది. మాటలు సరిగా రావు. సీతమ్మ కూడా అనారోగ్యంతో బాధపడుతుంది. ఆమెకు నడుము నొప్పి, రక్తపోటు, చివరికి గుండె సమస్య కూడా వచ్చింది.

ఆ సమయంలో రామయ్య మొదటి ఫోన్ చేసింది పెద్ద కొడుకు రాముకు.

"రామూ, నాన్నకు పక్షవాతం. నేను కూడా బాగా లేను. మీరు ఇద్దరూ ఒకసారి రండి."

రాము చెప్పాడు. "నేను రాలేను అమ్మా. ప్రాజెక్ట్ చాలా బిజీగా ఉంది. నాకు లీవ్ లేదు. నేను కాస్త డబ్బు పంపిస్తా, ఎవరినైనా నియమించుకో."

"నాకు డబ్బు వద్దు. నాకు నువ్వు కావాలి."

"సాధ్యం కాదు, అమ్మా. వీరు ఉన్నాడు కదా. వాడు చూసుకుంటాడు."

రాము ఫోన్ పెట్టేశాడు.

సీతమ్మకు నమ్మకం కాలేదు. తాను నగలు అమ్మి చదివించిన కొడుకు, ఇప్పుడు తన అనారోగ్యంలో కూడా డబ్బు మాట్లాడుతున్నాడు. ఆమె కళ్ళలో నీళ్లు పెట్టుకుంది.

తర్వాత జగనుకు ఫోన్ చేసింది.

"జగను, నాన్నకు పక్షవాతం. నువ్వు రావాలి."

"నేను ఇప్పుడు రాలేను అమ్మా. నా లీవ్ అప్రూవ్ కాలేదు. నేను రెండు నెలల తర్వాత వస్తాను. నువ్వు ఓపిక పట్టు."

"రెండు నెలలు నాన్న ఆగలేడు."

"ఆగలేకపోతే నేనేం చేయగలను?"

జగను కూడా ఫోన్ పెట్టేశాడు.

సీతమ్మ ఆ రోజు రాత్రి నిద్రపోలేదు. తన కడుపున పుట్టిన వారు, తాను రక్తం పోసి పెంచిన వారు వారిద్దరూ తనను అలా వదిలేశారు. ఆమె గదిలో ఒంటరిగా కూర్చుని ఏడ్చింది. "దేవుడా, నేను ఏమి తప్పు చేశాను? నా ముసలితనంలో నన్ను ఇలా వదిలేశారు."

వీరు ఆ రాత్రి అక్కడికి వచ్చాడు. వాన కురుస్తుంది. అతను తడిసి ముద్ద అయి వచ్చాడు. తన వెంట ఒక చిన్న సంచి ఉంది. ఆ సంచిలో వారికి కావలసిన మందులు, నూనె, కొన్ని కూరగాయలు ఉన్నాయి.

"అమ్మా, నేను వచ్చాను. నేను చూసుకుంటాను. నువ్వు భయపడకు."

సీతమ్మ అతని వైపు చూసింది. ఆమె కళ్ళలో ద్వేషం లేదు. ఇప్పుడు ఒక కృతజ్ఞత కలిగింది. "నాయనా, నిన్ను మేము ఎప్పుడూ లెక్కచేయలేదు. నువ్వు ఎందుకు వచ్చావు?"

"మీరు నా తల్లిదండ్రులు. అందుకు వచ్చాను. అంతే."

ఆ రోజు నుంచి వీరు ప్రతిరోజూ వచ్చేవాడు. ఉదయం ఐదు గంటలకు లేచి, తండ్రి మంచాన్ని శుభ్రం చేసేవాడు. అతనికి స్నానం చేయించేవాడు. మందులు పెట్టేవాడు. తల్లికి వంట చేసి పెట్టేవాడు. తనకు తిండి లేకపోయినా, వారికి మాత్రం లోపం రాకుండా చూసుకునేవాడు.

రామయ్యకు అతని సేవ చూసి బాధగా ఉండేది. "వీరూ, నా వల్ల నీ ఇల్లు పాడైంది. నీ భార్య నిన్ను వదిలేసింది. నీ పిల్లలు నిన్ను ద్వేషిస్తున్నారు. మా వల్ల నీకు ఏమి లాభం?"

"నాన్నా, మీరు నాకు జన్మ ఇచ్చారు. అది చాలు. నేను తిరిగి ఇవ్వడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను."

రెండు నెలలు గడిచాయి. రామయ్య కొద్దిగా కోలుకున్నాడు. కానీ సీతమ్మకు ఒక రోజు తీవ్రమైన గుండెపోటు వచ్చింది. వీరు వెంటనే ఆమెను పక్క ఊరి ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్లాడు. అక్కడ డాక్టర్లు చెప్పారు వెంటనే ఆపరేషన్ చేయకపోతే ఆమె చనిపోతుంది. ఐదు లక్షలు ఖర్చు అవుతుంది.

వీరు వెంటనే రాముకు ఫోన్ చేశాడు. "అన్నయ్యా, అమ్మకు గుండెపోటు. ఐదు లక్షలు కావాలి. నువ్వు ఇవ్వగలవా?"

రాము నవ్వాడు. "నేనా? నాకు అమ్మ మీద ప్రేమ లేదని కాదు. నా దగ్గర లేవు. నువ్వు వేరే దగ్గర అడుగు." ఫోన్ పెట్టేశాడు.

జగనుకు ఫోన్ చేశాడు. "అన్నయ్యా, నువ్వు ఇవ్వగలవా?"

జగను కోపంగా చెప్పాడు. "నేను నెలకు డబ్బు పంపుతున్నాను. అది ఎక్కడికి పోయింది?  నేను ఇవ్వలేను."

వీరు రెండు రోజులు ఆసుపత్రి కారిడార్లో తిరిగాడు. అతని కళ్ళు ఎర్రగా మారాయి. నిద్ర లేదు. భోజనం లేదు. అతని చేతిలో ఉన్న సెల్ ఫోన్ బ్యాటరీ అయిపోయింది. అతను తన చేతిలో ఉన్న చివరి వెండి ఉంగరాన్ని తీసాడు అది అతని పెళ్లి సమయంలో భార్య ఇచ్చింది. ఆ ఉంగరాన్ని అమ్మి ఐదు వేలు తెచ్చాడు.

అతను ఆసుపత్రి మెట్లమీద కూర్చుని ఏడ్చాడు. తొలిసారిగా అతను బిగ్గరగా ఏడ్చాడు. "దేవుడా, నేను ఏమి చేయను? నా దగ్గర ఏమీ లేదు. నా తల్లి చనిపోతుంది."

ఆ సమయంలో ఆసుపత్రి బయట ఒక స్థానిక దాత, ఒక గ్రామ పెద్ద, కొంతమంది గ్రామస్థులు ఉన్నారు. వారు వీరు దగ్గరికి వచ్చారు.

"నాయనా, నువ్వు ఏడుస్తున్నావు. ఏమైంది?"

వీరు తన కథ చెప్పాడు. అతను చెప్పిన ప్రతి మాటకు వారి కళ్ళు తేమగా మారాయి.

గ్రామపెద్ద మాట్లాడాడు. "వీరు తన తల్లి కోసం తన చివరి ఉంగరం కూడా అమ్మేశాడు. అతని అన్నయ్యలు లక్షలు సంపాదించినా, ఒక్క రూపాయి ఇవ్వలేదు. మన గ్రామస్థులం కలిసి డబ్బు సేకరిద్దాం."

ఒక్క గంటలోనే ఐదు లక్షలు సేకరించారు. వారు వీరుకు ఇచ్చారు. "తీసుకో. నీ తల్లిని కాపాడు."

వీరు వారి కాళ్ళ మీద పడ్డాడు. వారు లేపారు. "నువ్వు మంచి కొడుకువి. నీ తల్లి చేసిన పుణ్యం ఇది."

ఆపరేషన్ జరిగింది. సీతమ్మ బతికింది.

ఆమె కళ్ళు తెరిచిన మొదటి రోజు, ఆమె చూసింది వీరును. అతని చేతులు నలిగిపోయి ఉన్నాయి. అతని ముఖం అలసిపోయి ఉంది. కానీ అతని కళ్ళలో ప్రేమ మెరుస్తుంది.

"అమ్మా, నువ్వు బాగున్నావా?"

సీతమ్మకు మాటలు రాలేదు. ఆమె చేతులు చాచి, కొడుకు చేతులు పట్టుకుంది. ఆ చేతులు ఎంత గరుకుగా ఉన్నాయి. కానీ ఆమెకు ఆ గరుకు బంగారం కంటే విలువైనదిగా అనిపించింది.

"నాయనా, నేను నిన్ను ఎన్నిసార్లు కించపరిచాను? నువ్వు దగ్గరికి వచ్చినా, నేను నిన్ను తిట్టాను. నీకు డబ్బు లేదని, నీ చేతులు నల్లగా ఉన్నాయని ఎగతాళి చేశాను. నేను ఒక తల్లినా? నాకు నీ మీద ప్రేమ లేదని నిరూపించుకున్నాను. కానీ నువ్వు నాకు ప్రేమ ఉందని నిరూపించావు. నేను నీకు అర్హురాలిని కాదు."

వీరు తల్లి చేతిని తన బుగ్గమీద పెట్టుకున్నాడు. "అమ్మా, నువ్వు నన్ను కన్నావు. ఆ రుణం నేను ఎప్పటికీ తీర్చలేను."

రామయ్య మంచం మీద నుంచి చూస్తున్నాడు. అతని కళ్ళలో నీళ్లు. "నేను నీ తండ్రిని. నేను నిన్ను ఎప్పుడూ నా బిడ్డగా చూడలేదు. నువ్వు నాకు అవమానంగా తోచావు. నేను నీ భవిష్యత్తు పాడు చేశాను. నేను క్షమించబడతానా?"

"నాన్నా, క్షమాపణలు అక్కర్లేదు. మీరు నా తల్లిదండ్రులు. నేను మిమ్మల్ని ప్రేమించాలి. అంతే."

రాము మరియు జగను ఈ సంఘటన తర్వాత రెండు నెలలకు వచ్చారు. వారి చేతిలో పండ్లు, బంగారు పళ్ళెం, డబ్బు ఉన్నాయి. వారు తల్లి దగ్గర కూర్చున్నారు.

"అమ్మా, మేము రాలేకపోయాం. ఇది తీసుకో."

సీతమ్మ వారి వైపు చూడలేదు. ఆమె చెప్పింది. "నాకు డబ్బు వద్దు. నేను మీ కోసం నా నగలు అమ్మాను. నా కోసం మీరు ఒక్క రూపాయి ఖర్చు పెట్టలేదు. చిన్నోడు నా కోసం తన చివరి ఉంగరం అమ్మాడు. మీరు వెళ్ళండి. ఇక మీరు నా కొడుకులు కాదు."

రాము సిగ్గుతో తల వంచుకున్నాడు. జగను ఏడ్చాడు. "అమ్మా, మమ్మల్ని క్షమించు."

"క్షమాపణలు మీరు దేవుని దగ్గర అడగండి. నేను క్షమించను. ఎందుకంటే నేను క్షమించినా, నా మనసు మరచిపోదు."

వారు వెళ్ళిపోయారు. వారి కళ్ళు తడిగా ఉన్నాయి. కానీ వారు నేర్చుకున్న పాఠం ఇప్పటికే చాలా ఆలస్యంగా వచ్చింది.

ఇప్పుడు రామయ్య, సీతమ్మ వీరు ఇంట్లోనే ఉంటారు. వీరు కూలీ పని చేస్తాడు. తల్లికి మందులు కొంటాడు. తండ్రికి స్నానం చేయిస్తాడు. ఎప్పుడూ నవ్వుతూ ఉంటాడు.

రాము మరియు జగను ఇప్పుడు రావడం మానేశారు. వారికి సంపద ఉంది. కానీ వారికి తల్లి లేదు. తండ్రి లేడు. వారి ఇంట్లో బంగారు గిన్నెలు ఉన్నాయి, కానీ ప్రేమ లేదు.

సీతమ్మ ప్రతి సాయంత్రం గుడి ముందు కూర్చుని దేవునితో ఇలా చెప్పుకుంటుంది. "దేవుడా, నేను తప్పు చేశాను. డబ్బు ఉంటేనే ప్రేమ అనుకున్నాను. కానీ డబ్బు లేని వాడు నాకు ప్రాణం పోశాడు. డబ్బు ఉన్నవారు నన్ను చావడానికి వదిలేశారు. నేను గుర్తించాను, సంపాదన కంటే సంబంధం గొప్పది. కానీ నేను గుర్తించేసరికి నా వయసు మీదికి వచ్చింది. దేవుడా, నా చిన్నోడికి ఆరోగ్యం, ఐశ్వర్యం ఇవ్వు. అతను నా చివరి శ్వాస వరకు నా కళ్ళ ముందు ఉండాలి. నేను అతన్ని ప్రేమిస్తున్నాను. ఇప్పుడు, ఈ ఆలస్యంగా వచ్చిన ప్రేమను నువ్వు అంగీకరిస్తావా?"