కృతఘ్నరాలైన భార్య - పంచతంత్ర కథలు

ఒకప్పుడు కాశీ పట్టణానికి సమీపంలో ఉన్న ఒక చిన్న పల్లెలో విశ్వనాథుడు అనే ఒక పేద బ్రాహ్మణుడు నివసిస్తుండేవాడు. అతను చాలా నిజాయితీపరుడు, ధార్మికుడు, దయాళువు. అతని భార్య సుమతి చాలా అందమైనది, కానీ ఆమె హృదయం చాలా దుష్టమైనది. ఆమె తన భర్తను ఎప్పుడూ గౌరవించేది కాదు, అతని కష్టాన్ని అర్థం చేసుకునేది కాదు. "ఇతను ఎంత పేదవాడు! ఇతనితో నా జీవితం ఎంత బాధగా ఉంది! నాకు ఇంతకన్నా మంచి భర్త కావాలి," అని ఆమె తరచుగా అనుకునేది.

విశ్వనాథుడు తన భార్యను ఎంతో ప్రేమించేవాడు. అతను ఆమెకు ఏమి కావాలంటే అది తెచ్చిపెట్టేవాడు. "సుమతీ! నీకు ఏమి కావాలి? నేను నీకు ఏమి తీసుకురావాలి? నీవు సంతోషంగా ఉండాలని నేను కోరుకుంటున్నాను," అని అతను ఎప్పుడూ అడిగేవాడు. కానీ సుమతి అతని మాటలు పట్టించుకునేది కాదు. "నాకు ఏమీ అక్కరలేదు. నీవు నా దగ్గరికి రాకు. నేను ఒంటరిగా ఉండాలని అనుకుంటున్నాను," అని ఆమె అనేది.

ఒక రోజు, విశ్వనాథుడు భిక్షాటన కోసం దూరపు గ్రామానికి వెళ్ళాడు. అతను వెళ్ళిపోగానే, సుమతి తన స్నేహితురాలు చంచల దగ్గరికి వెళ్ళింది. చంచల ఆమెతో, "సుమతీ! నీ భర్త ఎంత పేదవాడు! నీకు ఇంతకన్నా మంచి భర్త కావాలి. నీకు ఒక యువకుడు, ధనవంతుడు, అందమైనవాడు కావాలి. నేను నీకు ఒక మంచి స్నేహితుడిని పరిచయం చేస్తాను. అతను చాలా అందమైనవాడు, ధనవంతుడు. అతను నిన్ను సంతోషంగా ఉంచగలడు," అని అన్నది.

ఆ మాటలు విని, సుమతి కళ్ళు ఆశతో మెరిశాయి. "అవును! నేను అంగీకరిస్తున్నాను. నాకు ఒక మంచి స్నేహితుడు కావాలి. నా భర్త నాకు సరిపోడు. నేను సంతోషంగా ఉండాలని అనుకుంటున్నాను. దయచేసి నాకు ఆ యువకుడిని పరిచయం చేయి," అని అన్నది.

చంచల ఆమెను ఒక యువకుడు దగ్గరికి తీసుకెళ్ళింది. అతని పేరు సుకుమారుడు, చాలా అందమైనవాడు, నేర్పరి. అతను సుమతిని చూసి, "ఓ సుందరీ! నీవు ఎంత అందంగా ఉన్నావు! నీ భర్త నిన్ను అర్థం చేసుకోలేడు. నేను నిన్ను అర్థం చేసుకుంటాను. నేను నిన్ను సంతోషంగా ఉంచగలను. నీవు నాతో రావాలని అనుకుంటున్నావా?" అని అడిగాడు.

సుమతి ఆనందంగా, "అవును! నేను నీతో రావాలని అనుకుంటున్నాను. నా భర్త నాకు సరిపోడు. నీవు నాకు సరిపోతావు. నన్ను తీసుకెళ్ళు," అని అన్నది.

వారు కలిసి పారిపోవడానికి ప్రణాళిక చేశారు. "రేపు రాత్రి, నా భర్త నిద్రిస్తున్నప్పుడు, నేను అతని ధనాన్ని, ఆభరణాలను తీసుకుని, నీ దగ్గరికి వస్తాను. అప్పుడు మనం కలిసి పారిపోతాం. మనం సుఖంగా జీవించవచ్చు," అని సుమతి అన్నది.

మరునాడు రాత్రి, విశ్వనాథుడు గాఢ నిద్రలో ఉన్నాడు. సుమతి నిశ్శబ్దంగా అతని బట్టల కింద ఉన్న కొద్దిపాటి ధనాన్ని, ఆభరణాలను తీసి, ఒక సంచిలో వేసింది. ఆమె ఇంటి వెలుపలికి వెళ్ళి, సుకుమారుడి కోసం ఎదురు చూసింది. సుకుమారుడు వచ్చి, "నీవు సిద్ధంగా ఉన్నావా? మనం వెళ్ళిపోదాం!" అని అన్నాడు.

సుమతి ఆనందంగా, "నేను సిద్ధంగా ఉన్నాను. నన్ను తీసుకెళ్ళు," అని అన్నది. వారు కలిసి అడవి మార్గంలో నడవడం ప్రారంభించారు. కానీ వారు కొంత దూరం వెళ్ళగానే, ఒక పెద్ద సింహం వారి ఎదురుగా వచ్చింది. సింహం ఆకలితో ఉంది. అది వారిని చూసి, గర్జించింది. సుకుమారుడు భయంతో, "అయ్యో! సింహం! మనం చనిపోతాం! నేను పారిపోతున్నాను!" అని అరిచాడు. అతను సుమతిని అక్కడే వదిలి, వేగంగా పరుగెత్తుకుంటూ పోయాడు.

సుమతి భయంతో, "నన్ను వదిలి వెళ్ళకు! నాకు సహాయం చేయి! నేను ఒంటరిగా ఉన్నాను! సింహం నన్ను తింటుంది!" అని అరిచింది. కానీ సుకుమారుడు ఆగలేదు. అతను తన ప్రాణం కాపాడుకోవడానికి పారిపోయాడు.

ఆ సమయంలో, విశ్వనాథుడు మేలుకున్నాడు. అతను తన భార్య లేకపోవడం, ధనం పోవడం చూసి, భయపడ్డాడు. అతను ఆమె కోసం వెతకడం ప్రారంభించాడు. అతను అడవి మార్గంలో వెళ్తుండగా, అతనికి సుమతి ఏడుస్తూ, భయంతో అరుస్తూ కనిపించింది. అతను ఆమె దగ్గరికి పరుగెత్తాడు. "సుమతీ! నీకు ఏమయ్యింది? నీవు ఎందుకు ఇక్కడ ఉన్నావు?" అని అడిగాడు.

సుమతి ఏడుస్తూ, "నేను తప్పు చేశాను. నేను ఒక దొంగతో పారిపోవాలని అనుకున్నాను. నేను మీ ధనాన్ని దొంగిలించి, అతనికి ఇచ్చాను. అతను నన్ను ఇక్కడ వదిలి, సింహం చూసి పారిపోయాడు. నేను ఎంత మూర్ఖురాలిని! నా అవివేకమే నాకు ఈ శిక్ష తెచ్చింది. నన్ను క్షమించండి! నన్ను రక్షించండి!" అని అన్నది.

విశ్వనాథుడు బాధగా, కోపంగా, "నీవు నాకు ద్రోహం చేశావు. నీవు నా ధనాన్ని దొంగిలించావు. నీవు మరొకరితో పారిపోవాలని అనుకున్నావు. నేను నిన్ను ఎంతగా ప్రేమించాను! నీకు ఎన్ని సౌకర్యాలు ఇచ్చాను! కానీ నీవు నా ప్రేమను తృణీకరించావు. నీవు నాకు ద్రోహం చేశావు. ఇప్పుడు నీవు నీ కర్మల ఫలితం అనుభవించు. నీవు ఇక నా ఇంట్లో ఉండకూడదు," అని అన్నాడు.

కానీ ఆ క్షణంలో, ఆ సింహం మళ్ళీ అక్కడికి వచ్చింది. విశ్వనాథుడు భయపడలేదు. అతను ధైర్యంగా సింహం ఎదురుగా నిలబడి, "ఓ సింహమా! నీవు నా భార్యను తినాలని అనుకుంటున్నావా? నేను ఆమెను ప్రేమిస్తున్నాను. ఆమె నాకు ద్రోహం చేసినా, నేను ఆమెను రక్షించాలి. నీవు నన్ను తిను, కానీ ఆమెను వదిలేయి," అని అన్నాడు.

సింహం ఆశ్చర్యంగా, "నీవు ఎంత గొప్పవాడివి! నీ భార్య నీకు ద్రోహం చేసింది. నీ ధనాన్ని దొంగిలించింది. మరొకరితో పారిపోవాలని అనుకుంది. కానీ నీవు ఆమె కోసం నీ ప్రాణాన్ని ఇవ్వడానికి సిద్ధంగా ఉన్నావు. ఇది నిజమైన ప్రేమ. నేను నిన్ను గౌరవిస్తున్నాను. నేను మీ ఇద్దరినీ వదిలేస్తాను. కానీ ఒక్క షరతు నీ భార్య ఇక నీకు ద్రోహం చేయకూడదు. ఆమె నిజాయితీగా, విధేయురాలిగా ఉండాలి," అని అన్నది.

సుమతి ఏడుస్తూ, "నేను వాగ్దానం చేస్తున్నాను. నేను ఇక ఎప్పుడూ నా భర్తకు ద్రోహం చేయను. నేను నిజాయితీగా ఉంటాను. నా భర్త నన్ను రక్షించాడు. నేను అతని ప్రేమను గుర్తించాను. నేను ఎప్పటికీ అతనిని ప్రేమిస్తాను," అని అన్నది.

సింహం వారిని వదిలి వెళ్ళిపోయింది. విశ్వనాథుడు సుమతిని తన ఇంటికి తీసుకెళ్ళాడు. ఆమె ఇక ఎప్పుడూ అతనికి ద్రోహం చేయలేదు. వారు సంతోషంగా, కలిసి జీవించారు. 

నీతి: నమ్మకద్రోహం, అవివేకం ఎల్లప్పుడూ నష్టాన్ని తెస్తాయి. సుమతి తన భర్తకు ద్రోహం చేసి, మరొకరితో పారిపోవాలని అనుకుంది. కానీ ఆమె అవివేకమే ఆమెను ప్రమాదంలో పడేసింది. ఆమె భర్త ఆమెను రక్షించాడు. ఆమె తన తప్పును గుర్తించి, మారిపోయింది. నమ్మకం అనేది చాలా విలువైనది. అది ఒకసారి పోతే, దాన్ని తిరిగి పొందడం కష్టం. అలాగే, ఎవరు ఎంత తప్పు చేసినా, క్షమించడం గొప్ప గుణం.