ఒకప్పుడు కృష్ణా జిల్లాలోని ఒక చిన్న, అందమైన పల్లెలో ఒక గాడిద నివసిస్తుండేది. ఆ గాడిద పేరు ధృతరాష్ట్రుడు. అతను ఒక వ్యాపారికి చెందిన గాడిద. ప్రతిరోజూ ఉదయం అతను వ్యాపారి వస్తువులను మోసుకుంటూ, పట్టణం నుండి పల్లెకు, పల్లె నుండి పట్టణానికి ప్రయాణించేవాడు. అతను చాలా బలిష్టమైనవాడు, గట్టి కాళ్ళు, పొడుగాటి చెవులు, మెరుస్తున్న గోధుమ-బూడిద రంగు శరీరం కలిగి ఉండేవాడు. కానీ అతనికి ఒక పెద్ద దుర్గుణం ఉండేది. అతను ఎప్పుడూ పెద్దవాడిలా, శక్తివంతుడిలా, భయంకరుడిలా కనిపించాలని కలలు కంటుండేవాడు. అతని యజమాని అతనిపై కొరడా వేసేవాడు, కానీ ధృతరాష్ట్రుడు ఊరుకునేవాడు. అతను తన చిన్నతనాన్ని, తన బలహీనతను ద్వేషించేవాడు.
ఒకనాడు మధ్యాహ్నం, వ్యాపారి వేరొక గ్రామానికి వెళ్ళాడు. ధృతరాష్ట్రుడు విశ్రాంతి తీసుకోవడానికి ఆశ్రమం వెనుక ఉన్న అడవి అంచుకు వెళ్ళాడు. అక్కడ అతను గడ్డి మేస్తూ, నీడలో కూర్చుని ఉండగా, అతనికి ఒక పెద్ద పులి చర్మం కనిపించింది. అది ఎవరో వేటగాడు చంపిన పులి చర్మం. అది బంగారు-నలుపు చారలతో, పెద్ద తల, పదునైన కోరలు, భయంకరమైన కళ్ళు కలిగి ఉంది. ధృతరాష్ట్రుడు ఆ చర్మాన్ని చూసి, "అబ్బా! ఈ పులి చర్మం ఎంత అద్భుతంగా ఉంది! ఇది నేను ధరిస్తే, ప్రజలు, జంతువులు అందరూ నాకు భయపడతారు. నేను ఇక చిన్న గాడిదగా ఉండను. నేను ఒక భయంకరమైన పులిలా కనిపిస్తాను!" అని అతను ఆలోచించాడు.
అతను ఆ పులి చర్మాన్ని తన శరీరం మీద కప్పుకున్నాడు. అది అతనికి సరిగ్గా సరిపోయింది. అతను నిలబడి, తన ఛాతీని పెంచి, కోపంగా చూస్తూ, తన పాదాలను బరువుగా నేల మీద పెట్టాడు. అతను గట్టిగా గర్జించడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ కుదరలేదు. అతను, "ఇది సరిపోతుంది! నేను ఇప్పుడు పట్టణం వైపు వెళ్తాను. అందరూ భయంతో పారిపోతారు!" అని అనుకున్నాడు.
అతను పట్టణం వైపు నడవడం మొదలుపెట్టాడు. మొదట అతను ఒక పొలం మీదుగా వెళ్ళాడు. అక్కడ రైతులు, కూలీలు పనిచేస్తున్నారు. వారు పులి చర్మం ధరించిన ధృతరాష్ట్రుడిని చూడగానే, "అయ్యో! పులి! పులి వచ్చింది! పారిపోండి!" అని అరిచారు. వారు తమ పనిముట్లు విసిరి, పరుగెత్తుకుంటూ పోయారు. కొందరు చెట్లు ఎక్కారు, కొందరు పొదల్లో దాక్కున్నారు. ధృతరాష్ట్రుడు ఆనందంతో పొంగిపోయాడు. "అదిగో! నేను పులిలా కనిపిస్తున్నాను! అందరూ నాకు భయపడుతున్నారు!" అని అతను గర్వంగా అనుకున్నాడు.
అతను ఇంకా ముందుకు నడిచాడు. ఇప్పుడు అతను ఒక చిన్న అడవి మార్గంలోకి ప్రవేశించాడు. అక్కడ కుందేళ్ళు, ఉడతలు, చిన్న పక్షులు ఆడుకుంటున్నాయి. వారు ఆ పులి చర్మం ధరించిన గాడిదను చూసి, భయంతో గగ్గోలు పెట్టి, పారిపోయాయి. ఒక చిన్న కుందేలు భయంతో, "అయ్యో! పులి! " అని అరిచింది. ధృతరాష్ట్రుడు నవ్వుతూ, "ఇది ఎంత సులభం! నేను పులిలా నటిస్తే, అందరూ నాకు భయపడతారు. నాకు ఇక ఎవరి మీద భయం లేదు. నేను ఇప్పుడు అడవి రాజును!" అని అనుకున్నాడు. అతను మరింత ధైర్యంగా, గర్వంగా నడవడం మొదలుపెట్టాడు. అతను ఎత్తైన ప్రదేశాల మీద నిలబడి, అందరినీ చూసేవాడు. అతను తనను తాను ఒక గొప్ప పులిగా భావించుకున్నాడు.
కొన్ని రోజులు ఇలా గడిచాయి. ధృతరాష్ట్రుడు ప్రతిరోజూ ఆ పులి చర్మాన్ని ధరించి, గ్రామాల మధ్య తిరుగుతూ, ప్రజలను, జంతువులను భయపెట్టేవాడు. అతనికి ఆహారం కూడా సులభంగా దొరికేది. రైతులు భయంతో తమ పండ్లు, ధాన్యం వదిలివేసి పారిపోయేవారు. అతను ఆ ఆహారం తిని, సంతోషంగా ఉండేవాడు. కానీ కొంతకాలానికి, ఒక నక్క సృగాలుడు అతనిని గమనించసాగింది. సృగాలుడు చాలా తెలివైనవాడు. అతను ధృతరాష్ట్రుడి కదలికలను, అతని శరీర నిర్మాణాన్ని, అతని వాసనను గుర్తించాడు. "ఇతను పులి కాదు. పులికి ఇలాంటి పొడుగాటి చెవులు ఉండవు. పులికి ఇలాంటి కదలికలు ఉండవు. ఇతను ఏదో చర్మం ధరించిన గాడిదలా ఉన్నాడు," అని సృగాలుడు తనలో తాను అనుకున్నాడు.
సృగాలుడు మిగతా జంతువులను పిలిచి, "మిత్రులారా! ఈ పులి నిజమైన పులి కాదు. ఇది ఒక గాడిద. ఇది పులి చర్మం ధరించి మనల్ని మోసం చేస్తోంది. రేపు ఉదయం మనమంతా ఒక గట్టి శబ్దం చేద్దాం. ఇది నిజమైన పులి అయితే, ఇది మన మీద దాడి చేస్తుంది. కానీ ఇది గాడిద అయితే, భయంతో ఓండ్ర పెడుతుంది. అప్పుడు మనకు నిజం తెలుస్తుంది," అని సలహా ఇచ్చాడు.
మరునాడు ఉదయం, సృగాలుడు తన ప్రణాళిక ప్రకారం అన్ని జంతువులను ధృతరాష్ట్రుడి చుట్టూ గుమిగూడమని చెప్పాడు. అవి చెట్లు, పొదలు, రాళ్ళ మధ్య దాక్కున్నాయి. అప్పుడు సృగాలుడు ఒక పెద్ద శబ్దం చేశాడు. "గుర్ర్" అని భయంకరంగా అరిచాడు. మిగతా జంతువులు కూడా అలాగే అరిచాయి. ధృతరాష్ట్రుడు భయంతో ఉలిక్కిపడ్డాడు. అతను చుట్టూ చూశాడు. అతనికి ఎవరూ కనిపించలేదు, కానీ గట్టి శబ్దాలు విన్నాడు. అతని హృదయం వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. అతని పాత, సహజమైన గాడిద ప్రవృత్తి అతన్ని పట్టుకుంది. అతను తన భయాన్ని ఆపలేకపోయాడు. అతను తన నోటిని తెరిచి, పెద్దగా "ఘీ-ఘీ-ఘీ-గావ్!" అని అరిచాడు. అది ఒక గాడిద అరుపు.
ఆ శబ్దం విని, అన్ని జంతువులు పొదల వెనుక నుండి బయటికి వచ్చి, బిగ్గరగా నవ్వాయి. "హా హా హా! ఇది పులి కాదు! ఇది ఒక గాడిద! ఇది పులి చర్మం ధరించి, మనల్ని మోసం చేస్తోంది!" అని అవి అరిచాయి. సృగాలుడు ముందుకు వచ్చి, "ఓరి మూర్ఖ గాడిదా! నీవు ఎంత తెలివి తక్కువవాడివి. నీవు నీ స్వభావాన్ని మార్చలేవు. నీవు ఎంత చర్మం ధరించినా, నీవు గాడిదగానే ఉంటావు. నీ అరుపు నిన్ను పట్టించివేసింది," అని అన్నాడు. ధృతరాష్ట్రుడు సిగ్గుతో, అవమానంతో తల దించుకున్నాడు. అతను ఆ పులి చర్మాన్ని తీసివేసి, పక్కన పెట్టాడు. అతను నిజం అర్థం చేసుకున్నాడు. "నేను పులిలా నటించడానికి ప్రయత్నించాను, కానీ నా స్వభావం మారలేదు. నేను ఎవరో, అదే నేను. నేను నా నిజస్థితిని అంగీకరించాలి," అని అతను బాధగా అనుకున్నాడు.
ఆ రోజు నుండి, ధృతరాష్ట్రుడు ఇక ఎప్పుడూ ఇతరుల రూపాలను ధరించి నటించలేదు. అతను తన యజమాని వద్దకు తిరిగి వెళ్ళి, తన పనులను నిజాయితీగా చేయడం ప్రారంభించాడు.
నీతి: ఇతరుల రూపాలను, ఇతరుల స్థితులను అనుకరించడం, ఇతరులుగా నటించడం ఎల్లప్పుడూ విఫలమవుతుంది. ధృతరాష్ట్రుడు ఎంత పులి చర్మం ధరించినా, అతని స్వభావం మారలేదు. అతని భయం, అతని అస్థిరత్వం, అతని సహజమైన గాడిద అరుపు అవి అతన్ని పట్టించివేశాయి. ఇతరులను మోసం చేయడం కంటే, మన సొంత గుర్తింపును, సొంత సామర్థ్యాన్ని అంగీకరించడం మేలు. మనలో ప్రతి ఒక్కరికి ఏదో ఒక ప్రత్యేకత ఉంటుంది. అదే మన బలం. దాన్ని గుర్తించి, దానితో సంతోషంగా ఉండటం అదే నిజమైన తెలివి, అదే నిజమైన విజయం.
Comments
Post a Comment