చివరి మెట్రో

 

హైదరాబాద్ నగరంలో కొత్తగా ప్రారంభమైన మెట్రో లైన్ గురించి మొదట్లో అందరూ ఎంతో ఉత్సాహంగా మాట్లాడుకునేవారు. వేగం, సౌకర్యం, భద్రత అన్నీ అద్భుతంగా ఉండేవి. ప్రయాణికులు నవ్వుతూ, ఫోటోలు తీసుకుంటూ, తమ స్నేహితులకు మెట్రో టిక్కెట్లు చూపిస్తూ ఉండేవారు. కానీ ఆ మెట్రో లైన్ ప్రారంభమైన కొద్ది రోజులకే ఒక భయంకరమైన గుసగుస నగరమంతా వ్యాపించింది. "రాత్రి చివరి మెట్రోలో ఒక ప్రయాణికుడు ఎప్పటికీ దిగడు..." అని.

మొదట ఇది సోషల్ మీడియాలో వైరల్ అయ్యే ఒక సాధారణ పుకారుగా కనిపించింది. ఒక ఫేస్బుక్ పోస్ట్, రెండు ట్వీట్లు, కొన్ని వాట్సాప్ ఫార్వర్డ్ మెసేజీలు. ఎవరూ దీన్ని నిజంగా నమ్మలేదు. కానీ కొంతమంది మెట్రో ఉద్యోగులు, రాత్రి డ్యూటీ చేసే సెక్యూరిటీ గార్డులు, మరియు కొద్దిమంది రాత్రి ప్రయాణికులు కూడా అదే విషయం ధృవీకరించడం మొదలుపెట్టారు. వారి మాటలు ఒక్కొక్కటిగా కలిసి ఒక భయంకరమైన నిజంగా మారాయి.

ప్రతి రాత్రి, చివరి మెట్రో (రాత్రి 11:45 కి బయలుదేరేది) ఒక నిర్దిష్ట స్టేషన్ దాటిన తర్వాత, ఒక అదనపు ప్రయాణికుడు బోగీలో కనిపిస్తాడు. అతను నల్లటి కోటు ధరించి, తలదించుకుని కూర్చుంటాడు. ఎవరూ అతని ముఖం చూడలేరు. ట్రైన్ చివరి స్టేషన్ చేరే సమయానికి, మిగతా ప్రయాణికులందరూ దిగిపోతారు. కానీ ఆ నల్ల కోటు వ్యక్తి మాత్రం అలాగే కూర్చుని ఉంటాడు. డిపో చేరే సమయానికి అతను అదృశ్యమై ఉంటాడు. కొంతమంది సిబ్బంది అతని స్థానంలో ఒక చిన్న తడి మరక మాత్రమే చూశారని చెప్పారు. ఎవరూ దాన్ని పట్టించుకోలేదు. అది ఏదో నీరు చిందడం అనుకున్నారు.

అర్జున్ ఒక యువ జర్నలిస్ట్. అతను నగరంలోని ఒక ప్రముఖ టాబ్లాయిడ్ కోసం క్రైమ్ మరియు రహస్య సంఘటనలపై రాస్తుంటాడు. అతను ఎప్పుడూ భూతాలు, దెయ్యాల కథలను నమ్మేవాడు కాదు. "ప్రతి పుకారు వెనుక ఒక తార్కిక వివరణ ఉంటుంది" అని అతను తన సంపాదకునితో చెప్పేవాడు. కానీ ఈ మెట్రో కథ మాత్రం అతన్ని వెంటాడింది. మూడు వారాలుగా అతను ఆన్లైన్లో పోస్ట్లు, కామెంట్లు, మరియు అనామక సాక్ష్యాలను సేకరిస్తున్నాడు. ఒక రాత్రి, అతని ఇంటిలో ఒంటరిగా కూర్చుని ఆధారాలు సమీక్షిస్తుండగా, ఒక సాక్ష్యం మాత్రం అతన్ని కలవరపెట్టింది. మూడు సంవత్సరాల క్రితం ఈ మెట్రో నిర్మాణంలో పనిచేసిన ఒక కాంట్రాక్టర్ అదృశ్యమైన విషయం. అతను చివరిసారిగా కనిపించింది ఆ మెట్రో లైన్ లోనే. అతని మృతదేహం ఎప్పటికీ దొరకలేదు.

నిజం తెలుసుకోవాలంటే, తానే ఆ చివరి మెట్రో ఎక్కాలి అని అర్జున్ నిర్ణయించుకున్నాడు. ఒక శుక్రవారం రాత్రి, అతను తన రికార్డర్, కెమెరా, మరియు ఒక చిన్న ఫ్లాష్ లైట్ సిద్ధం చేసుకుని, మెట్రో స్టేషన్‌కు చేరుకున్నాడు. అప్పటికే రాత్రి 11:30. స్టేషన్ దాదాపు ఖాళీగా ఉంది. గాలిలో ఒక విచిత్రమైన చల్లదనం నిండి ఉంది. టిక్కెట్ కౌంటర్ ముందు ఒక సెక్యూరిటీ గార్డు మాత్రం నిలబడి ఉన్నాడు. అతను అర్జున్ వైపు చూసి, "సార్, చివరి మెట్రో ఎక్కుతున్నారా? ఒంటరిగా?" అని అడిగాడు. అర్జున్ తల ఊపాడు. ఆ గార్డు కళ్ళలో ఏదో ఆందోళన కనిపించింది. "జాగ్రత్త సార్. కొన్ని ప్రయాణాలు... తిరిగి రావడానికి ఉండవు" అని గుసగుసలాడాడు.

అర్జున్ ప్లాట్‌ఫామ్ మీదకు వెళ్ళాడు. ఆకాశంలో చంద్రుడు మేఘాల వెనుక దాక్కున్నాడు. ప్లాట్‌ఫామ్ మీద ఒక్కడే నిలబడి ఉన్నాడు. దూరంగా మెట్రో ట్రైన్ నెమ్మదిగా దగ్గరికి వస్తున్న శబ్దం వినిపించింది. తలుపులు తెరుచుకున్నాయి. అర్జున్ లోపలికి అడుగు పెట్టాడు. లోపల కొద్దిమంది ప్రయాణికులు ఉన్నారు. నిద్రమత్తులో ఉన్న ఒక  మధ్యవయస్కుడు, చెవిఫోన్లు పెట్టుకున్న యువతి, మరియు ఒక వృద్ధురాలు. అర్జున్ ఒక సీటులో కూర్చున్నాడు. తలుపులు మూసుకున్నాయి. ట్రైన్ ముందుకు కదిలింది.

మొదటి కొన్ని స్టేషన్లు సాధారణంగా గడిచాయి. ప్రయాణికులు ఒక్కొక్కరుగా దిగిపోయారు. చివరికి ఆ వృద్ధురాలు కూడా ఒక స్టేషన్లో దిగిపోయింది. ఇప్పుడు బోగీలో అర్జున్ ఒక్కడే మిగిలాడు. లేదు, అతనికి అనిపించింది ఒక చోట ఇంకా ఒక నీడ ఉంది. తల దించుకుని కూర్చున్న నల్ల కోటు వ్యక్తి. అతను ఎప్పుడు ఎక్కాడు? అర్జున్ కు గుర్తులేదు. అతను ఇప్పుడు బోగీలోని చివరి మూలలో నిశ్చలంగా కూర్చుని ఉన్నాడు.

అర్జున్ మొదట పెద్దగా పట్టించుకోలేదు. కానీ ట్రైన్ ముందుకు కదులుతున్న కొద్దీ, అతను కొన్ని విచిత్రమైన విషయాలు గమనించాడు. ప్రతి స్టేషన్ వద్ద తలుపులు తెరుచుకుంటున్నాయి, ఎవరూ ఎక్కడం లేదు, మూసుకుంటున్నాయి. కానీ ఆ నల్ల కోటు వ్యక్తి ఒక్కసారి కూడా కదలడం లేదు. అతని ముఖం పూర్తిగా నీడలో కప్పబడి ఉంది. అతని కాళ్ళ కింద నేల తడిగా ఉన్నట్లు అర్జున్ కు అనిపించింది. వెనక్కి తిరిగి చూస్తే, ఆ వ్యక్తి సీటు కింద ఒక చిన్న నీటి మరక ఏర్పడింది.

ఒక్కసారిగా ట్రైన్ లోపల లైట్లు మిణుగురు మంటూ వెలిగాయి. అర్జున్ ఫోన్ తీసి సమయం చూశాడు 12:07. ఇక స్టేషన్ల పేర్లు వినిపించడం లేదు. అనౌన్స్మెంట్ మాత్రం ఏదో విచిత్రమైన భాషలో ఏదో చెబుతున్నట్లు అనిపించింది. అది తెలుగు కాదు, హిందీ కాదు, ఇంగ్లీష్ కాదు. ఏదో పాతకాలపు మాండలికం లాగా ఉంది.

అర్జున్ ధైర్యం చేసి లేచాడు. అతను ఆ నల్ల కోటు వ్యక్తి వైపు నడవడం మొదలుపెట్టాడు. అతని గుండె గంటకు వంద మైళ్ల వేగంతో కొట్టుకుంటోంది. రెండు సీట్ల దూరంలో నిలబడి, "సార్, మీరు ఎక్కడ దిగాలి?" అని అడిగాడు. ఎలాంటి ప్రతిస్పందన లేదు. మళ్ళీ అడిగాడు. అప్పుడు ఆ వ్యక్తి నెమ్మదిగా తల పైకెత్తాడు.

అర్జున్ గుండె ఆగిపోయింది. ఆ ముఖం... ఆ ముఖానికి కళ్ళు లేవు. బదులుగా రెండు ఖాళీ గుంటలు. చర్మం తెల్లగా, చల్లగా, పాత కాగితంలా ఉంది. పెదవులు విచ్చుకున్నాయి. లోపల నల్లని శూన్యం. ఆ ముఖం మాట్లాడింది కానీ నోరు కదలలేదు. ఆ స్వరం నేరుగా అర్జున్ మెదడులో మారుమ్రోగింది. "నేను దిగాల్సిన స్టేషన్… ఇంకా రాలేదు… చాలా సంవత్సరాలుగా నేను ఈ ట్రైన్‌లోనే ఉన్నాను… నువ్వు కూడా ఇప్పుడు నాతోనే ఉంటావు."

అర్జున్ వెనక్కి తగ్గాడు. అతను అరవబోతే గొంతు రాలేదు. తలుపులు ఒక్కసారిగా తెరుచుకున్నాయి. బయట చీకటి. ఎలాంటి ప్లాట్‌ఫామ్ లేదు. నేరుగా ఒక పాడుబడ్డ సొరంగం. ట్రైన్ ఆగిపోయింది. అన్ని లైట్లు ఆరిపోయాయి. చీకటిలో, ఆ నల్ల కోటు వ్యక్తి లేచి నిలబడ్డాడు. అతను అర్జున్ వైపు నడిచాడు. ప్రతి అడుగుతో నేలమీద నీటి మరకలు మిగులుతున్నాయి.

"నువ్వు నిజం వెతుక్కోవడానికి వచ్చావు. ఇదిగో నిజం. మూడేళ్ల క్రితం ఈ సొరంగంలో ఒక ప్రమాదం జరిగింది. ఆ ప్రమాదంలో పన్నెండు మంది మరణించారు. నేను వారిలో ఒకడిని. కానీ మా మృతదేహాలు ఎప్పటికీ బయటకు రాలేదు. మేము ఇక్కడే చిక్కుకుపోయాము. ప్రతి రాత్రి, మేము ఈ ట్రైన్ ఎక్కి, మా స్టేషన్ కోసం వేచి ఉంటాము. కానీ మా స్టేషన్ ఎప్పటికి రాదు. ఇప్పుడు నువ్వు కూడా మాతో ఉంటావు." ఆ స్వరం చెప్పింది.

అర్జున్ వెనక్కి పరుగెత్తాడు. కానీ బోగీ తలుపులు మూసుకుపోయాయి. ట్రైన్ మళ్లీ కదలడం మొదలుపెట్టింది. ఇప్పుడు బోగీలో అర్జున్ ఒక్కడే లేడు. చీకట్లో నుండి ఒక్కొక్క నీడగా మరో పదకొండు మంది ప్రయాణికులు కనిపించారు. వారందరి ముఖాల్లో కళ్ళు లేవు. వారి దుస్తులు మురికిగా, చినిగి ఉన్నాయి. వారు నిశ్శబ్దంగా సీట్లలో కూర్చున్నారు. ఆ నల్ల కోటు వ్యక్తి ఇప్పుడు అర్జున్ ఎదురుగా కూర్చున్నాడు. "ఇకపై నువ్వు ప్రతి రాత్రి చివరి మెట్రోలో ప్రయాణిస్తావు. మాతో పాటు. నీకోసం ఒక సీటు ఎప్పటికీ ఖాళీగా ఉంటుంది. ఇదే నీ చివరి స్టేషన్."

అర్జున్ నేలమీద కూలబడ్డాడు. అతను తన చేతులు చూసుకున్నాడు. అవి క్రమంగా పారదర్శకంగా మారుతున్నాయి. అతని శరీరం నీడగా మారిపోతోంది. చివరి క్షణంలో అతను తన రికార్డర్ నొక్కాడు. ఆ రికార్డర్ మాత్రమే నేలమీద పడింది.

మరుసటి రోజు ఉదయం, ఆ మెట్రో ట్రైన్ ఖాళీగా డిపోకు చేరుకుంది. సిబ్బంది లోపలికి వెళ్లి పరిశీలించారు. ఒక సీటు కింద ఒక చిన్న రికార్డర్ దొరికింది. దాన్ని ప్లే చేస్తే, అందులో అర్జున్ స్వరం మాత్రమే లేదు, ఒక విచిత్రమైన కోరస్ వినిపించింది. పన్నెండు మంది స్వరాలు ఏకంగా అరుస్తున్నాయి. "చివరి మెట్రో ఎప్పటికీ ఆగదు. ప్రతి రాత్రి, ప్రతి ప్రయాణీకుడు ఒక స్టేషన్ కోసం వేచి ఉంటాడు. కానీ కొన్ని స్టేషన్లు... ఎప్పటికీ రావు."

అప్పటి నుండి, ప్రతి రాత్రి చివరి మెట్రోలో ప్రయాణించే కొద్దిమంది ప్రయాణికులు ఒక విషయం చెబుతారు. ఆ నల్ల కోటు వ్యక్తి పక్కన, ఇప్పుడు ఒక యువకుడు కూడా కూర్చుని ఉంటాడు. అతను ఒక చెవిలో రికార్డర్ పెట్టుకుని ఉంటాడు. అతని పెదవులు కదులుతాయి, కానీ శబ్దం రాదు. అతని కళ్ళు చూస్తే... మీరు మీ ప్రతిబింబం చూసినట్లు ఉంటుంది. ఎందుకంటే అర్జున్ ఇప్పుడు చావు మరియు నిజాల మధ్య చిక్కుకున్న ప్రతీకగా మారిపోయాడు. అతను ఎప్పటికీ తన స్టేషన్ కోసం ఎదురుచూస్తూనే ఉంటాడు. మీరు ఎప్పుడైనా రాత్రి చివరి మెట్రో ఎక్కితే, ఒకసారి ఆ నల్ల కోటు వ్యక్తి వైపు చూడండి. అతను మీ వైపు చూస్తే, దిగిపోండి. వెంటనే. లేదంటే, ఆ సీటు మీ కోసమే ఖాళీగా ఉంటుంది. అర్జున్ పక్కన.