బ్రాహ్మణుడు మరియు ముంగిస - పంచతంత్ర కథలు

ఒకప్పుడు కాశీ పట్టణానికి సమీపంలో ఒక చిన్న, సుందరమైన గ్రామం ఉండేది. ఆ గ్రామంలో సుమతి అనే బ్రాహ్మణుడు నివసిస్తుండేవాడు. సుమతి చాలా ధార్మికుడు, నిజాయితీపరుడు. అతను రోజూ ఉదయాన్నే స్నానం చేసి, సంధ్యావందనం చేసి, అగ్ని హోత్రం చేసి, వేదాలు పఠించేవాడు. అతని భార్య శారద చాలా సద్గుణవంతురాలు, ఆర్థికంగా మితంగా, సరళంగా ఉండేది. వారికి ఒక చిన్న కుమారుడు మురారి. ఆ కుమారుడు వారి ప్రాణం. వారిద్దరూ తమ బిడ్డను ఎంతో ప్రేమగా పెంచుకుంటూ, అతని భవిష్యత్తు కోసం కలలు కంటుండేవారు.

వారి గృహం ఒక చిన్న మట్టి ఇల్లు. దాని గోడలు ఎర్రటి మట్టితో, అప్పుడప్పుడు ఆవు పేడతో అలంకరించబడి ఉండేవి. ఆ ఇంటి ముందు ఒక చిన్న ప్రాంగణం. అక్కడ సుమతి హోమ గుండం పెట్టి, ప్రతిరోజూ పూజలు చేసేవాడు. వారికి ఒక పెద్ద ఆవు ఉండేది, అది పాలు ఇచ్చేది. ఒకరోజు, సుమతి అడవి నుండి ఒక చిన్న ముంగిస పిల్లను తీసుకువచ్చాడు. ఆ ముంగిస అమాయకంగా, చురుగ్గా ఉండేది. అతను దానికి రక్ష అని పేరు పెట్టి, తన ఇంట్లోనే పెంచడం మొదలుపెట్టాడు. ముంగిస రోజురోజుకు పెరుగుతూ, కుటుంబంలో భాగమైపోయింది. అది శారదతో ఆడుకునేది, మురారి చుట్టూ తిరుగుతూ కాపలా కాసేది, మరియు సుమతి పూజ చేసేటప్పుడు అతని పక్కన కూర్చుని చూస్తూ ఉండేది. ముంగిస అత్యంత నమ్మకమైనది, ప్రేమగలది. అది ఎప్పుడూ ఇంట్లోని ప్రతి సభ్యుని రక్షించడానికి సిద్ధంగా ఉండేది. అది పాములను, ఎలుకలను, ఇతర పురుగులను వేటాడి, ఇంటిని వాటి బారి నుండి కాపాడేది. సుమతి మరియు శారద దానిని ఒక కుమారునిలాగా ప్రేమించేవారు.

ఒకనాడు సుమతి పూజ కోసం సమీప పట్టణానికి వెళ్ళవలసి వచ్చింది. అతను తన భార్య శారదతో, "నేను పట్టణానికి వెళ్తున్నాను. సాయంత్రానికి తిరిగి వస్తాను. ఇంటిని, మురారిని, ముంగిసను కూడా జాగ్రత్తగా చూసుకో," అని చెప్పి వెళ్ళిపోయాడు. సుమతి వెళ్ళిపోయాక, శారద ఇంటి పనులు చూసుకుంటూ, మురారిని ఒక చిన్న తొట్టిలో పడుకోబెట్టి, కొద్దిసేపటికి నీళ్ళు తెచ్చుకోవడానికి, ఇంటి పక్కనే ఉన్న చెరువుకు వెళ్ళింది. ఆమె తిరిగి వచ్చేలోపు, ఇంటి లోపలికి ఒక పెద్ద నల్లని విషపూరితమైన పాము చొరబడింది. ఆ పాము కోపంతో, మురారి పడుకున్న తొట్టి వైపు పాకసాగింది. అది నిశ్శబ్దంగా, మెరిసే నాలుకతో, ఆ పసిబిడ్డను కాటు వేయడానికి సిద్ధమైంది.

కానీ విశ్వాసపాత్రమైన ముంగిస రక్ష ఇది చూశాడు. అతను ఒక్కసారిగా పాము మీద దూకాడు. పాము కోపంగా బుసలుకొట్టింది, కానీ ముంగిస ధైర్యంగా పోరాడింది. అది తన పదునైన పళ్ళతో, తన చురుకైన కదలికలతో పాముతో తలపడింది. గొప్ప పోరాటం జరిగింది. ముంగిస ఒకసారి కరిచింది, పాము తిరిగి కరిచింది. కానీ ముంగిస తప్పించుకుంటూ, ఇంకా మరింత తీవ్రంగా దాడి చేసింది. చివరికి, ఆ ముంగిస ఆ పామును చంపి, మురారి ప్రాణాలను కాపాడింది. పాము రక్తంతో ముంగిస నోరు, పంజాలు ఎర్రగా మారాయి. అది బాధగా, అలసటతో ఉన్నా కానీ విజయోత్సాహంతో, ఇంటి ముందు ద్వారం వద్ద కూర్చుని, తన యజమాని సుమతి కోసం ఎదురు చూడసాగింది. తాను బిడ్డను కాపాడి గొప్ప పని చేశానని చూపించడానికి అది ఎదురు చూస్తోంది.

కొంతసేపటికి సుమతి పట్టణం నుండి తిరిగి వచ్చాడు. అతను ఇంటి ముందు రక్షని చూశాడు. ఆ ముంగిస నోరు, పంజాలు రక్తంతో ఉన్నాయి. అతని కళ్ళ ముందు ఒక్కసారిగా భయంకరమైన ఊహ మెదిలింది. "ఈ ముంగిస నా కుమారుడి రక్తంతో కప్పబడి ఉంది! ఇది నా బాబుని చంపి ఉండాలి!" అని అతను ఉలిక్కిపడ్డాడు. అతను తన కోపాన్ని, తన భయాన్ని ఆపలేకపోయాడు. తొందరపాటు, ఆవేశం, ఆలోచనా రాహిత్యం ఇవి అతన్ని ముందుకు నెట్టాయి. అతను ఒక బరువైన కర్రను తీసుకుని, "ఓరి ద్రోహీ! నీవు నా కుమారుడిని చంపావా!" అని అరిచి, ఒక్క దెబ్బతో ఆ ముంగిస తల పగలగొట్టాడు. ముంగిస అక్కడికక్కడే కూలి ప్రాణాలు విడిచింది.

కొద్ది క్షణాల్లో శారద నీటి కుండతో తిరిగి వచ్చింది. ఆమె  ముంగిస చనిపోయి పడి ఉండడం, మరియు సుమతి చేతిలో కర్ర ఉండడం చూసి ఆశ్చర్యపోయింది. "ఏమయ్యింది? ముంగిసను ఎందుకు చంపావు?" అని ఆమె భయంతో అడిగింది. సుమతి వణుకుతూ, "అది నా కుమారుడి రక్తంతో కప్పబడి ఉంది. అది అతనిని చంపి ఉండాలి!" అని అన్నాడు. శారద వెంటనే లోపలికి పరుగెత్తి, తొట్టి దగ్గరికి వెళ్ళింది. ఆమె మురారిని చూసింది. అతను నిశ్శబ్దంగా, సురక్షితంగా నిద్రిస్తున్నాడు. అతనికి ఎలాంటి గాయమూ లేదు. అతని దగ్గర చనిపోయిన పెద్ద పాము పడి ఉంది. వెంటనే ఆమెకు నిజం తెలిసింది.

ఆమె బయటికి వచ్చి, "సుమతీ! నీవు ఎంత మూర్ఖుడివి! చూడు నీ కుమారుడు సురక్షితంగా ఉన్నాడు. ఈ పాము అతనిని చంపబోయింది. ఈ ముంగిస నీ కుమారుడి కోసం పోరాడి, పామును చంపి, అతని ప్రాణాలు కాపాడింది. దాని నోరు పాము రక్తంతో కప్పబడి ఉంది, నీ కుమారుడి రక్తంతో కాదు. నీవు తొందరపాటుతో, ఆవేశంతో నీ విశ్వాసపాత్రమైన ముంగిసను చంపేశావు! ఎంత పాపం!" అని కన్నీరు పెట్టుకుంది.

సుమతి ఆ దృశ్యం చూశాడు. తన కుమారుడు సురక్షితంగా, పాము చనిపోయి పడి ఉంది. అతని కళ్ళలో నీరు పొంగిపొర్లింది. అతను మోకాళ్ళ మీద పడి, "నా ప్రాణమిత్రమా! నన్ను క్షమించు! నీవు నా కుమారుడి ప్రాణాలు కాపాడావు. కానీ నేను నిన్ను చంపేశాను. నేను ఎంత మూర్ఖుడిని! నన్ను నేను క్షమించుకోలేను!" అని విలపించాడు. అతను ఆ రాత్రి మొత్తం నిద్రపోకుండా, ఆ ముంగిస శవం పక్కన కూర్చుని, "నా తెలివి తక్కువ తనం వల్ల నా నమ్మకమైన స్నేహితుడు, నా కుటుంబ రక్షకుడు చనిపోయాడు. నేను ఎంతటి క్రూరమైన పని చేశాను!" అని రోదించాడు.

నీతి: ఈ ప్రపంచంలో అతి పెద్ద శత్రువు మన తొందరపాటు, మన కోపం, మన ఆవేశం. సుమతి ఒక్క క్షణం ఆగి ఆలోచించి ఉంటే "ఈ ముంగిస నా కుమారుడిని ఎందుకు చంపాలి? అది ఎప్పుడూ నమ్మకమైనదే కదా! ఈ రక్తం ఎవరిది? ఇంటి లోపల ఏముంది?" ఇలా ప్రశ్నించుకుని ఉంటే, అతను ఆ అమాయక, విశ్వాసపాత్రమైన జీవిని కాపాడుకునేవాడు. కానీ అతను తన భయానికి, కోపానికి అదుపు తప్పి, ఒక్క క్షణంలో తన జీవితంలోని గొప్ప రక్షకుడిని కోల్పోయాడు. మన జీవితంలో కూడా మనకు ఏదైనా కష్టమైన, భయంకరమైన పరిస్థితి వచ్చినప్పుడు, వెంటనే స్పందించకుండా, కొద్ది సమయం తీసుకుని, పూర్తి వివరాలు తెలుసుకుని, నిజం గ్రహించి ఆ తర్వాత నిర్ణయం తీసుకోవడం మంచిది. అదే తెలివి, అదే విజయం. తొందరపాటు ఎల్లప్పుడూ నష్టాన్నే తెస్తుంది.