తెల్ల ఏనుగు నిజమైన సంపద

ఒక పెద్ద అడవిలో ధవళుడు అనే ఒక తెల్లటి ఏనుగు ఉండేది. అది చాలా అరుదైనది. దాని శరీరం మంచులా తెల్లగా ఉండేది. దాని కొమ్ములు కూడా తెల్లగా మెరుస్తూ ఉండేవి. అడవిలోని అన్ని జంతువులు ధవళుడిని చూసి ఆశ్చర్యపోయేవి. "ఎంత అందమైన ఏనుగు! ఇలాంటి ఏనుగు ఎప్పుడూ చూడలేదు" అని అనుకునేవి.

ఒకరోజు ఆ అడవి గుండా ఒక రాజు వెళ్తున్నాడు. అతను ధవళుడిని చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు. "ఇంత అందమైన తెల్లటి ఏనుగు నేను ఎప్పుడూ చూడలేదు. దీన్ని నా రాజభవనానికి తీసుకెళ్లాలి. ఇది నా రాజ్యానికి గర్వకారణం అవుతుంది" అని అనుకున్నాడు.

రాజు తన సేవకులను పిలిచి, "ఈ తెల్లటి ఏనుగును పట్టి, నా భవనానికి తీసుకెళ్లండి. దీనికి ప్రత్యేకమైన స్థలం ఏర్పాటు చేయండి. ఇది ఇక నుంచి నా రాజ్యపు సంపద" అని ఆదేశించాడు.

సేవకులు ధవళుడిని పట్టి, రాజభవనానికి తీసుకెళ్లారు. అక్కడ వారు దానికి ఒక పెద్ద, అందమైన గదిని ఇచ్చారు. దాని గది అంతా బంగారు అలంకరణలతో నిండి ఉండేది. నేల మీద మెత్తటి తివాచీలు ఉండేవి. దాని కోసం ప్రత్యేకంగా తాజా పండ్లు, పచ్చని ఆకులు, మంచినీరు తెచ్చేవారు. సేవకులు దానికి రోజూ స్నానం చేయించేవారు. దాని శరీరాన్ని నూనెలతో మర్దన చేసేవారు. దాని కొమ్ములకు బంగారు పూత పూసేవారు. ధవళుడికి రాజు స్థానమే ఇచ్చారు.

ధవళుడు ఇంత గౌరవం, సంపద పొందినా, అది ఎప్పుడూ సంతోషంగా లేదు. దాని కళ్లలో ఎప్పుడూ ఒక బాధ ఉండేది. అది భవనం కిటికీ నుంచి బయటకు చూస్తూ, దూరంగా ఆ అడవి వైపు చూస్తూ నిట్టూర్చేది. అది తన స్నేహితులను, తన కుటుంబాన్ని, తన సాధారణ ఏనుగుల గుంపును తలచుకుని బాధపడేది.

ఒకరోజు రాజు ఏనుగు దగ్గరికి వచ్చి, "ధవళుడా! నీకు ఇక్కడ ఇంకా ఏమైనా కావాలా? నీకు ఇష్టమైన ఆహారం, నీకు నచ్చిన స్థలం, నీకు కావాల్సిన సేవకులు, అంతా నేను ఇస్తాను. నీవు ఎందుకు సంతోషంగా లేవు? నీకు కావలసిందేమిటి?" అని అడిగాడు.

ధవళుడు బాధగా, "రాజా! నీవు నాకు ఎంతో ఇస్తున్నావు. నాకు భవనం, బంగారం, ఆహారం, సేవలు అన్నీ ఉన్నాయి. కానీ నాకు ఒక్కటే లేదు, నా స్వేచ్ఛ, నా కుటుంబం, నా స్నేహితులు. నేను నా అడవిలో ఉండేవాడిని. అక్కడ నేను నా గుంపుతో కలిసి నదిలో స్నానం చేసేవాడిని. మట్టిలో దొర్లేవాడిని. చిన్న ఏనుగులతో ఆడుకునేవాడిని. ఇక్కడ ఇన్ని సంపదలు ఉన్నా, అవి నాకు ఆనందం ఇవ్వటం లేదు" అని చెప్పాడు.

రాజుకు ఆ మాటలు విని బాధ కలిగింది. కానీ అతను ధవళుడిని వదలడానికి ఇష్టపడలేదు. "నువ్వు మా రాజ్యానికి చిహ్నం. నిన్ను వదిలితే, రాజ్యానికి గౌరవం తగ్గుతుంది. నువ్వు ఇక్కడే ఉండాలి" అని అతను చెప్పాడు.

రోజులు గడిచాయి. ధవళుడు మరింత బాధపడసాగాడు. అది ఆహారం తినడం మానేసింది. నీళ్లు తాగడం మానేసింది. దాని శరీరం నెమ్మదిగా బలహీనపడసాగింది. దాని తెల్లని శరీరం మాసిపోయి, నల్లటి మచ్చలు వచ్చాయి. సేవకులు రాజుకు ఈ వార్త చెప్పారు.

రాజు వెంటనే ధవళుడి దగ్గరికి వచ్చాడు. "ధవళుడా! నువ్వు ఎందుకు తినడం లేదు? నీకు ఏమైంది? నేను నీకు ఇంకా ఏమి ఇవ్వాలి?" అని బాధగా అడిగాడు.

ధవళుడు బలహీనమైన స్వరంలో, "రాజా! నాకు సంపదలు వద్దు. నాకు భవనం వద్దు. నాకు సేవకులు వద్దు. నాకు కావాల్సింది నా స్వేచ్ఛ. నేను మళ్లీ ఆ అడవికి వెళ్లాలి. అక్కడ నా గుంపు నా కోసం ఎదురు చూస్తోంది. నా తల్లి, తండ్రి, నా చిన్న సోదరులు వారు నన్ను వెతుకుతున్నారు. దయచేసి నన్ను వదిలెయ్యి. నీకు కావాలంటే నా తెల్లని కొమ్ములు, నా తెల్లని శరీరం నీ దగ్గరే ఉంచుకో. కానీ నన్ను నా ఇంటికి వెళ్లనీయి" అని ప్రార్థించింది.

రాజు కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. అతను ధవళుడి బాధను అర్థం చేసుకున్నాడు. "ధవళుడా! నేను చాలా తప్పు చేశాను. నా స్వార్థం కోసం నేను నిన్ను నీ కుటుంబం నుంచి వేరు చేశాను. నీకు సంపద కన్నా కుటుంబమే పెద్దదని ఇప్పుడు అర్థమైంది. నీవు వెళ్ళు. నీ అడవికి, నీ గుంపుకు తిరిగి వెళ్ళు. నేను ఇకపై ఎవరినీ వారి కుటుంబం నుంచి వేరు చేయను" అని అన్నాడు.

ధవళుడి కళ్లలో ఆనందం నిండింది. "నిజంగా రాజా! నన్ను వదులుతున్నావా?" అని అడిగాడు.

"అవును! నువ్వు వెళ్ళు. నీ ఆనందమే నాకు ముఖ్యం" అని రాజు సమాధానం ఇచ్చాడు.

ధవళుడు వెంటనే రాజభవనం నుంచి బయటకు పరుగెత్తాడు. అది ఎంత వేగంగా పరుగెత్తిందంటే, దాని గుండె ఆనందంతో దడదడలాడింది. అది అడవి వైపు పరుగెత్తింది. దారంతా ఆకులు, కొమ్మలు, నేల ఎంత కష్టంగా ఉన్నా అది ఆగలేదు. అది చాలా దూరం వెళ్ళింది.

చివరికి అది తన అడవికి వచ్చింది. అక్కడ దాని గుంపు ఉంది. అవి నది ఒడ్డున నీళ్లు తాగుతున్నాయి. ధవళుడిని చూసి అవన్నీ ఆనందంగా గొంతు పెంచి అరిచాయి. అవి అతని చుట్టూ తిరిగాయి. దాని తల్లి ముందుకు వచ్చి తన తొండంతో ధవళుడిని కౌగలించుకుంది. దాని నాన్న అతని వీపు మీద తన తొండాన్ని ఉంచాడు. దాని చిన్న సోదరులు అతని చుట్టూ గిరగిరా తిరిగారు.

ధవళుడి కళ్లలో ఆనందం నిండింది. అది తన గుంపుతో కలిసి నదిలోకి వెళ్ళింది. అది నీటిలో ఆడుకుంది. మట్టిలో దొర్లింది. ఎండలో సేద తీరింది. అది ఎంత సంతోషంగా ఉందంటే, దానికి ఆ రాజభవనం గుర్తు కూడా రాలేదు.

ఆ రాత్రి ధవళుడు తన గుంపుతో కలిసి చెట్ల కింద పడుకున్నాడు. దాని పక్కన దాని తల్లి ఉంది. దాని కళ్లు మూసుకుని నిద్ర పోతున్నప్పుడు అది తనలో తాను అనుకుంది: "సంపద, భవనం, బంగారం ఇవన్నీ బాగానే ఉన్నాయి. కానీ అవి ఎవరినైనా సంతోషపెట్టలేవు. నిజమైన ఆనందం అంటే మనతో ఉన్న వారితో కలిసి ఉండటమే. నా కుటుంబం, నా స్నేహితులు వారే నా నిజమైన సంపద."

రాజు కూడా ఈ పాఠం నేర్చుకున్నాడు. అతను ఇంకెప్పుడూ ఎవరినీ బలవంతంగా తన భవనానికి తీసుకురాలేదు. ఎందుకంటే డబ్బు, హోదా, సంపద ఇవి ఎవరికీ నిజమైన ఆనందాన్ని ఇవ్వలేవని అతనికి అర్థమైంది. నిజమైన ఆనందం మనకు ప్రియమైన వారితో, మన స్వంత ఇంట్లో ఉండటంలోనే ఉందని అతను గ్రహించాడు.

నీతి : హోదా, సంపద, బంగారం ఇవి బాగానే ఉంటాయి. కానీ నిజమైన ఆనందం వీటిలో ఉండదు. మన కుటుంబం, మన స్నేహితులు, మన ఇల్లు వారితో ఉండటంలోనే నిజమైన ఆనందం ఉంది. ఎవరికి వారి సొంత ఇల్లు, వారి సొంతవారు ఉండటమే గొప్ప సంపద. అందుకే మన దగ్గర ఉన్న వారిని ప్రేమించాలి, వారి విలువను తెలుసుకోవాలి.