గొంతు మరచిన గాడిద

ఒక చిన్న గ్రామం అంచున ఖరుడు అనే ఒక గాడిద ఉండేది. ఖరుడు చాలా మంచి స్వభావం కలది. అది రోజూ ఊరి కూలీలకు బరువులు మోసుకెళ్లి ఇచ్చేది, పిల్లలను మోస్తూ వారికి సంతోషం కలిగించేది. కానీ ఖరుడుకు ఒక పెద్ద సమస్య ఉండేది, దాని గొంతు. అది అరిచినప్పుడు "ఈ-హా, ఈ-హా..." అని ఎంతో బిగ్గరగా, కర్కశంగా వినిపించేది. ఆ శబ్దం విన్న ప్రతి ఒక్కరూ చెవులు మూసుకునేవారు. పక్షులు వెంటనే ఎగిరిపోయేవి, కుక్కలు మొరిగేవి, పిల్లలు నవ్వేవారు.

"ఏమిటీ అరుపు? ఎంత భయంకరమైన శబ్దం!" అంటూ జనాలు అనేవారు.

ఖరుడు చాలా బాధపడేది. అది ఒకరోజు గ్రామపు కోయిలను చూసింది. కోయిల ఎంత మధురంగా పాడిందంటే, అక్కడున్న ప్రతి ఒక్కరూ మైమరచిపోయారు. ఖరుడు కోయిల దగ్గరికి వెళ్లి, "కోయిలమ్మా! నీకు ఎంత అద్భుతమైన గొంతు! నీ పాట విన్నంతసేపు ఆనందంగా ఉంటుంది. కానీ నా గొంతు ఎంత ఘోరంగా ఉందో చూశావా? నేనూ అలా పాడగలిగితే ఎంత బాగుండు!" అని వాపోయింది.

కోయిల నవ్వి, "ఖరుడూ! ప్రతిదానికి దాని స్థానం ఉంది. నా గొంతు పాటకు, నీ గొంతు పనికి ఉపయోగపడుతుంది. నువ్వు అలా అరిచి ఊరికి మేలు చేయవచ్చు" అంది.

కానీ ఖరుడు ఆ మాటలు అర్థం చేసుకోలేకపోయింది. అది తన గొంతును మార్చుకోవాలని పట్టుదలగా ఉంది. మొదట అది మధ్యాహ్నం వేళ ఒక తేనెతుట్టె దగ్గరికి వెళ్లి, తేనె తాగింది. "తేనె తాగితే గొంతు మధురంగా మారుతుందని అంటారు" అని అనుకుంది. కానీ తేనె తాగిన వెంటనే అది మళ్లీ అరిచింది. అప్పుడు దాని గొంతు ఇంకా కర్కశంగా, గొంతు నొప్పితో బయటకు వచ్చింది. "ఈ-హా, ఈ-హా ఖళ్ ఖళ్..." అని దగ్గు వచ్చేసింది.

అది ఆ ప్రయత్నం వదిలేసి, ఇంకో పథకం ఆలోచించింది. అది సింహం గొంతు విని, "అలా గర్జిస్తే ఎంత హుందాగా ఉంటుంది!" అని భావించింది. ఒకరోజు అది సింహం వెనకాల దొంగచాటుగా వెళ్లి, సింహం ఎలా గర్జిస్తుందో గమనించింది. తర్వాత అది ఒక రాతి గుహలోకి వెళ్లి, గట్టిగా గర్జించడానికి ప్రయత్నించింది. "హుం... హుం..." అని గొంతు పెంచింది. కానీ దాని నోటి నుంచి బయటకు వచ్చిన శబ్దం సింహం గర్జనలా కాకుండా, ఒక పిచ్చి కుక్క మొరిగినట్లు ఉంది. అది భయంతో పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చేసింది. "నేను ఎందుకు పిచ్చిగా ప్రవర్తిస్తున్నాను? నాకు సింహం గర్జన ఎందుకు? నేను గాడిదను కదా!" అని అనుకుంది.

తర్వాత అది పక్షుల పాటను అనుకరించాలని ప్రయత్నించింది. ఒక చెట్టు కొమ్మ మీద కూర్చుని, "కూ కూ... మై మై..." అని పిలిచింది. ఆ శబ్దం ఎంత వికారంగా ఉందంటే, అక్కడి పక్షులన్నీ "ఇది ఏమిటి?" అని అరుస్తూ అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయాయి. ఒక చిలుక ఖరుడు దగ్గరికి వచ్చి, "ఖరుడూ! నువ్వు పక్షిలా పాడాలని ప్రయత్నిస్తున్నావా? నీకు అది సాధ్యం కాదు. నీకు ఆకారం, శరీరం, ఊపిరితిత్తులు, గొంతు ఇవన్నీ గాడిదకు అనుగుణంగా ఉన్నాయి. అలా ప్రయత్నిస్తే నీ గొంతు పాడవుతుంది" అని హెచ్చరించింది.

కానీ ఖరుడు వినలేదు. అది పట్టుదలతో తన గొంతును మార్చుకునే ప్రయత్నం కొనసాగించింది. రోజులు గడిచేకొద్దీ, అది మధురంగా పాడేందుకు ప్రయత్నిస్తూ, కర్కశంగా అరిచేందుకు భయపడుతూ, తన సహజ స్వరాన్ని పూర్తిగా మరచిపోయింది. ఇప్పుడు అది ఎలా అరవాలో కూడా గుర్తు లేకుండా పోయింది.

ఒక రోజు గ్రామంలో భయంకరమైన సంఘటన జరిగింది. రాత్రి సమయంలో మూడు పెద్ద తోడేళ్లు గ్రామం మీదికి వచ్చాయి. అవి నేరుగా గొర్రెల దొడ్డి వైపు దూసుకెళ్లాయి. గొర్రెల కాపరి నిద్రలో ఉన్నాడు. గొర్రెలు భయంతో వణికిపోతున్నాయి, కానీ ఎవరికీ అరిచే ధైర్యం లేదు.

ఖరుడు అక్కడే నిలబడి ఉంది. అది తోడేళ్లను చూసి భయపడింది. దాని గొంతు లోపల ఏదో మాట రావాలని ప్రయత్నించింది. కానీ ఇంత కాలం అది వేరే స్వరాలను అనుకరిస్తూ, తన స్వరాన్ని మరచిపోయింది కాబట్టి, అసలు ఏ శబ్దం రావాలో గుర్తు లేకపోయింది. అది నోరు తెరిచింది, మూసింది. మళ్లీ తెరిచింది. ఏమీ రాలేదు.

ఒక తోడేలు గొర్రె పక్కనే ఉన్న కుందేలు పిల్లను గమనించి, దాని మీద దూకబోయింది. కుందేలు పిల్ల ఏడవడం మొదలుపెట్టింది. ఆ ఏడుపు విని ఖరుడు గుండెల్లో ఏదో తట్టింది. దాని లోతైన, అంతరాత్మ ఒక్కసారిగా మేల్కొంది. దాని ఊపిరితిత్తులు బిగుసుకున్నాయి, ఛాతీ పెద్దదైంది, మెడ పైకి లేచింది. ఆ క్షణంలో అది తన గురించి, తన స్వరం గురించి ఉన్న ఆలోచనలన్నీ మరచిపోయి, ఒక్కసారిగా గట్టిగా తన సహజ స్వరంలో అరిచింది:

"ఈ-హా, ఈ-హా...ఈ-హా, ఈ-హా......"

ఆ శబ్దం అంత బిగ్గరగా, అంత దూరం ప్రతిధ్వనించింది, ఆ శబ్దం విని ఆ తోడేళ్లకు ప్రాణం పోయింది. అవి అనుకున్నాయి, "ఏమిటిది? ఇంత పెద్ద, భయంకరమైన జంతువు ఎక్కడుంది? ఇది మనల్ని మింగేస్తుందేమో!" అని భయంతో పరుగెత్తుకుంటూ అడవిలోకి వెళ్లిపోయాయి.

ఆ శబ్దం గ్రామం మొత్తం మేల్కొలిపింది. కాపరి లేచి చూశాడు. తోడేళ్లు పారిపోయాయి. అతను ఖరుడు దగ్గరికి వచ్చి, "ఖరుడూ! ఆ శబ్దం నీదేనా? నువ్వు మమ్మల్ని కాపాడావా?" అని అడిగాడు.

ఖరుడు కళ్లలో నీళ్లు తిరుగుతుండగా, "అవును. ఆ శబ్దం నాదే. కానీ చాలా రోజులుగా నేను మరచిపోయాను. నేను కోయిలలా పాడాలని, సింహంలా గర్జించాలని, పక్షిలా కూయాలని ప్రయత్నించాను. ఆ ప్రయత్నంలో నా స్వరాన్ని మరచిపోయాను. కానీ ఈరోజు, ప్రమాదం ముందు, నా గుండె నా స్వరాన్ని గుర్తు చేసింది" అంది.

ఆ రోజు నుంచి గ్రామస్తులు ఖరుడు వైపు చూసే కోణం మారిపోయింది. వారు దాని "ఘీంకారం"ను ఇక అసహ్యించుకోలేదు. బదులుగా, "ఖరుడు అరిచినప్పుడు ఏదో ప్రమాదం వస్తుందని అర్థం. అది మనల్ని కాపాడడానికి అరుస్తుంది" అని గౌరవించడం ప్రారంభించారు.

ఖరుడు ఇక ఆత్మవిశ్వాసంతో ఉంది. అది గ్రామం అంచున నిలబడి, తన సహజ స్వరంలో అరిచేది. అది ఇక ఎవరిని అనుకరించే ప్రయత్నం చేయలేదు. అది తెలుసుకుంది, తన గొంతు అందరి కంటే భిన్నంగా ఉండవచ్చు, కానీ అది అత్యంత శక్తివంతమైనది. ప్రమాదం వస్తున్నప్పుడు, తన అరుపు వల్లనే ఇతర జంతువులు ప్రాణాలతో బయటపడుతున్నాయి.

ఒకరోజు ఖరుడు కోయిలను కలిసి, "కోయిలమ్మా! ఇప్పుడు నాకు అర్థమైంది. నీ పాట అందరికీ ఆనందాన్నిస్తుంది. అది నీ ప్రత్యేకత. నా అరుపు భయంకరంగా ఉండవచ్చు, కానీ అది నా ప్రత్యేకత. ప్రమాదం వస్తున్నప్పుడు ఆ శబ్దం అందరికీ హెచ్చరికగా మారుతుంది. అందుకే ప్రతి గొంతుకు దాని విలువ ఉంది" అంది.

కోయిల నవ్వి, "చివరికి నీకు అర్థమైంది ఖరుడూ! ప్రకృతి ప్రతి జీవికి ఒక ప్రత్యేకమైన గుణాన్ని ఇచ్చింది. దాన్ని మార్చడానికి ప్రయత్నించడం ఎంత తప్పో ఇప్పుడు నీకు తెలిసింది. నువ్వు నీలాగా ఉండాలి, అదే నీ బలం" అంది.

తన గొంతును మర్చిపోయి, మరొకరి గొంతు కోసం అధ్వాన్నంగా ప్రవర్తించిన ఖరుడు, తన స్వంత ప్రత్యేకతను తిరిగి కనుగొని, గ్రామానికి రక్షకుడిగా మారాడు. 

నీతి: తన సహజమైన లక్షణాలను మరచిపోయి, ఇతరులను అనుకరించడం ఎంతటి మూర్ఖత్వమో ఈ కథ తెలియజేస్తుంది. ప్రతి ఒక్కరికీ ఒక ప్రత్యేకమైన శక్తి, లక్షణం ఉంది. మనం ఎవరిలాగానో అవ్వడానికి ప్రయత్నించే బదులు, మన స్వంత బలాలను, ప్రతిభను గుర్తించి, వాటిని సరైన సమయంలో, సరైన ప్రదేశంలో ఉపయోగించుకుంటేనే విజయం, గౌరవం లభిస్తాయి.