మామిడి చెట్టు నీడ

గోదావరి జిల్లాలోని రామచంద్రపురం అనే ఊరిలో ఒక పెద్ద మామిడి చెట్టు ఉండేది. ఆ చెట్టుకు వంద సంవత్సరాల చరిత్ర ఉండేది. దాని కొమ్మలు నాలుగు దిక్కులకు విస్తరించి, ఆకులు దట్టంగా పెరిగి, ఎండాకాలంలో చల్లని నీడను ఇచ్చేది. ఆ చెట్టు కింద ఒక రాతి బండ ఉండేది. ఆ బండమీద ఊరి పెద్దలు కూర్చుని ముచ్చట్లు చేసుకునేవారు. పిల్లలు ఆ నీడలో ఆడుకునేవారు. పక్షులు గూళ్లు కట్టుకుని పాటలు పాడేవి. 

ఆ చెట్టు కింద ఒక చిన్న బల్లి ఉండేది. దాని పేరు "పచ్చి". ఆకుపచ్చని శరీరం, మెరిసే కళ్లు, వేగంగా పరిగెత్తే కాళ్లు. ఆమెకు ఆ మామిడి చెట్టు అంటే ప్రాణం. ఎందుకంటే ఆ చెట్టు నీడలోనే ఆమె పుట్టి పెరిగింది. ఆ చెట్టు తొర్రలోనే ఆమె గుడ్డు పెట్టింది. ఆ చెట్టు కాండం మీదే ఆమె ఎండలో తన శరీరాన్ని వేడెక్కించుకుంది. ఆ చెట్టే ఆమెకు తల్లి, తండ్రి, గురువు, స్నేహితుడు.

ఒక రోజు ఊరికి కొత్తగా ఒక కాకి వచ్చింది. దాని పేరు "కర్కశం". ఆ కాకి చాలా తెలివిగా కనిపించేది, కానీ దాని మనసులో చెడు ఆలోచనలు ఉండేవి. అది ఊరు అంతా తిరిగి, చివరికి మామిడి చెట్టు దగ్గరకు వచ్చింది. ఆ చెట్టును చూసి దానికి ఆశ్చర్యం వేసింది. ఎంత పెద్ద చెట్టు! ఎన్ని కొమ్మలు! ఎంత చల్లని నీడ! ఆ కాకి అనుకుంది: "ఈ చెట్టు నీడలో నేను ఒక గూడు కట్టుకుంటే, ఎండకు ఇబ్బంది ఉండదు. వానకు తడవదు. గాలికి భయం ఉండదు." వెంటనే అది చెట్టు ఎత్తైన కొమ్మలో ఒక చిన్న గూడు కట్టడం మొదలుపెట్టింది. పచ్చి బల్లి ఇదంతా చూస్తూ ఉండిపోయింది. ఆమెకు సంతోషం కలిగింది. "ఇంకొక స్నేహితుడు మా చెట్టుకు వచ్చాడు" అని అనుకుంది. ఆమె కాకి దగ్గరకు వెళ్లి చెప్పింది: "నమస్కారం సోదరా! నేను పచ్చిని. నీ పేరు ఏమిటి? నువ్వు ఇక్కడ గూడు కడతావా? నేను చాలా సంతోషిస్తున్నాను." కాకి కర్కశం పచ్చిని చూసి చిన్నచూపు చూసింది. "ఓరి బల్లీ, నీకు నాతో స్నేహం ఎందుకు? నేను పెద్ద పక్షిని. నీవు చిన్న ప్రాణివి. నువ్వు నా కింద ఉండు. నేను ఈ చెట్టు యజమానిని ఇకపై" అని గర్వంగా చెప్పింది. పచ్చికి కొంచెం బాధగా ఉన్నా, ఆమె మనసు పెద్దది. ఆమె చెప్పింది: "సరే సోదరా, నీకు ఇష్టమైనట్లు ఉండు. కానీ ఈ చెట్టు నీడ అందరికీ సమానం. దానికి యజమాని అనేవాడు లేడు."

కాకి కర్కశం పచ్చి మాటల్ని లెక్కచేయలేదు. అది రోజురోజుకు మరింత దురహంకారంగా మారింది. అది చెట్టుమీద ఎత్తైన కొమ్మల్లో తిరుగుతూ, చెట్టు ఆకుల్ని రాల్చేది. చిన్న చిన్న కొమ్మల్ని విరిచేది. చెట్టు కింద ఉన్న పిల్లలమీద రాళ్లు విసిరేది. "ఇది నా చెట్టు, నా నీడ, మీరు అందరూ బయటికి వెళ్లండి" అని అరిచేది. ఒక రోజు ఆ చెట్టు కింద రాము అనే చిన్న పిల్లవాడు తన బొమ్మతో ఆడుకుంటున్నాడు. కాకి అతని తలమీదికి ఎగిరి రెక్కలతో కొట్టింది. రాము ఏడ్చాడు. అతని అమ్మ అక్కడికి వచ్చి, "ఈ కాకి చాలా ప్రమాదంగా మారింది" అంది.

పచ్చి బల్లి రోజూ చూస్తుండేది. ఒకరోజు ఆమె ధైర్యం తెచ్చుకుని కాకి దగ్గరకు వెళ్లి చెప్పింది: "సోదరా కర్కశమా, నేను నీకు ఒక మాట చెప్పాలి. నువ్వు ఈ చెట్టును ప్రేమిస్తున్నావు, నిజమే. కానీ ఈ చెట్టు నీడ ఒక్కదానికి మాత్రమే కాదు. ఈ చెట్టును వందేళ్ల క్రితం మా ఊరి పెద్దాయన నాటాడు. అతను అందరి కోసమే నాటాడు. ఆకులకు గాలి కావాలి, వేర్లకు నీరు కావాలి, నీడకు ప్రేమ కావాలి. నువ్వు రాళ్లు విసురుతున్నావు, కొమ్మలు విరుస్తున్నావు, ఆకులు రాలుస్తున్నావు. ఇలా చేస్తే చెట్టు బాధపడుతుంది. చెట్టు బాధపడితే దాని నీడ మాసిపోతుంది. నీడ మాసిపోతే నువ్వు ఇక్కడ ఉండలేవు." కాకి కర్కశం పచ్చి మాటలు విని కోపంగా అరిచింది: "నీకు ఏమి తెలుసు బల్లీ! నీవు చిన్న ప్రాణివి. నేను ఈ చెట్టును నా స్వంతం చేసుకుంటాను. నువ్వు నోరు మూసుకో!" పచ్చి బల్లి బాధపడి నిశ్శబ్దంగా వెళ్లిపోయింది.

కొన్నాళ్లకు ఎండాకాలం ప్రారంభమైంది. సూర్యుడు తీవ్రంగా మండసాగాడు. ఊరిలో చెట్లు కరిగిపోయాయి. చిన్న చెట్లు తమ ఆకులను రాల్చేశాయి. కానీ ఆ పెద్ద మామిడి చెట్టు మాత్రం ఇప్పటికీ ఆకుపచ్చగా, నీడనిస్తూ ఉంది. ఊరి ప్రజలు, పిల్లలు, పక్షులు, జంతువులు అన్నీ ఆ నీడ కోసం వచ్చేవి. కాకి కర్కశం వాటన్నింటినీ అడ్డుకోవడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ ఒక్క రోజు భయంకరమైన సంఘటన జరిగింది. కాకి చాలా కోపంగా ఉన్న సమయంలో, ఒక చిన్న కొమ్మను విరిచేసింది. ఆ కొమ్మ విరిగి పడటంతో, ఆ కొమ్మకు ఉన్న కొన్ని ఆకులు ఎండిపోయాయి. ఆ కొమ్మ విరగడం వలన చెట్టుకు ఒక చిన్న గాయం అయింది. ఆ గాయం నుంచి చెట్టు రసం కారసాగింది. ఆ రసాన్ని చూసి చీమలు, పురుగులు వచ్చి చెట్టును తినడం మొదలుపెట్టాయి. చెట్టు బలహీనపడసాగింది. దాని ఆకులు పసుపు రంగుకు మారాయి. నీడ మెల్లగా తగ్గిపోసాగింది. పచ్చి బల్లి ఇదంతా చూసి గుండె బాదుకుంది. ఆమె కాకి దగ్గరికి మళ్లీ వెళ్లింది. ఈసారి ఆమె కళ్లలో నీళ్లు. "చూశావా కర్కశమా! నీ కోపం వలన చెట్టుకు గాయమైంది. ఇప్పుడు చెట్టు చనిపోతుంది. నీ నీడ పోతుంది. నీ గూడు పోతుంది. నువ్వు ఎక్కడికి వెళ్తావు? నువ్వు అర్థం చేసుకోవాలి, నీడను ఎవరూ స్వంతం చేసుకోలేరు. నీడ అందరిదీ. అందరి కోసం ఉంటేనే అది నిలుస్తుంది. ఒకరి కోసం మాత్రమే ఉంటే, అది మాయమైపోతుంది." కాకికి ఇప్పుడు తెలివి వచ్చింది. దాని గర్వం పోయింది. అది పచ్చి పాదాల మీద పడి క్షమాపణ చెప్పింది. "నేను చాలా పొరబడ్డాను. నేను నీడను స్వంతం చేసుకోవాలని అనుకున్నాను. కానీ నీడంటే పంచుకోవడమని ఇప్పుడు అర్థమైంది. నేను చేసిన తప్పుకు ప్రాయశ్చిత్తం ఎలా చేసుకోవాలి?"

పచ్చి బల్లి చెప్పింది: "నువ్వు ఇప్పటి నుంచి ఆ చెట్టు గాయాన్ని మాన్పడానికి సహాయం చేయాలి. నేలమీద పడిన ఆకులను సర్దాలి. ఇతర పక్షులు గూళ్లు కట్టుకోడానికి వీలుగా కొమ్మలు ఇవ్వాలి. పిల్లల్ని ఆడుకోనివ్వాలి. ముసలివారిని కూర్చోనివ్వాలి. అప్పుడే చెట్టు మళ్లీ బతుకుతుంది, నీడ మళ్లీ విస్తరిస్తుంది." కాకి కర్కశం అలాగే చేసింది. అది ప్రతిరోజూ చెట్టు కింద ఉన్న చెత్తను శుభ్రం చేసింది. నీరు తెచ్చి వేర్లకు పోసింది. ఇతర పక్షులతో స్నేహంగా ఉండేది. పిల్లలతో ఆడేది. మెల్లిగా చెట్టు గాయం మానింది. కొత్త కొమ్మలు వచ్చాయి. కొత్త ఆకులు వచ్చాయి. నీడ మళ్లీ పచ్చగా, చల్లగా మారింది. ఇప్పుడు ఆ చెట్టు కింద ఎవరికైనా స్థానం ఉంది. ఎవరికైనా నీడ ఉంది. కాకి కర్కశం, బల్లి పచ్చి, ఇద్దరూ మంచి స్నేహితులయ్యారు.

నీతి: నీడను ఎవరూ స్వంతం చేసుకోలేరు. ప్రకృతి, స్థలం, సంతోషం ఇవి అందరికోసమే. ఒక్కడే తనకోసం దోచుకుంటే, అది నాశనమవుతుంది. అందరితో పంచుకుంటేనే అది వృద్ధి చెందుతుంది. గర్వం, స్వార్థం నీడను చంపేస్తాయి. ప్రేమ, సహకారం నీడను రక్షిస్తాయి. ఈ సత్యాన్ని గుర్తించిన వాడే నిజమైన జ్ఞాని.