చీర - రక్తపు మరక

కరీంనగర్ జిల్లాలోని పెద్దపల్లి గ్రామం. ఈ గ్రామంలో రాజమౌళి అనే వ్యక్తి ఉండేవాడు. అతను నలభై రెండు సంవత్సరాల వ్యాపారి. గ్రామంలో కిరాణా దుకాణం నడిపేవాడు. బాగా సంపాదించేవాడు. ఊరిలో అతనికి గౌరవం ఉండేది. అతని భార్య పద్మ. పద్మకు ముప్పై ఐదు సంవత్సరాలు. ఇద్దరు పిల్లలు కొడుకు శ్రీను (పదిహేడేళ్ళు), కూతురు రాధ (పద్నాలుగేళ్ళు).

బయటి వాళ్ళకు రాజమౌళి ఒక ఆదర్శ వ్యక్తిగా కనిపించేవాడు. ఆలయానికి వెళ్ళేవాడు, దానాలు చేసేవాడు, గ్రామంలో ఎవరికైనా సహాయం చేసేవాడు. కానీ ఇంటి లోపల పరిస్థితి వేరు. రాజమౌళికి తాగుడు అలవాటు. ప్రతి రాత్రి దుకాణం మూసేసి, తన స్నేహితులతో కలిసి తాగేవాడు. తాగిన తర్వాత ఇంటికి వచ్చి, పద్మను ప్రతిరోజూ కొట్టేవాడు.

పద్మ ఎవరికీ చెప్పలేదు. ఆమె తల్లిదండ్రులు పక్క ఊరిలో ఉండేవారు. వారికి చెప్పి ఏమి ప్రయోజనం? వారు చెప్పేది అదే "మగవాడు తాగినప్పుడు తప్పు చేస్తాడు, నీవు సర్దుబాటు చేసుకో." అత్తగారు కూడా అదే మాట. "మా అబ్బాయికి చిన్నతనం నుంచి ఆ కోపం ఉంది. నువ్వు నిశ్శబ్దంగా ఉండు."

పద్మ చాలా సంవత్సరాలు భరించింది. శ్రీను, రాధలు చిన్నవారు. వారి ముందు తండ్రి తల్లిని కొట్టడం వారు చూశారు. శ్రీను ఒకసారి తండ్రితో గొడవకు వెళ్ళాడు. అతనికి పదిహేను సంవత్సరాలు అప్పుడు. రాజమౌళి కొడుకును కూడా కొట్టాడు.

"నాన్నా, మీరు అమ్మను ఎందుకు కొడతారు?" శ్రీను ఏడ్చాడు.

"నీ తండ్రిని ప్రశ్నించడానికి నీకు ఎంత ధైర్యం? ఇది మా మధ్య విషయం. నువ్వు దూరంగా ఉండు."

ఆ రోజు నుంచి శ్రీను తండ్రి పట్ల ద్వేషం పెంచుకున్నాడు.

రాధ చూస్తుండేది. ఆమెకు అర్థం అవుతుంది అమ్మ బాధ. కానీ ఆమె తల్లిని ఓదార్చడం తప్ప ఏమీ చేయలేదు.

ఆ రోజు సాయంత్రం, రాజమౌళి దుకాణానికి వెళ్ళాడు. పద్మ ఇంట్లో వంట చేస్తోంది. ఆమె చీరకు రక్తపు మరకలు ఉన్నాయి. అవి రెండు రోజుల క్రితం నాటివి. రాజమౌళి కొట్టినప్పుడు ఆమె నోటి నుండి రక్తం వచ్చింది. ఆ రక్తం చీర మీద పడింది. పద్మ దానిని ఉతకడానికి ప్రయత్నించింది, కానీ పూర్తిగా పోలేదు. ఆమె ఆ చీరనే మళ్ళీ వేసుకుంది. ఎందుకంటే ఇంకొక చీర లేదు.

రాధ ఇంటికి వచ్చింది. ఆమె తల్లి చీర మీద రక్తపు మరక చూసింది. ఆమె గట్టిగా ఏడ్చింది.

"అమ్మా, నువ్వు ఇంకా ఎంతకాలం భరిస్తావు? నేను నాన్నతో మాట్లాడతాను."

"వద్దు రాధా. నువ్వు మాట్లాడితే నిన్ను కూడా కొడతాడు."

ఆ రాత్రి రాజమౌళి తాగి ఇంటికి వచ్చాడు. ఈసారి అతను రాధను చూసి, "నువ్వు ఎందుకు నన్ను అలా చూస్తున్నావు?" అని అడిగాడు.

రాధ ఏమీ మాట్లాడలేదు. రాజమౌళి ఆమె వైపు కర్ర విసిరాడు. ఆ కర్ర రాధ చేతికి తగిలింది. ఆమె బోరున ఏడ్చింది.

శ్రీను లోపలికి వచ్చాడు. అతను తండ్రిని చూసి, "నాన్నా, ఇక చాలు. మీరు అమ్మను కొట్టడం, చెల్లిని కొట్టడం నేను సహించను."

"నువ్వు ఏం చేస్తావు? నీకు ధైర్యం ఉందా?"

శ్రీను మాట్లాడలేదు. అతను లోపలికి , తన గదిలోకి వెళ్ళిపోయాడు.

మరుసటి రోజు ఉదయం, పద్మ చీర మీద రక్తపు మరకలను చూసుకుంటూ కూర్చుంది. ఆ మరకలు ఆమె జీవితంలోని ప్రతి రోజు గాయానికి గుర్తు. ఆమె నిర్ణయం తీసుకుంది. ఆమె తన అత్తగారి దగ్గరికి వెళ్ళింది.

"అత్తయ్యా, నేను ఇక్కడ ఉండలేను. నేను విడాకులు తీసుకుంటాను."

అత్తగారు నివ్వెరపోయింది. "పిచ్చిదానా? విడాకులు తీసుకున్న స్త్రీకి ఈ ఊరిలో స్థానం లేదు. నీ పిల్లలకు ఏమి జరుగుతుంది?"

"నా పిల్లలు నాతో వస్తారు."

"వాళ్లు తండ్రిని వదిలి రారు. చట్టం కూడా నీకు అనుకూలంగా ఉండదు."

పద్మ నిశ్శబ్దంగా బయటికి వచ్చింది. ఆమె చీర మరకలు ఆమెకు సమాధానం చెప్పాయి "నువ్వు ఎవరితో చెప్పుకుంటే ఏమి ప్రయోజనం? చివరికి నువ్వే నిర్ణయం తీసుకోవాలి."

ఆమె శ్రీను, రాధలను పిలిచింది. "నేను ఈ ఇంటిని వదిలి వెళ్ళిపోతున్నాను. మీరు నాతో రండి లేదా ఇక్కడ ఉండండి."

శ్రీను చెప్పాడు, "అమ్మా, నేను నీతో వస్తాను. నాకు ఈ ఇంట్లో ఉండడం ఇష్టం లేదు."

రాధ కాసేపు ఆలోచించింది. "నేను కూడా నీతో వస్తాను. నాన్నకు నేను భయపడుతున్నాను."

వారు ముగ్గురూ సామాను కట్టారు. అత్తగారు వారిని చూస్తూ నిలబడ్డారు. ఆమె భర్త ఇప్పటికే చనిపోయాడు. ఆమె ఒంటరిది. ఆమె ఏమీ మాట్లాడలేదు.

రాజమౌళి దుకాణానికి వెళ్ళిన సమయంలో, పద్మ పిల్లలతో బస్టాండ్ వైపు నడిచింది. ఆమె చీర మీద రక్తపు మరకలు ఇప్పటికీ తెలుస్తున్నాయి. బస్సులో ఒక స్త్రీ ఆమెను చూసి, "అక్కా, నీ చీరకు రక్తపు మరకలు ఉన్నాయి. జాగ్రత్తగా ఉండు" అంది.

పద్మ చిరునవ్వు నవ్వింది. ఆమెకు తెలుసు ఆ మరకలు తొలగిపోవు. అవి ఆమె బ్రతుకు సత్యం.

భార్య వెళ్ళిపోయిందని తెలిసిన రాజమౌళికి కోపం వచ్చింది. కానీ అతను ఏమీ చేయలేకపోయాడు. ఎందుకంటే అతను తాగి కొట్టడం గ్రామంలో కొంతమందికి తెలుసు. కొందరు అతనికి వ్యతిరేకంగా మాట్లాడారు. అతని దుకాణానికి కొంతమంది రావడం మానేశారు.

పద్మ తల్లి ఇంటికి వెళ్ళింది. తల్లిదండ్రులు ఆమెను చూసి ఏడ్చారు. తండ్రి చెప్పాడు, "నువ్వు సరైన నిర్ణయం తీసుకున్నావు. నీకు నేను ఆసరాగా ఉంటాను."

శ్రీను ఊరిలోనే ఒక చిన్న పని చేసుకుంటూ, చదువు కొనసాగించాడు. రాధ స్థానిక కళాశాలలో చేరింది. పద్మ ఇంటి పనులు చేసుకుంటూ, కొంత డబ్బు ఆదా చేసింది.

ఒక సంవత్సరం తర్వాత, రాజమౌళి వార్త పంపాడు "నేను తాగుడు మానేశాను. పిల్లలను చూడాలని ఉంది. పద్మను క్షమించమని అడుగుతున్నాను."

పద్మ తండ్రి ఆ వార్తను పద్మకు చెప్పాడు. పద్మ తల అడ్డంగా ఊపింది. "నాన్నా, ఆయన మారలేదు. ఆ మార్పు నమ్మకూడదు. నాకు ఆ రక్తపు మరకలు ఇప్పటికీ గుర్తు ఉన్నాయి. అవి తొలగిపోతేనే నేను ఆయనను నమ్ముతాను."

ఆ మరకలు ఎప్పటికీ తొలగిపోవు. ఎందుకంటే అవి చీర మీద మాత్రమే కాదు, పద్మ మనసు మీద కూడా ఉన్నాయి.

రాజమౌళి ఇప్పుడు ఒంటరిగా గడుపుతున్నాడు. అతని దుకాణం అమ్మకాలు తగ్గాయి. అతను నెమ్మదిగా మానసిక అనారోగ్యం లోకి వెళ్ళాడు. కానీ అతని బాధ పట్ల ఎవరికీ సానుభూతి లేదు. గ్రామంలో ఇప్పుడు అతని గురించి మాట్లాడుకునేది "తాగి భార్యను కొట్టాడు, ఆమె వెళ్ళిపోయింది. ఇప్పుడు బతకడం అతని సమస్య."

పద్మ ప్రతి రోజూ తెల్లవారుజామున లేస్తుంది. ఆమె తన చీరను ఉతికి ఆరబోస్తుంది. ఆ చీరలో ఇప్పటికీ రక్తపు మరకలు ఉన్నాయి అవి పూర్తిగా పోలేదు. కానీ ఆమె ఆ చీరను విసిరేయలేదు. ఎందుకంటే ఆ చీర ఆమెకు ఒక పాఠం నేర్పింది మౌనంగా ఉండడమే పెద్ద నేరం. ఆమె ఇప్పుడు గ్రామంలోని ఇతర స్త్రీలతో చెబుతుంది: "మిమ్మల్ని కొట్టిన భర్తను సహించకండి. నేను చేసిన తప్పు ఏమిటంటే చాలా సంవత్సరాలు భరించడం. ఆ భరించడమే నా చీర మీద రక్తపు మరకలుగా మారింది."