ఊరి మెట్టపై వేశ్య

రంగారెడ్డి జిల్లాలోని మునిపల్లి గ్రామం. ఆ గ్రామం చుట్టూ చిన్న కొండలు, మధ్యలో ఒక పెద్ద మెట్ట. ఆ మెట్ట మీద ఒక చిన్న గుడిసె ఉండేది. ఆ గుడిసెలో నాగమ్మ నివసించేది. నాగమ్మకు అప్పటికే ముప్పై ఎనిమిది సంవత్సరాలు. ఆమె వృత్తి గ్రామంలో అందరికీ తెలుసు. గ్రామస్థులు ఆమెను "మెట్టమీది నాగమ్మ" అని పిలుస్తారు. ఆమె వృత్తి సంప్రదాయ వేశ్యావృత్తి.

నాగమ్మ చిన్నతనంలో అనాథ. తల్లిదండ్రులు చనిపోయిన తర్వాత, ఒక బంధువు ఆమెను ఈ వృత్తికి నెట్టాడు. ఆమెకు ఇష్టం లేదు, కానీ బ్రతకడానికి వేరే మార్గం లేదు. గ్రామంలో ఆమెను ఎవరూ స్త్రీగా గౌరవించలేదు. పగటిపూట ఆమెను చూస్తే కొందరు కళ్ళు మూసుకుంటారు. రాత్రిపూట మాత్రం కొందరు మగవారు ఆమె గుడిసె దగ్గరికి వెళ్ళేవారు.

గ్రామంలో పెద్దమనుషులు, సర్పంచ్, పోలీసులు అందరికీ ఈ విషయం తెలుసు. కానీ ఎవరూ మాట్లాడలేరు. ఎందుకంటే వారిలో కొంతమంది రహస్యంగా నాగమ్మ దగ్గరికి వెళ్ళేవారు. అలాంటి వారు పగటిపూట ఆమెను తిట్టేవారు, కానీ రాత్రిపూట ఆమె తలుపు తట్టేవారు.

ఆమె దగ్గరికి వచ్చే వారిలో చాలామందికి భార్యలు, పిల్లలు ఉన్నారు. వారు ఇంట్లో మంచి భర్తలుగా నటించేవారు, కానీ రాత్రిపూట నాగమ్మ గుడిసెలో గడిపేవారు. నాగమ్మకు ఇది అర్థమైంది. ఆమెకు వారి పేర్లు తెలుసు. వారి భార్యలు ఆమెను ఏడిపించినా, ఆమె ఎప్పుడూ ఆ రహస్యాలను బయటపెట్టలేదు.

ఒక రోజు సాయంత్రం, గ్రామ ప్రజలు నాగమ్మ గుడిసె చుట్టూ గుమిగూడారు. గ్రామ పెద్ద వెంకయ్య ఆమెను బహిరంగంగా తిట్టాడు. "నాగమ్మా, నువ్వు మా గ్రామానికి అవమానం. ఇక ఇక్కడ ఉండకు. వేరే ఊరు వెళ్ళిపో."

నాగమ్మ నిశ్శబ్దంగా నిలబడింది. "వెంకయ్య గారూ, నేను ఎవరికీ ఇబ్బంది చేయడం లేదు. నేను నా బతుకు బతుకుతున్నాను. నన్ను వదిలేయండి."

"నీ బతుకు మా బతుకులకు సమాధానం కాదు. మా పిల్లలు నిన్ను చూస్తే ఏం నేర్చుకుంటారు?"

నాగమ్మకు నవ్వు వచ్చింది. "మీ పిల్లలు, నాకంటే పెద్దవాళ్ళు ఇక్కడికి వస్తున్నారు. రహస్యంగా. ఆ విషయం మీకు తెలుసా?"

గ్రామస్థులు గుసగుసలాడుకున్నారు. వెంకయ్య నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయాడు. ఎందుకంటే అతను కూడా ఒకసారి నాగమ్మ దగ్గరికి వెళ్ళిన వాడే.

ఆ సమావేశం తర్వాత, నాగమ్మకు వ్యాపారం బాగా పడిపోయింది. ఎవరూ రాత్రిపూట రావడం లేదు. భయం. ఆమె ఆకలితో ఉండేది. కానీ ఆమె గ్రామం వదిలి వెళ్ళడానికి నిరాకరించింది. "నాకు వేరే చోటు లేదు. ఇదే నా ఇల్లు." అనుకుంది.

ఒక రాత్రి, శివయ్య అనే వ్యక్తి, గ్రామంలో మోటారు మెకానిక్ నాగమ్మ దగ్గరికి వచ్చాడు. అతను రహస్యంగా వచ్చాడు. అతనికి భార్య, ఇద్దరు పిల్లలు. నాగమ్మ తలుపు తీసింది.

"శివయ్యా, నువ్వు రావడం మానేశావు. ఇప్పుడెందుకు వచ్చావు?"

శివయ్య నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నాడు. "నాగమ్మా, నాకు నీ మీద జాలిగా ఉంది. నేను నీకు సహాయం చేయాలనుకుంటున్నాను. కానీ నేను నీ దగ్గరికి రావడం తప్పు అని తెలుసు."

"అలాగైతే ఎందుకు వచ్చావు? నేను అన్నం లేక చనిపోవడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాను."

శివయ్య తన జేబులో నుంచి కొంత డబ్బు తీసి నాగమ్మకు ఇచ్చాడు. "ఇది తీసుకో. నేను ఇక రాను."

నాగమ్మ ఆ డబ్బు తీసుకుంది. "శివయ్యా, నీకు తెలుసా, ఈ గ్రామంలో ఎంతమంది మగవాళ్ళు నా దగ్గరికి వచ్చారో? వాళ్ళంతా ఇప్పుడు నన్ను తిట్టడానికి ముందుకు వస్తారు. నువ్వు కూడా అలానే చేస్తావా?"

శివయ్య తల వంచుకున్నాడు. "నేను చేయను. కానీ నేను నిలబడలేను. నీకు తెలుసు, నా భార్యకు తెలిస్తే, నాకు ఇంట్లో స్థానం లేదు."

"అలాగైతే వెళ్ళిపో."

శివయ్య వెళ్ళిపోయాడు.

కొద్ది రోజుల తర్వాత, గ్రామంలో ఒక సంఘటన జరిగింది. సర్పంచ్ కొడుకు రాజేష్, అతనికి ఇరవై ఒక్క ఏళ్ళు, నాగమ్మ దగ్గరికి వచ్చినట్లు ఎవరో చెప్పారు. సర్పంచ్ కోపంతో నాగమ్మను నేరుగా తన ఇంటికి పిలిపించాడు.

"నాగమ్మా, నీవు నా కొడుకును పాడు చేశావు. ఇప్పుడు నిన్ను ఊరి బయట పారేస్తాను."

నాగమ్మ ప్రశాంతంగా చెప్పింది. "సర్పంచ్ గారూ, నేను మీ కొడుకును పిలవలేదు. అతను స్వంతంగా వచ్చాడు. మీరు అతన్ని అడగండి. నాకు ఇందులో ఏమీ తెలియదు."

సర్పంచ్ కొడుకు ఒప్పుకున్నాడు. కానీ గ్రామంలో ఇప్పుడు రెండు పక్షాలు ఏర్పడ్డాయి ఒక పక్షం నాగమ్మను వెళ్ళగొట్టాలని, మరొక పక్షం ఆమెను ఉండనివ్వాలని.

నాగమ్మకు ఒక స్త్రీ మద్దతు ఇచ్చింది. ఆమె పేరు మల్లమ్మ. మల్లమ్మ భర్త చనిపోయి, ఆమె ఒంటరిగా ఉండేది. ఆమె నాగమ్మకు అన్నం పెట్టేది. "నాగమ్మా, నువ్వు చేసే పని నాకు ఇష్టం లేదు, కానీ నువ్వు బ్రతకడానికి అదే మార్గం. ఆ మగవాళ్ళు నిన్ను ఉపయోగించుకుని, ఇప్పుడు నిన్ను తిట్టడం న్యాయం కాదు."

నాగమ్మ కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి. "అక్కా, నాకు ఈ గ్రామంలో మద్దతు నీవొక్కతెవే."

మల్లమ్మ కొంతకాలంలోనే చనిపోయింది. అప్పుడు నాగమ్మకు మరింత ఒంటరితనం.

చివరికి గ్రామ పెద్దలు నాగమ్మకు ఒక షరతు పెట్టారు: "నువ్వు నీ వృత్తి మానేస్తే, నీకు గ్రామంలో ఒక చిన్న ఇల్లు ఇస్తాం. నువ్వు కూలీ పని చేసుకో."

నాగమ్మ ఒప్పుకుంది. ఆమె కూలీ పని నేర్చుకోవడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ గ్రామంలో ఎవరూ ఆమెను పనికి తీసుకోలేదు. ఎందుకంటే ఆమె పూర్వ వృత్తి గుర్తు.

నాగమ్మ నిరాశతో మెట్టమీది గుడిసెకు తిరిగి వచ్చింది. ఆమె ఇక వేశ్యావృత్తి చేయనని నిర్ణయించుకుంది. కానీ బతకడానికి మార్గం లేదు.

ఆమె గ్రామం వదిలి వెళ్ళిపోవాలని నిర్ణయించుకుంది. ఒక రోజు తెల్లవారుజామున ఆమె తన గుడిసెకు తాళం వేసి, నడవడం ప్రారంభించింది. ఆమె వెళ్ళేటప్పుడు ఒకసారి మెట్ట మీద నిలబడి గ్రామాన్ని చూసింది. ఆ గ్రామంలో ఆమె ఎంతమందికి సేవ చేసిందో, కానీ వారు ఆమెను మనిషిగా గుర్తించలేదు.

ఇప్పుడు నాగమ్మ పట్నంలో ఒక చిన్న గదిలో నివసిస్తుంది. ఆమె ఒక ఫ్యాక్టరీలో కూలీ పని చేస్తుంది. ఆమె పాత గుర్తులు ఇప్పుడు ఎవరికీ తెలియవు. కొందరు స్త్రీలు ఆమెను స్నేహితురాలిగా చేసుకున్నారు. నాగమ్మ మళ్ళీ ఎప్పుడూ ఆ గ్రామం వైపు తిరిగి చూడలేదు.

మునిపల్లి గ్రామంలో ఇప్పటికీ ఆ మెట్ట మీద ఆ గుడిసె ఉంది. ఇప్పుడు అక్కడ ఎవరూ లేరు. కానీ ఆ గుడిసె గ్రామస్థులకు ఒక గుర్తు తాము ఆడిన కపటనాటకానికి, తాము చేసిన అన్యాయానికి. ప్రతి మనిషికి తెలుసు, వారు నాగమ్మను వెళ్ళగొట్టారు, కానీ వారి లోపలి దురాశను వెళ్ళగొట్టలేదు.