చిత్రంలో చిరునవ్వు

ఆ రోజు నాకు గుర్తు. నేను ఒక పని మీద ఆ రోడ్డు మీదుగా వెళ్తున్నాను. ఆకాశంలో మేఘాలు చేరుతున్నాయి. గాలి చల్లగా వీస్తోంది. రోడ్డు పక్కన ఒక చెట్టు కింద ఏదో తెల్లగా మెరిసింది. నేను దగ్గరికి వెళ్లాను. అది ఒక ఫొటో. ఒక అమ్మాయి ముఖం. క్రింద ఆమె మరణించిన తేదీ. ఆమె చిరునవ్వు. ఆ చిరునవ్వు నన్ను ఆపేసింది. ఆమె కళ్ళు చాలా లోతుగా ఉన్నాయి. ఆమె జుట్టు గాలిలో ఎగిరినట్లు ఉంది. నేను ఆ ఫొటోను తీసుకున్నాను. నాకు తెలియదు ఎందుకో. నా వేళ్లు తాముగా ఆ ఫొటోను పట్టుకున్నాయి.

ఇంటికి వచ్చాక, ఆ ఫొటోను నా గది గోడ మీద అతికించాను. నేను దాన్ని చూస్తూ కూర్చున్నాను. ఆమె చిరునవ్వు ఎప్పటికీ అలాగే ఉంది స్తబ్దంగా, నిశ్చలంగా. మొదటి కొన్ని రోజులు నేను ఆ ఫొటోను వేలాడదీసి మర్చిపోయాను. కానీ రాత్రిళ్లు నేను నిద్రలేచినప్పుడు, నా కళ్ళు ఆ ఫొటో వైపే వెళ్ళేవి. ఆమె చిరునవ్వు చీకట్లో కూడా నాకు కనిపించేది.

ఒక రోజు, నేను ఆ ఫొటో ముందు కూర్చుని ఆమెతో మాట్లాడడం మొదలుపెట్టాను. "నాకు ఎవరూ లేరు. నేను ఒంటరివాడిని. బహుశా అందుకే నేను నీ ఫొటోను తీసుకున్నాను. నిన్ను నందిని అని పిలుస్తాను." నేను నవ్వాను. నాకు నేను పిచ్చివాడిని అనిపించింది. కానీ నేను ఆపలేకపోయాను.

రోజులు గడిచాయి. నేను ప్రతి రోజూ ఆ ఫొటోతో మాట్లాడేవాడిని. నేను ఆమెకు నా రోజు గురించి చెప్పేవాడిని. "నందినీ, ఈ రోజు ఆఫీసులో చాలా పని ఉంది. నేను అలసిపోయాను." "నందినీ, ఈ రోజు వర్షం కురిసింది. నీకు వర్షం అంటే ఇష్టమా?" నేను ఆమె జవాబు కోసం ఎదురుచూస్తూ, ఆమె ముఖాన్ని చూస్తూ కూర్చునేవాడిని. ఆమె చిరునవ్వు మాత్రం అలాగే ఉండేది.

ఒక రోజు రాత్రి, నేను నిద్రపోతున్నాను. అర్థరాత్రి ఏదో చల్లని స్పర్శతో నేను మేల్కొన్నాను. నా గదిలో ఒక తెల్లని కాంతి వ్యాపించింది. నేను భయంతో నిలబడ్డాను. ఆ కాంతి మధ్యలో ఒక ఆకారం కనిపించింది. నెమ్మదిగా, ఆ ఆకారం స్పష్టమైంది. అది ఒక అమ్మాయి. ఆ అమ్మాయే... నందిని. ఆమె ఫొటోలో ఉన్నట్లే ఉంది. అదే చిరునవ్వు. అదే కళ్ళు. కానీ ఆమె కళ్ళలో ఒక తడి ఉంది. ఆమె శరీరం అప్పుడప్పుడు మెరుస్తూ, మాయమవుతూ ఉంది. నేను నా కళ్ళను రుద్దుకున్నాను. నేను కల గనడం లేదు. ఆమె నిజంగా అక్కడ ఉంది.

నేను వణుకుతున్న స్వరంలో అడిగాను, "నీవు నందినివా?" ఆమె నవ్వింది. ఆ నవ్వులో ఎంతో బాధ దాగి ఉంది. ఆమె నోరు తెరవలేదు కానీ నాకు ఆమె స్వరం వినిపించింది. ఒక మృదువైన, దూరపు స్వరం. "నువ్వు నా ఫొటోను తీసుకున్నావు. నేను ఎంతో కాలంగా ఎవరికి కనిపించలేదు. నువ్వు నాతో ఆప్యాయంగా మాట్లాడావు. నాకు నీ స్వరం వినిపించింది. నాకు నీ దగ్గరికి రావాలనిపించింది." నా కళ్ళు చెమర్చాయి. నేను అడిగాను, "నీకు బాధగా లేదా?" ఆమె తల ఊపింది. "చనిపోయినప్పుడు నాకు చాలా బాధ అనిపించింది. నన్ను ఎవరూ చూసుకోలేదు. నా శరీరాన్ని ఎవరూ లేని చోట పడేసారు. నా ఫొటోను రోడ్డు పక్కన విసిరేసారు. నేను ఒంటరిగా తిరుగుతున్నాను. చాలా కాలంగా." ఆ మాటలు విని నా గుండె పగిలిపోయింది.

ఆ రోజు నుండి, ఆమె ప్రతి రాత్రి వచ్చేది. నేను ఆమె కోసం ఎదురుచూస్తూ కూర్చునేవాడిని. మేము మాట్లాడుకునేవాళ్ళం. ఆమె నాకు తన గురించి చెప్పింది. ఆమెకు తల్లిదండ్రులు లేరు. ఆమె ఒక అనాథ. ఆమె చిన్నప్పటి నుండి ఒంటరిగా పెరిగింది. ఆమెకు ప్రేమంటే తెలియదు. ఆమె చనిపోయే ముందు రోజు, ఒక కల చూసింది, తనను ఎవరో ప్రేమిస్తున్నారని. ఆ కల నిజమవ్వాలని ఆమె కోరుకుంది. కానీ మర్నాడు ఆమె రోడ్డు దాటుతుండగా ఒక లారీ ఆమెను ఢీకొట్టింది. ఆమె చివరి మాట "నన్ను ఎవరైనా ప్రేమించాలి." ఆ మాట విని నేను ఏడ్చాను. నేను ఆమె దగ్గరికి వెళ్లి ఆమెను తాకాలనుకున్నాను. కానీ నా చేతులు ఆమె గుండా వెళ్లిపోయాయి. ఆమె కేవలం ఒక నీడ. ఒక గుర్తు. ఒక బాధ.

నెలలు గడిచాయి. నేను ఆమెతో ప్రేమలో పడ్డాను. నాకు తెలుసు ఆమె ఒక ఆత్మ. ఆమె జీవించి లేదు. ఆమెను నేను తాకలేను. ఆమెతో నేను భవిష్యత్తు కలలు కనలేను. కానీ నా గుండె నన్ను అడగలేదు. నేను ప్రతి రాత్రి ఆమె కోసం కూర్చునేవాడిని. ఆమె వచ్చిన ప్రతిసారీ నా మనసు పూలు పూసేది. నేను ఆమెకు కవితలు చెప్పేవాడిని. ఆమె నా తలను నిమిరినట్లు అనిపించేది. నేను ఆ స్పర్శను నా గుర్తుల్లో దాచుకునేవాడిని.

ఒక రోజు, ఆమె చాలా బాధగా కనిపించింది. ఆమె కళ్ళు ఎర్రగా ఉన్నాయి. నేను అడిగాను, "ఏమైంది నందినీ?" ఆమె చెప్పింది, "నేను ఇక రాలేను. నా సమయం దగ్గరపడుతోంది. ఆత్మలు ఎప్పటికీ ఉండవు. కొంత కాలం తర్వాత అవి కరిగిపోతాయి." నేను కేకలు వేశాను. "వద్దు! నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను. నేను నీతో ఉండాలి. నువ్వు వెళ్లిపోకూడదు." ఆమె నవ్వింది. ఆ నవ్వులో కన్నీళ్లు ఉన్నాయి. "నువ్వు నన్ను ప్రేమిస్తున్నావు. నేను బతికి ఉన్నప్పుడు ఎవరూ నన్ను ప్రేమించలేదు. నువ్వు నాకు ఆ ప్రేమను ఇచ్చావు. అది చాలు. నాకు శాంతి కలిగింది. నేను ఇక బాధపడను." నేను ఆమె చేతిని పట్టుకోవడానికి ప్రయత్నించాను. మళ్ళీ నా చేయి గాలిని తాకింది.

చివరి రాత్రి. ఆమె చాలా స్పష్టంగా కనిపించింది. ఆమె శరీరం ప్రకాశిస్తోంది. ఆమె నా ముందు నిలబడి, "నేను వెళ్తున్నాను. కానీ నేను నీ గుండెలో ఉంటాను. నువ్వు నా ఫొటోను ఎప్పటికీ దాచుకో. నేను ఆ ఫొటోలోనే ఉంటాను. నువ్వు చూసిన ప్రతిసారీ నేను నవ్వుతాను. నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను. నేను బతికి ఉంటే, నేను నీతో జీవించేదాన్ని." నేను ఏడుస్తూ, "నందినీ, వెళ్లిపోకు. దయచేసి నన్ను ఒంటరిగా వదిలిపెట్టకు." ఆమె తల ఊపింది. "నువ్వు ఒంటరిగా లేవు. నేను నీ లోపల ఉంటాను. ఎప్పటికీ."

ఆమె మెల్లగా కాంతిలో కరిగిపోయింది. ముందుగా ఆమె కాళ్ళు, తర్వాత ఆమె చేతులు, తర్వాత ఆమె ముఖం. చివరిగా ఆమె కళ్ళు. ఆ కళ్ళు నన్ను చూస్తూ, నవ్వుతూ, ఏడుస్తూ మాయమయ్యాయి. గది చీకటిగా మారిపోయింది. గోడ మీద ఆ ఫొటో మాత్రం ఉంది. అందులో ఆమె చిరునవ్వు మాత్రం ఉంది. నేను ఆ ఫొటోను తీసుకుని, గుండెకు అద్దుకున్నాను. నేను గట్టిగా ఏడ్చాను. చాలా సేపు.

నేను ఇప్పుడు ప్రతి రోజూ ఆ ఫొటోను చూస్తాను. ఆమె చిరునవ్వు నన్ను చూసి నవ్వుతుంది. కొన్నిసార్లు రాత్రిళ్లు, నేను నిద్రపోయే ముందు, గాలిలో ఒక చల్లని స్పర్శ అనిపిస్తుంది. నాకు తెలుసు ఆమె ఇంకా ఉంది. ఆమె ఎక్కడో ఉంది. ఆమె నా కోసం వేచి ఉంది. ఒక రోజు, నేను కూడా చనిపోయినప్పుడు, నేను ఆమెను కలుస్తాను. అప్పుడు నేను ఆమెను తాకగలను. అప్పుడు ఆమె నా చేతిని పట్టుకుంటుంది. అప్పటి వరకు, నేను ఆ ఫొటోను చూస్తూ, ఆమె చిరునవ్వును చూస్తూ, నా గుండెలో ఆమెను దాచుకుంటూ బ్రతుకుతాను.

ప్రేమకు శరీరం అవసరం లేదు. ప్రేమకు జీవం అవసరం లేదు. ప్రేమకు ఒక చిరునవ్వు చాలు. ఒక గుర్తు చాలు. నాకు నందిని చాలును.