తోడు కావాలి

హైదరాబాద్ నగరం. జూబ్లీ హిల్స్ సమీపంలోని ఒక సీనియర్ సిటిజన్ కాలనీ. ఆ కాలనీలో ఒక మధ్యతరగతి ఇంట్లో సత్యనారాయణ నివసిస్తున్నాడు. అతనికి అరవై ఐదు సంవత్సరాలు. అతను ఒక ప్రైవేటు సంస్థ నుండి పదవీ విరమణ పొందాడు. అతని భార్య సరోజిని మూడు సంవత్సరాల క్రితం క్యాన్సర్ వలన చనిపోయింది.

సత్యనారాయణకు ఇద్దరు పిల్లలు ఒక కొడుకు మరియు ఒక కూతురు. కొడుకు శ్రీను, నలభై సంవత్సరాలు. అతను హైదరాబాద్లోనే ఒక సాఫ్ట్వేర్ కంపెనీలో పనిచేస్తాడు. అతని భార్య నీత, ఇద్దరు పిల్లలు అతనితోనే ఉంటారు. కూతురు సుజాత, ముప్పై ఎనిమిది సంవత్సరాలు. ఆమె పెళ్లై చెన్నైలో స్థిరపడింది.

సరోజిని చనిపోయిన తర్వాత మొదటి సంవత్సరం సత్యనారాయణకు చాలా కష్టంగా గడిచింది. అతను ఒంటరిగా నిద్రపోయేవాడు, ఒంటరిగా తినేవాడు, ఒంటరిగా టీవీ చూసేవాడు. ఇంట్లో మాట్లాడడానికి ఎవరూ లేరు. అతని కొడుకు శ్రీను వారానికి ఒకసారి వచ్చి, అరగంట కూర్చుని వెళ్లిపోయేవాడు. కూతురు సుజాత నెలకు ఒకసారి ఫోన్ చేసేది. అంతే.

సత్యనారాయణకు ఒంటరితనం బాధగా ఉండేది. అతను ఆలోచించేవాడు "జీవితమంతా కుటుంబం కోసం కష్టపడ్డాను. పిల్లలను చదివించాను, వారికి పెళ్లిళ్లు చేశాను. ఇప్పుడు నేను ఒంటరిగా ఉన్నాను. నాకు ఒక తోడు కావాలి. మాట్లాడడానికి, భోజనం పెట్టడానికి, నా బాధ వినడానికి ఒకరు కావాలి."

ఆ సమయంలో అతనికి పరిచయం అయింది పద్మ. పద్మకు యాభై ఎనిమిది సంవత్సరాలు. ఆమె భర్త చనిపోయి ఆరు సంవత్సరాలు అయింది. ఆమె కూడా ఒంటరిగా ఉండేది. ఇద్దరి పరిచయం ఒక సాధారణ స్నేహంగా మొదలైంది. క్రమేపీ అది ప్రేమగా మారింది. చివరకు సత్యనారాయణ పద్మను వివాహం చేసుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.

ఒక రోజు సాయంత్రం సత్యనారాయణ తన కొడుకు శ్రీను మరియు కూతురు సుజాతను తన ఇంటికి పిలిచాడు. అతను తన నిర్ణయాన్ని వారికి చెప్పాడు.

"శ్రీను, సుజాతా, నేను ఒక ముఖ్యమైన నిర్ణయం తీసుకున్నాను. నేను పద్మను పెళ్లి చేసుకోవాలనుకుంటున్నాను. ఆమె ఒంటరిది. నేను ఒంటరిని. మేము ఇద్దరం కలిస్తే మాకు ఇద్దరికీ ఒంటరితనం తగ్గుతుంది."

శ్రీను మాట్లాడేముందే సుజాత గట్టిగా మాట్లాడింది. "నాన్నా, నీ వయసు అరవై ఐదు. ఈ వయసులో పెళ్లా? నీకు సిగ్గు లేదా? నలుగురూ ఏమంటారు? మా సొసైటీలో మా గురించి ఏమనుకుంటారు?"

శ్రీను కూడా తన చెల్లి మాటలకు తోడు అయ్యాడు. "నాన్నా, నువ్వు చేస్తున్నది తప్పు. నిన్ను మేము చూసుకుంటాము. నువ్వు మా ఇంటికి వచ్చేయ్. "

సత్యనారాయణకు ఆ మాటలు బాధ కలిగించాయి. "నువ్వు నన్ను చూసుకుంటావా, శ్రీను? ఎప్పుడు? నీ భార్య నీత నన్ను అట్టే పట్టించుకోదు. నేను మీ ఇంటికి వెళితే నేను అతిథిని, కుటుంబ సభ్యుడిని కాదు. నాకు నా స్వంత ఇల్లు కావాలి. నా స్వంత స్థలం కావాలి."

"నాన్నా, ఈవయసులో నువ్వు ప్రేమ గురించి మాట్లాడుతున్నావు? ఇది సరైన సమయం కాదు" అని సుజాత అన్నది.

సత్యనారాయణ నిశ్శబ్దంగా చెప్పాడు. "నేను ప్రేమ గురించి మాట్లాడటం లేదు. నేను ఒంటరితనం గురించి మాట్లాడుతున్నాను. నీకు తెలుసా, సుజాత, రాత్రి పూట ఇంట్లో ఒంటరిగా కూర్చోవడం ఎలా ఉంటుందో? ఎవరితో మాట్లాడకుండా, ఎవరూ లేకుండా తినడం ఎలా ఉంటుందో? నువ్వు చెన్నైలో ఉంటావు. నీకు తెలియదు. నేను మీ కోసం నా జీవితం అంతా పాటుపడ్డాను. ఇప్పుడు నేను నా సంతోషం కోసం నిర్ణయం తీసుకుంటే, మీరు అడ్డుకుంటున్నారు."

శ్రీను కోపంగా లేచాడు. "నాన్నా, నువ్వు ఈ నిర్ణయం తీసుకుంటే, నేను నీకు దూరంగా ఉంటాను. నువ్వు నాకు తండ్రివి కాదు."

ఆ మాటలు సత్యనారాయణ గుండెలో బాణంలా గ్రుచ్చుకున్నాయి. అతని కళ్ళు నిండాయి. "సరే, నీ ఇష్టం. నేను నా నిర్ణయం తీసుకున్నాను."

శ్రీను మరియు సుజాత వెళ్లిపోయారు.

సత్యనారాయణ పద్మను వివాహం చేసుకున్నాడు. పెళ్లి చాలా చిన్నగా జరిగింది. ఇద్దరు స్నేహితులు మాత్రమే వచ్చారు. అతని పిల్లలు రాలేదు.

మొదటి కొన్ని నెలలు సత్యనారాయణకు పద్మతో బాగానే ఉంది. ఆమె అతనికి వంట చేసి పెట్టేది. అతని మందులు సరిగ్గా తీసుకునేలా చూసుకునేది. రాత్రిపూట కలిసి మాట్లాడుకునేవారు. సత్యనారాయణకు చాలా రోజుల తర్వాత జీవితంలో కొంచెం వెలుగు కనిపించింది.

కానీ అతని పిల్లలు అతన్ని పూర్తిగా దూరం చేసుకున్నారు. శ్రీను ఫోన్ చేయడం మానేశాడు. సుజాత కూడా మాట్లాడడం లేదు. వారి పిల్లలను కూడా తాతను చూపించడానికి పంపడం లేదు.

సత్యనారాయణకు బాధగా ఉండేది. ఒక రోజు రాత్రి అతను పద్మని అడిగాడు. "పద్మా, నేను తప్పు చేశానా? నేను నా పిల్లలను కోల్పోయాను. నేను ఒంటరిగా ఉన్నాను. ఇప్పుడు నువ్వు ఉన్నావు. కానీ వారు లేరు. నేను ఏమి చేయాలి?"

పద్మ అతని చేయి పట్టుకుంది. "నువ్వు తప్పు చేయలేదు. నీకు సంతోషం కావాలి. అందులో తప్పులేదు. పిల్లలకు సమయం పడుతుంది. వారు అర్థం చేసుకుంటారు. లేకపోతే, వారికి నష్టం. నువ్వు వారి కోసం ఎదురుచూడకు. నువ్వు నీ జీవితం బతకు."

సత్యనారాయణ ఆ మాటలు విని నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయాడు.

ఒక సంవత్సరం తర్వాత, సత్యనారాయణకు గుండెపోటు వచ్చింది. పద్మ వెంటనే అంబులెన్స్ పిలిచింది. అతన్ని ఆసుపత్రికి తరలించింది. డాక్టర్లు చెప్పారు వెంటనే ఆపరేషన్ చేయాలి అని. పద్మ అందరికీ ఫోన్ చేసింది. శ్రీను ఫోన్ ఎత్తలేదు. సుజాతకు ఫోన్ చేసింది. సుజాత "నేను రాలేను. నాన్న తన నిర్ణయం తీసుకున్నాడు. ఇప్పుడు అతన్ని మీరు చూసుకోండి."

పద్మ ఒంటరిగా సత్యనారాయణను చూసుకుంది. ఆమె రోజూ ఆసుపత్రిలో ఉండేది. ఆమె అతనికి మందులు ఇచ్చింది. డాక్టర్లతో మాట్లాడింది. ఆపరేషన్ కు డబ్బు కూడా ఆమె తన స్వంత సేవింగ్స్ నుండి ఇచ్చింది.

సత్యనారాయణ కోలుకున్నాడు. అతను ఆసుపత్రి నుండి డిశ్చార్జి అయ్యాడు. అతని పక్కన పద్మ మాత్రమే ఉంది. పిల్లలు లేరు.

ఆ రోజు రాత్రి సత్యనారాయణకు చాలా బాధగా ఉంది. అతను పద్మతో చెప్పాడు. "పద్మా, నా పిల్లలు నన్ను మరచిపోయారు. నేను బతికి ఉన్నా, చనిపోయినా వారికి పట్టింపు లేదు. నువ్వు లేకపోతే నేను చనిపోయేవాణ్ణి. నీకు నేను రుణపడి ఉన్నాను."

పద్మ అతని తలపై చేయి వేసింది. "నువ్వు నాకు రుణపడి లేవు. నేను నీ భార్యను. నీకు తోడుగా ఉండడమే నా ధర్మం."

సత్యనారాయణ కోలుకున్నాక, అతను ఒకసారి తన కొడుకు ఇంటికి వెళ్ళాడు. శ్రీను తలుపు తెరిచాడు. నాన్నను చూసి, అతని ముఖం వాడిపోయింది.

"నాన్నా, నువ్వు ఎందుకు వచ్చావు? నువ్వు నీ నిర్ణయం తీసుకున్నావు. ఇప్పుడు నీకు మేము అక్కరలేదు."

సత్యనారాయణ నిశ్శబ్దంగా చెప్పాడు. "శ్రీను, నేను నా సంతోషం కోసం నిర్ణయం తీసుకున్నాను. నువ్వు నన్ను విడిచిపెట్టావు. నేను గుండెపోటుతో ఆసుపత్రిలో చేరాను. నువ్వు రాలేదు. నేను చనిపోయి ఉంటే, నీకు ఏమీ తెలియదు. నువ్వు నా కొడుకువి. నీకు నా మీద ప్రేమ లేదా?"

శ్రీను తల వంచుకున్నాడు. అతని కళ్ళు చెమర్చాయి. "నాన్నా, నాకు తెలియదు. నేను తప్పు చేశాను."

"తప్పు చేసింది నువ్వు మాత్రమే కాదు, నేను కూడా. నేను నా నిర్ణయం తీసుకున్నాను. కానీ నువ్వు నా జీవితంలో లేకపోవడం నాకు చాలా బాధ కలిగించింది. నేను చనిపోయే ముందు ఒక్కసారి నీ ముఖం చూడాలని ఉంది. అంతే. ఇక సెలవు."

శ్రీను ఆ మాటలు విని గట్టిగా ఏడ్చాడు. అతను తండ్రి కాళ్ళ మీద పడ్డాడు. "నాన్నా, నన్ను క్షమించు. నేను మూర్ఖుడిని. నీకు సంతోషం కావాలి. నీకు తోడు కావాలి. నేను అడ్డుకోకూడదు. నేను నీ కోసం రాలేదు. నేను ఎంత పాపం చేశాను."

సత్యనారాయణ కొడుకును లేపాడు. "నువ్వు నా కొడుకువి. నువ్వు తప్పు చేసినా, నేను నిన్ను ప్రేమిస్తాను. కానీ ఇక నుంచి నా నిర్ణయాలను గౌరవించు. నాకు సంతోషం కావాలి. నా మిగిలిన జీవితంలో కొంచెం నవ్వు కావాలి. అది నేను సంపాదించుకోవడానికి నీవు అడ్డురాకు."

శ్రీను తల ఊపాడు. అతను ఆ రోజు సాయంత్రం పద్మకు ఫోన్ చేసి, "మా నాన్నను చూసుకుంటున్నందుకు ధన్యవాదాలు. మీరు మాకు చేసిన మేలు మరచిపోలేము" అన్నాడు.

పద్మకు నమ్మకం కుదరలేదు. ఆమె సంతోషంగా ఏడ్చింది.

నెలలు గడిచాయి. ఇప్పుడు శ్రీను ప్రతివారం తండ్రిని చూడడానికి వస్తాడు. అతని భార్య నీత కూడా పద్మతో స్నేహంగా ఉంటుంది. సుజాత కూడా ఇప్పుడు అర్థం చేసుకుంది. ఆమె ఫోన్ చేసి, "నాన్నా, నేను తప్పు చేశాను. నువ్వు సంతోషంగా ఉండాలి. నువ్వు పద్మతో సంతోషంగా ఉండు" అంది.

సత్యనారాయణ పద్మ ఇద్దరూ బాల్కనీలో కూర్చున్నారు. ఆకాశంలో నక్షత్రాలు మెరుస్తున్నాయి. "పద్మా, నేను నిన్ను వివాహం చేసుకున్నందుకు నేను సంతోషంగా ఉన్నాను. నువ్వు నాకు జీవితం ఇచ్చావు. నాకు తిరిగి నవ్వు ఇచ్చావు."

పద్మ నిశ్శబ్దంగా చెప్పింది. "నువ్వు నాకు నిలవడానికి ఒక చోటు ఇచ్చావు. ఇద్దరం ఒంటరివాళ్ళం. కలిస్తే మన ఒంటరితనం పోయింది. అంతే."

సత్యనారాయణకు ఇప్పుడు తెలుసు ప్రేమ వయసును చూడదు. ఒంటరితనం బాధను అర్థం చేసుకున్నవారికి మాత్రమే తెలుసు. తన పిల్లలు ఇప్పుడు అర్థం చేసుకున్నారు. ఆలస్యంగా అయినా, అర్థం చేసుకున్నారు. అదే అతనికి చాలా సంతోషం.