సూర్యాస్తమయ ప్రేమ

విశాఖపట్నం నగరం. రామకృష్ణ బీచ్. ప్రతిరోజూ సాయంత్రం అయిదు గంటలకు, రాజీవ్ ఆ బీచ్ కి వెళ్ళేవాడు. అతనికి అప్పటికే ముప్పై ఐదు సంవత్సరాలు. అతను ఒంటరివాడు. తల్లిదండ్రులు లేరు. స్నేహితులు లేరు. ఆఫీసు ముగిసిన వెంటనే అతను నేరుగా ఆ బీచ్ కి వచ్చేవాడు.

అక్కడ, ఒకే చోట, ప్రతిరోజూ ఒక అమ్మాయి కూర్చుని ఉండేది. ఆమెకు ఇరవై ఎనిమిది సంవత్సరాలు ఉంటాయి. ఆమె పేరు సుజాత. ఆమె తెల్లని చీర కట్టుకునేది. చేతిలో ఎప్పుడూ ఒక పుస్తకం ఉండేది. ఆమె ఎప్పుడూ ఎవరితో మాట్లాడేది కాదు. తనలో తాను సముద్రం వైపు చూస్తూ కూర్చునేది.

రాజీవ్ ఆమెకు కొంచెం దూరంగా కూర్చునేవాడు. అతను కూడా ఎప్పుడూ ఆమెతో మాట్లాడేవాడు కాదు. అతనికి ధైర్యం లేదు. ఆమె ఏమనుకుంటుందో అని భయం. ఆమె అప్పటికే ఎవరితోనైనా ప్రేమలో ఉందేమో అని సందేహం. అందుకే అతను నిశ్శబ్దంగా కూర్చునేవాడు.

కానీ అతని కళ్ళు ఆమె వైపు ఉండేవి. ఆమె నవ్వును, ఆమె కళ్ళలోని వెలుగును, ఆమె జుట్టును గాలికి ఎగరనిచ్చే తీరును అతను గమనిస్తూ ఉండేవాడు.

సుజాతకు కూడా రాజీవ్ అలవాటుగా మారిపోయాడు. ఆమెకు తెలుసు ఒక వ్యక్తి ప్రతిరోజూ తనకు కొంచెం దూరంగా కూర్చుంటాడు. అతను ఎప్పుడూ మాట్లాడడు. అతను తనను గమనిస్తాడు. ఆమెకు ఆ గమనిక బాధగా లేదు. అది ఒక వెచ్చని అనుభూతిని ఇచ్చేది.

నెలలు గడిచాయి. సంవత్సరాలు గడిచాయి.

రాజీవ్ మరియు సుజాత మధ్య ఎప్పుడూ ఒక్క మాట కూడా రాలేదు. కానీ వారి మధ్య ఒక మౌన స్నేహం, ఒక మౌన ప్రేమ ఏర్పడింది. వారు ఒకరికొకరు దూరంగా కూర్చున్నారు, కానీ ఒకరి ఉనికి మరొకరికి అలవాటుగా మారింది.

రాజీవ్ ఒకసారి ఆలోచించాడు "నేను ఆమె దగ్గరికి వెళ్లి మాట్లాడాలి. నా పేరు చెప్పాలి. ఆమె పేరు అడగాలి. ఎందుకంటే రేపు అనేది లేదు." కానీ ప్రతిరోజూ అతను ధైర్యం చేయలేకపోయాడు.

సుజాత కూడా ఒకసారి అనుకుంది "అతను రాడు. అతనికి భయం ఉంటుంది. నేనే అతని దగ్గరికి వెళ్లాలి. నేను అతనితో మాట్లాడాలి." కానీ ఆమెకు కూడా ధైర్యం రాలేదు.

ఇలా ఐదు సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి.

ఒక రోజు సాయంత్రం, రాజీవ్ ఎప్పటిలాగే బీచ్ కి వచ్చాడు. సూర్యుడు అస్తమించడానికి ఇంకా గంట సమయం ఉంది. అతను తన స్థానంలో కూర్చున్నాడు. సుజాత ఇంకా రాలేదు.

రాజీవ్ ఎదురుచూశాడు. అరగంట గడిచింది. ఇంకా రాలేదు. ఒక గంట గడిచింది. సూర్యుడు అస్తమించాడు. సముద్రం నల్లగా మారింది. ఆమె రాలేదు.

రాజీవ్ కు భయం వేసింది. అతను మనసులో అనుకున్నాడు "ఆమెకు ఏమైంది? ఆమె అనారోగ్యంగా ఉందా? ఆమె వేరే ఊరు వెళ్ళిపోయిందా? నేను ఆమెను ఇక చూడలేనా?"

ఆ రాత్రి అతనికి నిద్ర పట్టలేదు. మరుసటి రోజు సాయంత్రం ముందుగానే వెళ్ళాడు. ఆమె లేదు. మూడవ రోజు, నాల్గవ రోజు ఆమె రాలేదు.

రాజీవ్ కు ఇక తట్టుకోలేకపోయాడు. అతను ఆమె ఉండే చోటికి వెళ్ళాడు. అక్కడ ఒక పాత పుస్తకం, ఒక చిన్న బ్యాగు మాత్రమే ఉన్నాయి. అతను చుట్టూ చూశాడు. దూరంగా ఒక చిన్న మందిరం ఉంది. ఆ మందిరం మెట్ల మీద ఒక స్త్రీ కూర్చుని ఉంది.

రాజీవ్ నెమ్మదిగా ఆ మెట్ల దగ్గరికి వెళ్ళాడు. అది తనే. ఆమె కళ్ళు మూసుకుని, గోడకు ఆనుకుని కూర్చుంది. ఆమె చీర నలిగిపోయింది. ఆమె బట్టలు ధూళి పట్టాయి.

రాజీవ్ ఆమె దగ్గరికి వెళ్లి, మెల్లగా పిలిచాడు. "బాగున్నావా?"

సమాధానం లేదు.

అతను మళ్ళీ పిలిచాడు. "నేను రాజీవ్ ని. నేను ప్రతిరోజూ నీ పక్కన కూర్చునేవాడిని. నీకు గుర్తుందా?"

సమాధానం లేదు.

అతను ఆమె చేయి తాకాడు. ఆ చేయి చాలా చల్లగా ఉంది. రాయిలా గట్టిగా ఉంది. అతని గుండె గుభేల్లుమంది.

అతను ఆమె ముఖం వైపు చూశాడు. ఆమె కళ్ళు తెరిచి ఉన్నాయి. కానీ ఆ కళ్ళలో వెలుగు లేదు. ఆమె దృష్టి సముద్రం వైపు ఉంది. ఆమె చాలా రోజుల క్రితమే చనిపోయింది. ఆమె ఎండిపోయి, శవంగా అక్కడే కూర్చుంది.

రాజీవ్ కు ఒక్క క్షణం ప్రపంచం ఆగిపోయినట్లు అనిపించింది.

అతను ఆమె దగ్గరే నేలమీద కూలబడి, గట్టిగా ఏడ్చాడు. అతని ఏడుపు గాలిలో కలిసిపోయింది. "నేను ఎందుకు మాట్లాడలేదు? నేను ఎందుకు నీ దగ్గరికి రాలేదు? నీ పేరు ఎందుకు అడగలేదు? నువ్వు బతికున్నప్పుడు ఒక్కసారి నీ చేయి పట్టుకోవాలని ఉంది. నేను చేయలేదు. నేను ఎంత గొప్ప మూర్ఖుడిని?"

అతను ఆమె పక్కన కూర్చుని, ఆమె చేతి పట్టుకుని, మౌనంగా సూర్యాస్తమయం చూశాడు. సూర్యుడు నెమ్మదిగా సముద్రంలో మునిగిపోతున్నాడు. ఆకాశం ఎర్రగా మారింది. సముద్రం నిశ్శబ్దంగా ఉంది.

రాజీవ్ ఆమె చెవిలో మెల్లగా చెప్పాడు. "నువ్వు వెళ్ళిపోతున్నావు. నేను తెలుసుకోలేకపోయాను. నేను నీతో మాట్లాడలేదు. నేను నా ప్రేమను చెప్పలేదు. కానీ నీకు తెలుసా? ప్రతిరోజూ నీ కోసమే నేను వచ్చేవాడిని. నీ కోసమే నేను గంటలు కూర్చునేవాడిని. నువ్వు నా జీవితంలో ఒక వెలుగు. ఆ వెలుగు ఇప్పుడు ఆరిపోయింది."

ఆమెకు ఏమీ తెలియదు. ఆమె చాలా రోజుల క్రితమే వీడ్కోలు చెప్పింది. ఆమె చివరి సూర్యాస్తమయం చూసి, ఎప్పటిలాగే ఒంటరిగా కూర్చుని, ఈ లోకాన్ని వదిలివెళ్ళిపోయింది. ఆమె ఎవరికీ చెప్పలేదు. ఆమె ఎవరినీ పిలవలేదు. ఎందుకంటే ఆమెకు పిలవడానికి ఎవరూ లేరు.

రాజీవ్ ఆమె దగ్గరే రాత్రంతా కూర్చున్నాడు. తెల్లవారుజామున పోలీసులకు సమాచారం ఇచ్చాడు. సుజాత శరీరాన్ని తీసుకెళ్లారు.

ఆమె చేతిలో ఒక చిన్న డైరీ దొరికింది. ఆ డైరీలో ఆమె రాసిన చివరి అక్షరాలు  ఇలా ఉన్నాయి:

"ఈ సూర్యాస్తమయం నా చివరిది. నేను వెళ్ళిపోతున్నాను. నాకు తెలుసు, ఆ వ్యక్తి రేపు వస్తాడు. నేను ఉండను. అతను ఎప్పటికీ తెలుసుకోడు నేను అతన్ని ప్రేమిస్తున్నానని. నేను ఐదు సంవత్సరాలు అతని పక్కన కూర్చున్నాను. అతను నాతో మాట్లాడలేదు. నేను కూడా మాట్లాడలేదు. ఎందుకంటే ప్రేమకు మాటలు అవసరం లేదు. కానీ ఇప్పుడు నేను వెళ్ళిపోతున్నాను. అతను నన్ను క్షమించాలి. నేను అతనికి వీడ్కోలు చెప్పలేకపోయాను."

రాజీవ్ ఆ డైరీ చదివి, ఆమె శరీరం అక్కడ లేకపోయినా, ఆమె జ్ఞాపకం తనలో ఉందని గుర్తించాడు. అతను ఇప్పుడు ప్రతిరోజూ సాయంత్రం అదే బీచ్ కి వెళ్తాడు. అదే చోట కూర్చుంటాడు. ఆమె కూర్చున్న చోట. అతను నిశ్శబ్దంగా సముద్రం వైపు చూస్తాడు. అతను ఇక ఎవరితో మాట్లాడడు. అతనికి ఇక మాట్లాడాలని లేదు.

ప్రజలు అతన్ని పిచ్చివాడు అంటారు. కానీ అతనికి తెలుసు తన ప్రేమకు పేరు లేదు, రూపం లేదు, మాటలు లేవు. అది ఒక అస్తమించే సూర్యుడిలా ఉంది అందంగా, కానీ చేతికి అందనిదిగా. తను ఆమెను ప్రేమించాడు. ఆమె తనను ప్రేమించింది. వారు ఒకరికొకరు చెప్పుకోలేదు. చెప్పుకోని ప్రేమే నిజమైన ప్రేమ అని ఇప్పుడు అతనికి తెలుసు. చాలా ఆలస్యంగా, కానీ తెలుసు.