సొంతూరు ఇచ్చిన అప్పు

నల్గొండ జిల్లాలోని బోడుపల్లి గ్రామం. ఆ గ్రామం మొత్తం కొండలు, రాళ్లు, కంచెలు. పచ్చని పొలాలు చాలా వరకు ఎండిపోయి, బంజరుగా మారాయి. ఇక్కడి పదిమందిలో తొమ్మిదిమంది రైతులు. వారిలో ఎవరికీ సొంత భూమి లేదు అందరూ పెద్ద పెద్ద భూస్వాముల కింద కౌలుదారులుగా పనిచేస్తారు.

ఆ గ్రామంలో రాములు అనే ఒక వ్యక్తి ఉండేవాడు. అతనికి ముప్పై ఎనిమిది సంవత్సరాలు. భార్య కమల, కూతురు సునీత, చిన్న కొడుకు రవి. రాములు ఎప్పుడూ కష్టపడి పనిచేస్తాడు. స్వంతంగా మూడు ఎకరాలు ఉన్నాయి. కానీ అది సరిపోదు. ప్రతి సంవత్సరం వర్షాకాలంలో వరి నాటే ముందు, ఎరువులు, విత్తనాలు, పురుగుమందులు కోసం అప్పు చేయాల్సి వస్తుంది.

ఆ రోజు ఉదయం రాములు తన బంధువు నర్సింహుని ఇంటికి వెళ్ళాడు. నర్సింహుడు గ్రామంలో వడ్డీ వ్యాపారి. అతను వడ్డీకి డబ్బిస్తాడు ప్రతి వందకు పది రూపాయలు నెలవారీ. నర్సింహుని వడ్డీ రేటు చాలా ఎక్కువ. ఆ గ్రామంలో వేరే మార్గం లేక చాలా మంది అతని వద్దకే వెళతారు.

రాములు నర్సింహుని తలుపు తట్టాడు. నర్సింహుడు మంచం మీద కూర్చుని పాన్ తింటున్నాడు.

"ఏం రామూ? మళ్ళీ కొత్త అప్పా?"

"అవును నర్సింహయ్యా. ఈ సారి ఐదు వేలు కావాలి. వరి నాటాలి, ఎరువు లేదు."

"నీకు నెలకు ఎక్కడిది చెల్లింపు? ఇప్పటికే పాత అప్పు పది వేలు మిగిలి ఉంది."

రాములు తలవంచుకున్నాడు. "ఏడాది చివరకు పంట అమ్ముకుంటే, కొంత చెల్లిస్తాను."

నర్సింహుడు నవ్వాడు. "పంట ఏమైనా అమ్ముకున్నావా? చివరి సారి కూడా ఆ మాటే అన్నావు. అప్పు బాకీ పెరిగిపోతుంది."

రాములు మౌనంగా నిలబడ్డాడు. అతనికి ఎదురు మాట్లాడే శక్తి లేదు.

నర్సింహుడు చివరికి డబ్బు ఇచ్చాడు. కానీ ఒక షరతు: వడ్డీ నెలకు ఇరవై రూపాయలు ప్రతి వందకు. రాములు అంగీకరించాడు.

ఆ సంవత్సరం వర్షాలు బాగా కురిశాయి. రాములు పంట మంచిగా పండింది. కానీ మార్కెట్లో ధరలు పడిపోయాయి. ఒక బస్తా వరి కేవలం రెండు వందల రూపాయలకు అమ్ముడయింది. రాములు లెక్క వేసుకున్నాడు: మొత్తం పంట ద్వారా వచ్చిన డబ్బు ఇరవై వేలు. ఇందులో నర్సింహుని అప్పు మొత్తం ఇరవై ఐదు వేలు. అంటే అతను మరో ఐదు వేలు అప్పులో పడ్డాడు.

మరుసటి సంవత్సరం వర్షాలు లేవు. రాములు పొలంలో ఏమీ నాటలేకపోయాడు. నర్సింహుడు ప్రతి నెలా వచ్చి డబ్బు అడుగుతున్నాడు. రాములు చేతులు జోడించి, "ఇంకా కాస్త సమయం ఇవ్వండి. వర్షాలు కురిస్తే పంట పండిస్తాను" అని బతిమాలాడు.

ఒక రోజు నర్సింహుడు రాములు ఇంటికి నలుగురు మనుషులతో వచ్చాడు. అతను చెప్పాడు: "రామూ, నీకు ఇప్పటికే మూడేళ్లు గడిచాయి. నువ్వు ఒక్క రూపాయి కూడా తిరిగి ఇవ్వలేదు. ఇక నేను ఆగను. నీ పొలం నా పేరు మీద రాయాలి."

రాములు భార్య కమల గుడిసె లోపల నుంచి వచ్చింది. "మా పిల్లలు ఆకలితో ఉన్నారు. మా పొలం తీసుకుంటే ఎలా బ్రతకడం?"

నర్సింహుడు నిర్దాక్షిణ్యంగా చెప్పాడు: "నేను ఈ ఊరిలో ఎవరికీ దయ చూపను. అప్పు తీసుకున్నప్పుడు షరతులు తెలుసుకున్నారు."

రాములు ఆ రాత్రి పొలం గట్టున ఒంటరిగా కూర్చున్నాడు. తన తండ్రి ఆ పొలాన్ని ఎంత కష్టపడి నమోదు చేసుకున్నాడో గుర్తు చేసుకున్నాడు. తన అన్నయ్య పట్నంలో స్థిరపడినప్పుడు, రాములు ఒక్కడే ఈ పొలాన్ని నిలబెట్టుకున్నాడు. ఇప్పుడు అది చేజారిపోతోంది.

మరుసటి రోజు ఉదయం, రాములు తన చివరి ప్రయత్నంగా గ్రామ సర్పంచ్ రాజమౌళి దగ్గరకు వెళ్ళాడు. రాజమౌళికి రాములు ఎప్పుడూ ఓటేసేవాడు. కానీ రాజమౌళి డబ్బు ఇచ్చి ఎన్నికయ్యాడు, రాములు లాంటి పేదల గురించి పట్టించుకోడు.

"రామూ, నేను ఏమీ చేయలేను. అది చట్టపరమైన విషయం. నువ్వు అప్పు చేసుకున్నావు, తిరిగి ఇవ్వాలి. లేకపోతే ఆస్తి వేలం పోతుంది."

రాములు సర్పంచ్ మాటలకు నిరాశ చెందాడు.

కొంతమంది గ్రామస్థులు రాములు పరిస్థితి గురించి చర్చించుకున్నారు. మల్లయ్య అనే పెద్దాయన చెప్పాడు: "రాముడు మంచి వ్యక్తి. కానీ ఈ నర్సింహుడు ఒక కిరాతకుడు. వాడికి బాగా డబ్బు ఉంది. పేదలను నాశనం చేస్తాడు." కానీ ఎవరూ ముందుకు రాలేదు.

ఒక వారం తర్వాత నర్సింహుడు పోలీసులను తీసుకుని వచ్చాడు. వారు రాములుకు నోటీసు ఇచ్చారు. "పదిహేను రోజుల్లో డబ్బు చెల్లించకపోతే, పొలం స్వాధీనం చేసుకుంటారు."

రాములుకు అప్పుడు తెలిసింది తాను పాస్ బుక్ లో సంతకం చేసినప్పుడు, అందులో పొలాన్ని తాకట్టు పెట్టిన షరతు ఉందని. నర్సింహుడు చదివించకుండా సంతకం చేయించాడు.

కమల రోదించింది. "ఎవరి దగ్గరికైనా వెళ్ళి సహాయం అడుగు."

రాములు పట్నంలో ఉన్న తన సోదరుడు వెంకటేష్ కు ఫోన్ చేశాడు. వెంకటేష్ విన్నాడు, కానీ చెప్పాడు: "నా దగ్గర డబ్బు లేదు. నేను కూడా నెలజీతంలో బతుకుతున్నాను. నీ పొలం ఎందుకు అమ్మేయకూడదు? పట్నానికి వచ్చేయ్."

రాములు ఆ సలహా తీసుకోలేదు.

చివరి రోజు వచ్చింది. నర్సింహుడు రిజిస్ట్రార్ ఆఫీసుకు వెళ్ళాడు. రాములు తన పొలాన్ని కోల్పోయాడు. ఆ రాత్రి ఇంటికి వచ్చినప్పుడు, కమల గుడిసె ముందు కూర్చుంది. చిన్న కొడుకు రవి "నాన్నా, ఆకలిగా ఉంది" అన్నాడు.

రాములు మాట్లాడలేదు. అతను లోపలికి వెళ్ళి, పాత రివాల్వర్ ను తీశాడు అది తన తండ్రి స్వాతంత్య్ర పోరాట సమయంలో వాడినదని చెప్పేవాడు. కమల చూసి, అతని చేతిలో నుండి లాక్కుంది.

"చచ్చిపోవడం సమాధానం కాదు. నువ్వు చనిపోతే, ఈ పిల్లలు ఎలా బ్రతుకుతారు? నర్సింహుడు నీకు ఇచ్చింది డబ్బు కాదు, విషం. అతను చచ్చిపోవాలి, నువ్వు కాదు."

రాములు ఆ మాటలకు నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయాడు.

ఆ తర్వాత మూడు నెలలకు రాములు పట్నంలో ఒక బిల్డింగ్ కూలీగా పని చేస్తున్నాడు. ఒక గదిలో కమల, పిల్లలు ఉన్నారు. బోడుపల్లికి వెళ్లలేదు. ఆ పొలం ఇప్పుడు నర్సింహుని పేరు మీద ఉంది. నర్సింహుడు దాన్ని మరొక రైతుకు కౌలుకు ఇచ్చాడు. రాములు ప్రతి నెలా ఆలోచిస్తాడు: "నేను నా పొలం కోల్పోయిన రోజున, నా సొంతూరును కోల్పోయాను. ఇప్పుడు ఆ ఊరు నాకు ఇచ్చిన అప్పు ఎప్పటికీ తీర్చలేని అప్పు."

ఒక సంవత్సరం తర్వాత రాములు బోడుపల్లికి ఒకసారి వెళ్ళాడు. తన పాత పొలం గట్టు మీద నిలబడ్డాడు. అక్కడ ఇప్పుడు నర్సింహుని కొడుకు సిగరెట్ తాగుతూ కూర్చున్నాడు. రాములును చూసి, "నాన్న చెప్పాడు ఒక రోజు రాములు వస్తాడు, పొలం కోసం ఏడుస్తాడు" అని ఎగతాళి చేశాడు.

రాములు ఏమీ మాట్లాడలేదు. తిరిగి నడిచాడు.

ఇప్పుడు రాములు పట్నంలో ఉంటాడు. అతను కూడా ఎవరికైనా చిన్నచిన్న మొత్తాలు అప్పు ఇస్తాడు వడ్డీ లేకుండా. ఎందుకంటే అతను తెలుసుకున్నాడు: అప్పు ఇవ్వడం కంటే, అప్పు తీసుకోవడమే ఘోరమైన బాధ. తన ఊరు తనకు అప్పిచ్చిన విషాన్ని తాను మరింతమందికి విషంగా మార్చకుండా, నిదానంగా నయం చేస్తున్నాడు.