పాడుబడ్డ మనసులు
ఆ గ్రామం పేరు మల్లాపురం. చెరువు గట్టు మీద ఒక పాడుబడ్డ గుడిసె ఉండేది. ఆ గుడిసెలో సీతారావు నివసించేవాడు. అతనికి యాభై సంవత్సరాలు. ఒకప్పుడు ఆ గుడిసెలో అతని భార్య మాలతి, కూతురు రాధ ఉండేవారు. నేడు అతను ఒంటరిగా ఉంటున్నాడు. మాలతి పది సంవత్సరాల క్రితం గ్రామం వదిలి వెళ్ళిపోయింది. రాధ పట్నంలో ఒక చిన్న పని చేసుకుంటుంది, తండ్రిని పట్టించుకోదు.
ఎందుకు మాలతి వెళ్ళిపోయింది? ఆ కథ నేటికీ గ్రామస్థులు గుసగుసలాడుకుంటారు. సీతారావు కులానికి, డబ్బుకు, అధికారానికి అలవాటు పడిన మనిషి. అతను మాలతిని ప్రేమించలేదు, చిన్నతనంలో తల్లిదండ్రులు చేసిన పెళ్ళి అది. పెళ్ళయిన కొత్తలో మంచిగానే ఉండేది. కానీ కాలం గడుస్తుండగా సీతారావు తాగుడుకు బానిసయ్యాడు. మాలతి ప్రతిరోజూ దెబ్బలు తినేది. ఆ రోజుల్లో గ్రామంలో భార్యను కొట్టడం సర్వసాధారణంగా చూసేవారు "ఇది మగవాడి కర్తవ్యం" అనే విధంగా ఉండేది.
ఒకరోజు మాలతి విడాకులు తీసుకుంటానని బెదిరించింది. సీతారావు నవ్వాడు. "విడాకులా? ఈ గ్రామంలో విడాకులు తీసుకున్న స్త్రీకి స్థానం ఉందా? నీ తల్లిదండ్రులు నిన్ను ఇంటికి రానిస్తారా?" అని ఎత్తిపొడిచాడు.
మాలతికి ఇప్పుడు నిజంగా తల్లిదండ్రులు లేరు. ఆమెకు దిక్కు తన భర్తే. కానీ ఒక రోజు అతను అతిగా తాగి ఆమెను కొట్టినప్పుడు, ఆమె మెడకు ఒక గాయమైంది. ఆ రాత్రి గ్రామ వైద్యుడు వచ్చి కట్టుకట్టాడు. వైద్యుడు మాలతితో “నువ్వు బ్రతకాలంటే ఈ ఊరు విడిచి వెళ్ళు” అన్నాడు.
మాలతి రాధను తీసుకుని రైలెక్కింది. దూరంగా ఒక పట్నంలో ఇంటిపనులు చేసే మనిషిగా చేరింది. రాధను చదివించింది. రాధకు ఇప్పుడు ఇరవై ఎనిమిది సంవత్సరాలు. ఆమెకు ఒక ప్రియుడు ఉన్నాడు. ఆ ప్రియుడు సీతారావు తాగుడుకు బానిస అని తెలుసుకుని, రాధను అతని దగ్గరకు వెళ్ళవద్దన్నాడు.
సీతారావు ఇప్పుడు తను చేసిన పొరపాట్లను అర్థం చేసుకుంటున్నాడు. కానీ అప్పటికే చాలా ఆలస్యం. మద్యం మొత్తం శరీరాన్ని అశక్తం చేసింది. అతను గుడిసె ముందు కూర్చుని, చెరువు నీటిలో తన ప్రతిబింబాన్ని చూస్తుంటాడు. తాను మారలేకపోయాడు, తన వల్ల ఇద్దరు స్త్రీలు (భార్య, కూతురు) బాధపడ్డారు. అతని మనసు పాడుబడ్డ స్మశానంలా అయ్యింది.
ఒక సాయంత్రం మాలతి గ్రామానికి వచ్చింది. రాధకు పెళ్ళి నిశ్చయమై, ఆ పెళ్ళి నమోదు కోసం భర్త సంతకం కావాల్సి వచ్చింది . మాలతి సీతారావు దగ్గరకు వెళ్లి, “నువ్వు దస్తావేజులో సంతకం చెయ్యాలి. అంతే. నీకు నేను, రాధా ఇక కనపించం” అంది.
సీతారావు కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి. “నేను సంతకం చేస్తాను. కానీ ఒక్కసారి రాధను చూడనీ” అన్నాడు.
మాలతి నిర్దాక్షిణ్యంగా చెప్పింది “వద్దు. నువ్వు ఆ హక్కు కోల్పోయావు. పదేళ్లు కిందట నేను ఏడుస్తున్నప్పుడు ఎవరు చూశారు? నేను చచ్చిపోతున్నానన్నప్పుడు నువ్వు తాగుతున్నావు. ఇప్పుడు ఏడవడానికి కూడా అర్హత లేదు.”
సీతారావు సంతకం చేసాడు. నిలకడలేని చేతితో, నిదానంగా. మాలతి ఆ కాగితం తీసుకుని వెళ్ళిపోయింది.
చివరి రోజుల్లో సీతారావు తన తప్పిదాలను తలుచుకుని ఏడుస్తాడు. గ్రామం మొత్తం అతన్ని పట్టించుకోదు “తాగుడు ముదరడం వల్లే ఇలా అయ్యాడు” అన్నట్టు ప్రతి మనిషి తలవంచుకు వెళ్ళిపోతాడు. సీతారావు ఒంటరిగా ఆ పాడుబడ్డ గుడిసెలో చనిపోతాడు. మరుసటి రోజు రాధ పెళ్ళి జరుగుతుంది పట్నంలో. గ్రామానికి మాలతి వార్త పంపదు. సీతారావు అంత్యక్రియలు గ్రామ సహాయంతో జరుగుతాయి.
ఆ గుడిసె ఇప్పటికీ చెరువు గట్టుమీద పాడుబడి ఉంటుంది. అది నేర్చుకోని మగతనానికి, క్షమించటానికి ఇష్టపడని స్త్రీ మనసుకు సాక్షిగా. గ్రామస్థులు ఇప్పటికీ గుసగుసగా చెప్పుకుంటారు “వాడు పోయాడంట.. మాలతి మంచిదే చేసింది, కానీ క్షమించి ఒకసారి మొగుణ్ణి దగ్గరకు తీసుకోవచ్చు కదా.” కానీ గ్రామంలో ఎవరికీ తెలియదు పదేళ్ల క్రితం సీతారావు కొట్టిన గాయాల జాడలు ఇప్పటికీ మాలతి వీపు మీద ఉన్నాయని.
Comments
Post a Comment