లిఫ్ట్ నం. 4

ఆ భవనం పేరు విశ్వాస్ టవర్స్. నగరంలోని అతి పెద్ద వాణిజ్య భవనాలలో ఇది ఒకటి. పగటిపూట అక్కడ వేలాది మంది ప్రజలతో రద్దీగా ఉంటుంది. కానీ రాత్రి పది గంటల తర్వాత, ఆ భవనం పూర్తిగా ఖాళీ అవుతుంది. ఆ భవనంలో నాలుగు లిఫ్ట్లు ఉన్నాయి. లిఫ్ట్ నం. 1, 2, 3 సాధారణంగా పనిచేస్తాయి. కానీ లిఫ్ట్ నం. 4 మాత్రం ఒక విచిత్రమైన లిఫ్ట్. ఎప్పుడూ అది మూడో అంతస్తులో ఆగిపోతుంది. 

నా పేరు సందీప్. నేను ఆ భవనం లోని ఐదవ అంతస్తులో ఒక ఆడిట్ సంస్థలో పనిచేస్తాను. నేను రాత్రిపూట ఎక్కువగా పని చేసే వ్యక్తిని. చాలాసార్లు నేను ఒంటరిగా చివరి వ్యక్తిగా భవనం నుండి బయటికి వెళ్తాను. నాకు లిఫ్ట్ నం. 4 గురించి కథలు తెలుసు. కానీ నేను వాటిని నమ్మేవాడిని కాదు. సెక్యూరిటీ గార్డు ఒకసారి నాకు చెప్పాడు "సార్, లిఫ్ట్ నం. 4 ఎప్పుడూ వాడకండి. ఆ లిఫ్ట్ మీరు నొక్కినా రాదు. కానీ ఒకవేళ వచ్చి, దాని తలుపులు తెరుచుకుంటే దయచేసి లోపలికి అడుగు పెట్టకండి." నేను నవ్వాను. "ఇవన్నీ మూఢనమ్మకాలు" అని అనుకున్నాను.

ఒక రాత్రి, సరిగ్గా 11:47 కి, నేను నా పని పూర్తి చేసుకుని బయటికి వెళ్ళబోతున్నాను. నేను లిఫ్ట్ నం. 1 కి సిగ్నల్ నొక్కాను. లిఫ్ట్ రాలేదు. నేను లిఫ్ట్ నం. 2 నొక్కాను. రాలేదు. నం. 3 నొక్కాను. ఏమీ జరగలేదు. అన్ని లిఫ్ట్లు ఏదో కారణంతో పనిచేయడం లేదు. నేను నిట్టూర్చాను. మెట్లు దిగాలని అనుకున్నాను. అంతలో, నా వెనుక ఒక శబ్దం వినిపించింది. నేను వెనక్కి తిరిగాను. లిఫ్ట్ నం. 4 తలుపులు నెమ్మదిగా తెరుచుకుంటున్నాయి. లోపల కాంతి లేదు. చీకటి మాత్రమే. నేను ఒక్క క్షణం ఆలోచించాను. వెళ్ళాలా? వద్దా? నేను ధైర్యం తెచ్చుకుని లోపలికి అడుగు పెట్టాను. తలుపులు మూసుకున్నాయి.

లిఫ్ట్ లోపల ఎలాంటి బటన్లు లేవు. ఒక్కటి మాత్రమే ఉంది మూడు అంకెతో. అది మెరుస్తోంది. నేను ఆ బటన్ నొక్కడానికి ముందే, లిఫ్ట్ ఆకస్మికంగా కిందికి కదలడం మొదలుపెట్టింది. నాకు తెలుసు నేను ఐదవ అంతస్తులో ఉన్నాను. నేరుగా నేలమీదికి వెళ్లాలి. కానీ లిఫ్ట్ ఎక్కడికి వెళ్తుందో నాకు అర్థం కాలేదు. అది ఆగింది. తలుపులు తెరుచుకున్నాయి. బయట చీకటి. ఒకసారి చూశాను. అక్కడ ఒక పొడవాటి కారిడార్ ఉంది. రెండు వైపులా తెల్లటి గోడలు. కారిడార్ చివర ఒక చిన్న దీపం మెరుస్తోంది. నేను బయటికి వెళ్ళాను. నా వెనుక లిఫ్ట్ తలుపులు మూసుకుని, లిఫ్ట్ అదృశ్యమైపోయింది.

నేను కారిడార్ వెంట నడవడం మొదలుపెట్టాను. ఆ చోటు భవనం లాగా లేదు. ఒక ఆసుపత్రి కారిడార్ లాగా ఉంది. గోడల మీద పాత చిత్రాలు వేలాడుతున్నాయి. ఒక చిత్రంలో ఒక యువతి ముఖం. ఆమె చిరునవ్వు నన్ను చూస్తూ ఉంది. నేను దగ్గరికి వెళ్ళాను. ఆ చిత్రం కింద రాయబడి ఉంది "నిషా, వయసు 24, డిసెంబర్ 15, 2019  చివరిసారి ఈ లిఫ్ట్ ఎక్కింది." నా వెన్ను గుండా విద్యుత్తు ప్రవహించినట్లు అయ్యింది. నేను వెనక్కి తిరిగి పరుగెత్తబోతే, నా వెనుక ఒక నీడ నిలబడి ఉంది. ఆ నీడ ఒక స్త్రీది. ఆమె తెల్లటి చీరలో ఉంది. ఆమె కళ్ళు ఖాళీగా ఉన్నాయి. ఆమె నోరు తెరిచి, ఏదో చెప్పబోతోంది. కానీ శబ్దం రాలేదు.

నేను భయంతో వెనక్కి తగ్గాను. ఆమె నా వైపు అడుగు వేసింది. నేను అరిచాను "నువ్వు ఎవరివి? ఇది ఎక్కడ?" ఆమె నెమ్మదిగా నా దగ్గరికి వచ్చి, నా చెవిలో గుసగుసలాడింది. ఆమెకు గొంతు లేదు, కానీ ఆమె మాటలు నాకు వినిపించాయి "నేను నీలా ఈ  లిఫ్ట్ లో  చిక్కుకుపోయాను. నువ్వు కూడా ఇప్పుడు చిక్కుకున్నావు. నీకు ముందు ఇరవై మంది వచ్చారు. వారు ఎప్పటికీ తిరిగి వెళ్ళలేదు." నేను గోడకు ఆనుకుని నిలబడ్డాను. "నేను ఎలా బయటకు వెళ్లగలను?" అని అడిగాను. ఆమె చెప్పింది "ఒకే ఒక మార్గం. ఈ కారిడార్ చివర ఒక తలుపు ఉంది. దాన్ని తెరిస్తే నీకు బయటకు దారి దొరుకుతుంది. కానీ ఆ తలుపు ఎప్పటికప్పుడు కదులుతుంది. నువ్వు దాన్ని అందుకోలేవు. నేను ఐదు సంవత్సరాలు ప్రయత్నించాను. నా సమయం అయిపోయింది."

నేను వెంటనే ఆ తలుపు వైపు పరుగెత్తాను. కారిడార్ చాలా పొడవుగా ఉంది. నేను పరుగెడుతున్న కొద్దీ దీపం దూరంగా కదులుతున్నట్లు అనిపించింది. నేను ఆగిపోయాను. నిజంగా ఆ తలుపు నన్ను దగ్గరికి రానివ్వడం లేదు. నేను తిరిగి ఆ స్త్రీ వైపు చూశాను. ఆమె ఇప్పటికీ అక్కడే నిలబడి నన్ను చూస్తోంది. ఆమె కళ్ళలో ఒక బాధ ఉంది. ఆమె చెప్పింది  "నువ్వు పరుగెత్తడం మానేస్తే, తలుపు నీ దగ్గరికి వస్తుంది. నాకు తెలిసే సరికి ఆలస్యం అయిపొయింది. నువ్వు వెళ్లు." నేను ఆగిపోయాను. నా కాళ్ళు కదపలేదు. నేను నిశ్చలంగా నిలబడ్డాను. కాసేపటికి ఆ తలుపు నెమ్మదిగా నా వైపు కదలడం మొదలుపెట్టింది. అది నా ముందు వచ్చి ఆగింది. తలుపు మీద ఒక చిన్న గడియారం ఉంది. దానిపై రాత్రి 11:57 అని చూపిస్తోంది. నేను తలుపు తెరిచాను. ఆ తలుపు వెనుక మళ్ళీ లిఫ్ట్ ఉంది. అదే లిఫ్ట్ నం. 4. నేను లోపలికి అడుగు పెట్టాను. వెనక్కి తిరిగి చూస్తే, ఆ స్త్రీ నా వైపు చూస్తూ నవ్వుతోంది. ఆ నవ్వులో కన్నీళ్లు ఉన్నాయి.

లిఫ్ట్ తలుపులు మూసుకున్నాయి. నేను బటన్లు చూశాను. ఇప్పుడు అవి కనిపించాయి. నేను గ్రౌండ్ ఫ్లోర్ బటన్ నొక్కాను. లిఫ్ట్ కదిలింది. తలుపులు తెరుచుకున్నాయి. నేను బయటికి వచ్చాను. అది భవనం గ్రౌండ్ ఫ్లోర్. గడియారంలో రాత్రి 11:58. నేను బతికి బయటపడ్డాను. సెక్యూరిటీ గార్డు నన్ను చూసి నివ్వెరపోయాడు. "సార్, మీరు మూడు గంటల క్రితమే వెళ్ళిపోయారనుకున్నాను" అన్నాడు. నేను గడియారం చూశాను. నేను లిఫ్ట్ లో  గడిపింది కేవలం పదకొండు నిమిషాలు. కానీ సెక్యూరిటీ గార్డు చెప్పిన ప్రకారం బయట మూడు గంటలు గడిచాయి.

నేను ఆ రాత్రి తర్వాత ఎప్పటికీ ఆ భవనంలో రాత్రిపూట పనిచేయలేదు. నేను నా ఉద్యోగమే మారిపోయాను. కానీ నాకు ఇప్పటికీ ఒక విషయం బాధ కలిగిస్తుంది, ఆ లిఫ్ట్ లోపల చిక్కుకుపోయిన ఆ స్త్రీ. నిషా. ఆమె ఇప్పటికీ అక్కడే ఉందా? ఆమె ఎప్పటికైనా బయటకు వస్తుందా? నాకు తెలియదు. కానీ నేను ప్రతి రాత్రి నిద్రపోయే ముందు, ఒక ప్రార్థన చేస్తాను  ఆమె ఆత్మకు శాంతి లభించాలని. నేను మీకు ఒక హెచ్చరిక ఇస్తున్నాను ఎప్పుడూ లిఫ్ట్ నం. 4 ఎక్కవద్దు. ఎందుకంటే ఆ లిఫ్ట్ మీరు ఎక్కిన చోటు నుండి మిమ్మల్ని ఎక్కడికి తీసుకెళ్తుందో ఎవరికీ తెలియదు. కానీ ఒక్క విషయం ఖచ్చితం అది మిమ్మల్ని మళ్ళీ అదే చోటుకు తిరిగి తీసుకురాదు.