అక్బర్ బీర్బల్ కథలు - నలుగురు సోమరిపోతులు

ఒక రోజు అక్బర్ చక్రవర్తి తన రాజ్యంలో అవసరంలో ఉన్నవారికి సహాయం చేయాలని నిర్ణయించాడు. "ఎవరైనా పని చేయలేని స్థితిలో ఉంటే, ఎవరికి నిజంగా సహాయం అవసరమైతే, వారికి ఆహారం, బట్టలు, ఆశ్రయం ఇవ్వాలి. ఇది మన ధర్మం. ఇది మన బాధ్యత," అని ప్రకటించాడు.

ఈ వార్త రాజ్యం అంతటా వ్యాపించింది. ఊరూరా, గ్రామాల్లో, పట్టణాల్లో ఈ వార్త చర్చించబడింది. "రాజు అవసరంలో ఉన్నవారికి సహాయం చేస్తున్నాడు. మనం కూడా వెళ్ళి సహాయం పొందవచ్చు. మనకు పని చేయాల్సిన అవసరం లేదు. రాజు మనకు ఆహారం, బట్టలు ఇస్తాడు. మనం ఇంకా కష్టపడాల్సిన అవసరం లేదు. మనం రాజు దగ్గరికి వెళ్ళి, సహాయం కోరుకుందాం. అది సులభమైన మార్గం. మనం పని చేయకుండా సుఖంగా జీవించవచ్చు," అని ప్రజలు అనుకున్నారు.

కొన్ని రోజులకే వేలాది మంది రాజభవనం ముందు చేరారు. వారిలో చాలామంది నిజంగా పేదవారు, నిజంగా సహాయం అవసరం ఉన్నవారు. వారు కష్టపడి పనిచేసేవారు, కానీ వారికి ఆహారం, దుస్తులు, ఆశ్రయం లేవు. వారు నిజంగా ఆకలితో, దాహంతో, కష్టాలతో ఉన్నవారు. వారు రాజు సహాయం కోసం ఎదురుచూస్తున్నారు. కానీ కొందరు మాత్రం పనికిమాలిన సోమరిపోతులు. వారు పని చేయడానికి ఇష్టపడేవారు కాదు. వారు కష్టపడి పనిచేసేవారు కాదు. వారు కేవలం సోమరితనంతో, ఇతరులు తమ కోసం పని చేయాలని ఆశించేవారు. వారు ఎప్పుడూ సులభమైన మార్గాలు వెతుకుతూ, ఇతరుల శ్రమను దోచుకోవాలని అనుకునేవారు. వారు రాజు సహాయం కోసం వచ్చారు, కానీ వారికి నిజంగా సహాయం అవసరం లేదు. వారు కేవలం సోమరితనం కారణంగా పని చేయకుండా, ఇతరులు తమకు ఆహారం, బట్టలు ఇవ్వాలని ఆశించేవారు. వారు ఎప్పుడూ ఏదో ఒక కారణం చెప్పి, పని చేయకుండా తప్పించుకునేవారు. వారి మాటలు విని, అక్బర్ అయోమయంలో పడ్డాడు.

"వీరిలో నిజమైన సోమరిపోతులు ఎవరో ఎలా తెలుసుకోవాలి? ఎవరికి నిజంగా సహాయం అవసరమో, ఎవరు కేవలం సోమరిపోతులో నాకు అర్థం కావడం లేదు. వీరు అందరూ తాము పని చేయలేమని, నిజంగా సహాయం అవసరమని అంటున్నారు. కానీ వారిలో కొందరు మాత్రం సోమరిపోతులు. వారిని నేను ఎలా గుర్తించగలను? నాకు ఏమీ అర్థం కావడం లేదు. నేను ఏమి చేయాలి?" అని బీర్బల్ ను అడిగాడు.

బీర్బల్ చిరునవ్వుతో, "మహారాజా, రేపు తెలుస్తుంది. ఈ సమస్యకు ఒక సులభమైన పరిష్కారం ఉంది. నేను ఒక చిన్న పరీక్ష చేస్తాను. ఆ పరీక్ష ద్వారా నిజమైన సోమరిపోతులు ఎవరో తెలుస్తుంది. నేను నిజమైన సోమరిపోతులను కనుగొంటాను," అని అన్నాడు. మరుసటి రోజు అందరినీ ఒక పెద్ద మైదానంలో విశ్రాంతి తీసుకోమని చెప్పాడు. ఆ మైదానం చాలా పెద్దది, విశాలమైనది. అందరూ అక్కడ కూర్చుని, విశ్రాంతి తీసుకుంటూ, ఎండలో ఆనందిస్తూ ఉన్నారు. వారికి మంచి భోజనం కూడా పెట్టించాడు. ఆ భోజనం రుచికరంగా, సమృద్ధిగా ఉంది. అందరూ తిని పడుకున్నారు. వారు మైదానంలో అలాగే నిద్రించారు. కొందరు గురక కూడా పెట్టారు. కొందరు కలలు కన్నారు. కొందరు నిద్రలో మాట్లాడారు.

కొద్దిసేపటి తర్వాత బీర్బల్ భటులకు రహస్యంగా ఆదేశం ఇచ్చాడు. "మైదానం ఒక వైపున పొగ వచ్చేలా ఎండిన గడ్డి వెలిగించండి. ఎవరికీ హాని జరగకుండా జాగ్రత్త. పొగ ఎక్కువగా వ్యాపించకుండా చూడండి. ఒక చిన్న మంట మాత్రమే, ఎవరికీ హాని కలిగించకుండా ప్రజలను భయపెట్టాలి. జాగ్రత్తగా చేయండి," అని అన్నాడు. కొద్దిసేపటికి పొగ కనిపించగానే... అక్కడ పడుకున్న వారంతా భయపడి పరుగులు తీశారు. వారు ఆశ్చర్యంగా, "అయ్యో! పొగ! నిప్పు! మంటలు! మనం చనిపోతాం! పారిపోండి! ఇక్కడ నిలబడకండి! ఇది చాలా ప్రమాదకరం! మన ప్రాణాలు కాపాడుకోవాలి!" అని అరిచారు. వారు పరుగెత్తుకుంటూ, ఒకరిపై ఒకరు పడిపోతూ, తమ ప్రాణాలను కాపాడుకోవడానికి ప్రయత్నించారు. కొందరు కేకలు వేశారు. కొందరు ఏడ్చారు. కానీ అందరూ పారిపోయారు.

కానీ నలుగురు మాత్రం అలాగే పడుకొని ఉన్నారు. వారు పొగను చూడలేదు. వారు భయపడలేదు. వారు ఎలాంటి స్పందన చూపించలేదు. వారు అలాగే పడుకుని, నిద్రిస్తూ, లేవడానికి ఇష్టపడలేదు. వారి మధ్య మాటలు జరిగాయి. 

వారిలో ఒకడు అన్నాడు, "లేవాలంటే చాలా బద్ధకంగా ఉంది. నాకు నిద్ర పోతోంది. నేను ఇక్కడే ఉంటాను. ఎవరికి ఏమి కావాలో వారు చూసుకుంటారు. నాకు ఇబ్బంది లేదు. పొగ వస్తే వస్తుంది. అది నన్ను తాకదు. నేను నిద్రపోతాను. ఇతరులు ఏమి అనుకుంటే అనుకోనివ్వండి. నేను పట్టించుకోను," అని అన్నాడు.

రెండోవాడు, "ఎవరైనా వచ్చి మనల్ని లేపుతారు. మనం లేవాల్సిన అవసరం లేదు. మనకు ఎందుకు కష్టం? మనం ఇక్కడే ఉందాం," అని అన్నాడు.

మూడోవాడు, "పొగ ఇంకా మన దగ్గరకు రాలేదు. అది వచ్చేవరకు మనం వేచి ఉండవచ్చు. అది వచ్చినప్పుడు చూద్దాం. ఇప్పుడు లేవడం అవసరం లేదు. ఎందుకు తొందర? మనం ఆలోచించి, ఓపికగా ఉండాలి. అది సరైన మార్గం," అని కళ్లు కూడా తెరవలేదు.

నాలుగోవాడు మాత్రం, "నేను మాట్లాడితేనే అలసిపోతాను. నాకు మాట్లాడటానికి కూడా శక్తి లేదు. నేను మాట్లాడను. నేను కదలను. నేను ఇక్కడే పడుకుంటాను. ఇతరులు ఏమి చేస్తే అది వారి ఇష్టం. నాకు ఇబ్బంది లేదు," అని మళ్లీ నిద్రపోయాడు.

బీర్బల్ నవ్వుతూ అక్బర్ ను చూసి అన్నాడు. "మహారాజా, వీళ్లే నిజమైన సోమరిపోతులు. మిగిలినవారు కనీసం తమ ప్రాణాలను కాపాడుకోవడానికి అయినా లేచారు. వారు పొగ చూసి భయపడి, తమ ప్రాణాలను కాపాడుకోవడానికి పరుగెత్తారు. కానీ ఈ నలుగురు తమ సోమరితనాన్ని వదలలేదు. వారు లేవడానికి ఇష్టపడలేదు. వారు తమ ప్రాణాలను కూడా పట్టించుకోలేదు. వారు నిజమైన సోమరిపోతులు. వారు పని చేయలేని వారు కాదు, పని చేయడానికి ఇష్టపడని వారు. కాబట్టి మనం వీరికి సహాయం చేయకూడదు. మనం వీరికి పని ఇవ్వాలి. వీరు కష్టపడి పనిచేయాలి. అదే నిజమైన సహాయం. అదే నిజమైన ధర్మం," అని అన్నాడు.

అక్బర్ పెద్దగా నవ్వాడు. "బీర్బల్! నువ్వు మరోసారి నీ తెలివిని నిరూపించావు. నువ్వు ఒక సాధారణ పొగ ద్వారా ఎంత గొప్ప పాఠం నేర్పించావు! నువ్వు నిజమైన సోమరిపోతులను ఎంత అద్భుతంగా గుర్తించావు! నువ్వు లేకపోతే, నేను ఈ సోమరిపోతులకు కూడా సహాయం చేసి, వారి సోమరితనాన్ని ప్రోత్సహించేవాడిని. కానీ నీవు వారి నిజస్వరూపాన్ని బయటపెట్టావు. ఇప్పుడు నాకు అర్థమైంది. సహాయం నిజంగా అవసరమైన వారికి అందాలి. బద్ధకాన్ని ప్రోత్సహించడం కాదు, కష్టపడి పనిచేసేలా ప్రోత్సహించడమే సమాజానికి మేలు. నీ తెలివి నా సామ్రాజ్యానికి గర్వకారణం," అని చెప్పి నిజంగా అవసరమైన పేదలకు మాత్రమే సహాయం చేయాలని ఆదేశించాడు.

ఆ నలుగురికి కూడా భోజనం ఇచ్చాడు, కానీ పని చేయగలిగినంత ఆరోగ్యం ఉన్న వారికి ఉపాధి కల్పించాలని అధికారులకు సూచించాడు. "వీరు కష్టపడి పనిచేయగలరు. వీరికి ఆరోగ్యం ఉంది. వీరు కేవలం సోమరిపోతులు. కాబట్టి వీరికి పని ఇవ్వండి. వీరు పని చేస్తే, వారికి ఆహారం, బట్టలు, ఆశ్రయం ఇవ్వండి. కానీ వీరు పని చేయకపోతే, వారికి ఏమీ ఇవ్వకండి. ఇది నా ఆజ్ఞ. ఇది నా ఆదేశం. వీరు కష్టపడి పనిచేసేలా చూడండి. అదే వారికి మంచిది. అదే సమాజానికి మంచిది," అని అధికారులకు చెప్పాడు.

నీతి: సహాయం నిజంగా అవసరమైన వారికి అందాలి. బద్ధకాన్ని ప్రోత్సహించడం కాదు, కష్టపడి పనిచేసేలా ప్రోత్సహించడమే సమాజానికి మేలు. మనం ఎల్లప్పుడూ కష్టపడి పనిచేయాలి. సోమరితనం మనల్ని నాశనం చేస్తుంది. కష్టం, శ్రమ ఇవే మనల్ని గొప్పవారిని చేస్తాయి.