అక్బర్ బీర్బల్ కథలు - బీర్బల్ ఖిచిడీ

ఒక చలికాలపు ఉదయం అక్బర్ చక్రవర్తి తన రాజభవనం వసారాలో నిలబడి ఉన్నాడు. ఆ రోజు గాలి చాలా చల్లగా ఉంది. ఆకాశంలో మేఘాలు కమ్ముకుని ఉన్నాయి. గడ్డి మీద మంచు కురిసి, అది తెల్లగా మారిపోయింది. గాలిలో చలి తీవ్రంగా ఉంది. ప్రజలు వణుకుతూ, వెచ్చని బట్టలు ధరించి, ఇళ్లలోనే ఉండిపోయారు. ఆ సమయంలో, అక్బర్ తన సేవకులు, మంత్రులతో మాట్లాడుతున్నాడు. ఆయన ఆకాశం వైపు చూసి, ఒక ప్రశ్న అడిగాడు. "ఈ చలిలో రాత్రంతా చెరువులో నిలబడగలిగితే, నేను వంద బంగారు నాణేలు బహుమతిగా ఇస్తాను. ఎవరైనా ఈ సవాలును అంగీకరిస్తారా? ఎవరు ఈ చలిలో రాత్రంతా నిలబడగలరు? ఎవరికి ఇంత ధైర్యం ఉంది? ఎవరు ఈ పని చేయగలరు? ," అని అన్నాడు.

సభలో ఉన్నవారంతా భయంతో వెనక్కి తగ్గారు. వారికి ఆ చలి భయంగా ఉంది. ఎవరూ ముందుకు రాలేదు. అప్పుడు ఒక పేద వృద్ధుడు ముందుకు వచ్చి, "మహారాజా, నేను ప్రయత్నిస్తాను. నాకు చాలా కష్టాలు ఉన్నాయి. ఒకవేళ నేను ఈ పని చేస్తే, నాకు ఆ వంద నాణేలు దొరుకుతాయి. అవి నా కుటుంబాన్ని పోషించడానికి సహాయపడతాయి. నేను ప్రయత్నించాలని అనుకుంటున్నాను. దయచేసి నాకు అవకాశం ఇవ్వండి," అని అన్నాడు.

అక్బర్ ఆశ్చర్యంగా, "అలాగే. నీవు ప్రయత్నించు. కానీ నీవు రాత్రంతా నీటిలోనే నిలబడాలి. నీవు బయటికి రాకూడదు. నీవు ఒక్క అడుగు కూడా కదలకూడదు. నీవు నీటిలో నిలబడి, ఆ చలిని తట్టుకోవాలి. నీకు ఎలాంటి వెచ్చని వస్త్రాలు, దుప్పట్లు కూడా ఇవ్వను. నీవు కేవలం నీ ధైర్యంతో, నీ సంకల్పంతో ఆ చలిని తట్టుకోవాలి. నీవు అలా చేస్తే, నేను నీకు వంద బంగారు నాణేలు ఇస్తాను. నీవు సిద్ధంగా ఉంటే, ఈ రాత్రి నీవు చెరువులో నిలబడవచ్చు," అని అన్నాడు. ఆ రాత్రి అతను మెడ వరకు చల్లని నీటిలో నిలబడి ఉన్నాడు. చెరువు నీరు చాలా చల్లగా ఉంది. అతని శరీరం ఆ నీటిలో మునిగిపోయింది. అతను వణుకుతూ, ధైర్యంగా నిలబడి ఉన్నాడు. అతని పళ్ళు కొరుకుతున్నాయి. అతని చేతులు, కాళ్ళు తిమ్మిరిగా మారిపోయాయి. కానీ అతను వదలలేదు. అతను తన కళ్ళను మూసుకుని, తన మనస్సును ఏకాగ్రం చేసి, ఆ చలిని తట్టుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు.

ఆ సమయంలో, అతనికి దూరంగా రాజభవనం మీద వెలుగుతున్న ఒక దీపం కనిపించింది. ఆ దీపం చిన్నది, కానీ అది చీకటిలో ప్రకాశిస్తూ ఉంది. అతను ఆ దీపం వైపు చూస్తూ, దాని నుండి వచ్చే వెలుగును, వెచ్చదనాన్ని ఊహించుకున్నాడు. అతను తనకు తాను, "ఆ దీపం నాకు వెచ్చదనాన్ని ఇస్తుంది. అది నన్ను కాపాడుతుంది. నేను ఆ దీపం వైపు చూస్తూ, ధైర్యంగా ఉంటాను. అది నాకు శక్తిని ఇస్తుంది. నేను ఆ చలిని తట్టుకోగలను. నేను గెలుస్తాను," అని అనుకున్నాడు. ఆ ఊహ అతనికి ధైర్యాన్ని ఇచ్చింది. అతను ఆ రాత్రి అంతా ఆ నీటిలోనే నిలబడ్డాడు.

రాజభటులు అతనిపై నిఘా పెట్టారు. వారు అతను నీటిలో నిలబడి ఉండటం, అతను కదలకుండా ఉండటం, అతను ధైర్యంగా ఉండటం అన్నీ గమనించారు. వారు అతనికి ఎలాంటి సహాయం చేయలేదు. వారు కేవలం చూస్తూ ఉన్నారు. మరుసటి రోజు అతన్ని రాజసభకు తీసుకొచ్చారు. అతను బలహీనంగా, అలసిపోయి, కనిపించాడు. అతని శరీరం వణుకుతోంది. కానీ అతని ముఖంలో ఆనందం, సంతృప్తి ఉన్నాయి. అక్బర్ అడిగాడు, "నువ్వు నిజంగా రాత్రంతా నీటిలోనే ఉన్నావా? నీవు ఎక్కడికీ వెళ్ళలేదా? నీవు ఒక్క అడుగు కూడా కదలలేదా? " అని అడిగాడు. "అవును మహారాజా," అన్నాడు వృద్ధుడు. "నేను రాత్రంతా నీటిలోనే ఉన్నాను. నేను ఎక్కడికీ వెళ్ళలేదు. నేను ఒక్క అడుగు కూడా కదలలేదు. నేను నీటి నుండి బయటికి రాలేదు. నేను ఆ చలిని తట్టుకున్నాను. నేను మీ వాగ్దానం ప్రకారం పని చేశాను. నేను ఇప్పుడు నా బహుమతిని ఆశిస్తున్నాను," అని అన్నాడు.

"అయితే నీకు చలి వేయలేదా? నీవు ఏదైనా ఉపాయం చేశావా? నీవు ఎలా బ్రతికావు?" అని అడిగాడు. వృద్ధుడు వినయంగా సమాధానమిచ్చాడు. "దూరంగా రాజభవనం మీద వెలుగుతున్న ఒక దీపాన్ని చూస్తూ ధైర్యం తెచ్చుకున్నాను. ఆ దీపం నాకు వెచ్చదనాన్ని, ధైర్యాన్ని, ఆశను ఇచ్చింది. నేను ఆ దీపం వైపు చూస్తూ, దాని నుండి వచ్చే వెలుగును, వెచ్చదనాన్ని ఊహించుకున్నాను. ఆ ఊహ నాకు శక్తిని ఇచ్చింది. నేను ఆ చలిని తట్టుకోగలిగాను. ఆ దీపం లేకపోతే, నేను ఆ చలిని తట్టుకోలేకపోయేవాడిని. అది నాకు స్ఫూర్తిని ఇచ్చింది," అని అన్నాడు.

ఇది విన్న ఒక మంత్రి వెంటనే అన్నాడు, "మహారాజా! ఆ దీపం వేడి వల్లే ఇతను చలిని తట్టుకున్నాడు. కాబట్టి ఇతనికి బహుమతి ఇవ్వకూడదు. అతను కేవలం ఒక దీపం వేడి వల్ల బతికాడు. అతను స్వయంగా ఆ చలిని తట్టుకోలేదు. అతను మోసం చేశాడు. కాబట్టి అతనికి బహుమతి ఇవ్వడం న్యాయం కాదు. మీరు అతనికి బహుమతి ఇస్తే, ఇతరులు కూడా ఇలాంటి ఉపాయాలు ఆలోచించి, మిమ్మల్ని మోసం చేయడానికి ప్రయత్నిస్తారు. కాబట్టి, అతనికి బహుమతి ఇవ్వవద్దు," అని అన్నాడు. అక్బర్ కూడా ఆ మంత్రి మాటలు విని, అతని వాదనలో నిజం ఉందని భావించి, బహుమతి ఇవ్వలేదు. "నీవు దీపం వేడి వల్ల బతికావు. కాబట్టి నీకు బహుమతి ఇవ్వను. నీవు మోసం చేశావు. నీవు స్వయంగా ఆ చలిని తట్టుకోలేదు. కాబట్టి నీకు బహుమతి లేదు. నీవు వెళ్ళిపో," అని అన్నాడు.

వృద్ధుడు బాధతో ఇంటికి వెళ్లిపోయాడు. అతను చాలా అవమానంగా భావించాడు. అతను ఎంత కష్టపడి ఆ చలిని తట్టుకున్నాడు. కానీ అతనికి న్యాయం జరగలేదు. ఈ విషయం తెలుసుకున్న బీర్బల్ చాలా బాధపడ్డాడు. ఆయన ఆ వృద్ధుడి పట్ల జాలిపడ్డాడు. "ఇది ఎంత అన్యాయం! ఒక పేద వృద్ధుడు ఎంత కష్టపడి ఆ చలిని తట్టుకున్నాడు. కానీ అతనికి న్యాయం జరగలేదు. నేను ఈ అన్యాయాన్ని సరిదిద్దాలి. నేను రాజుకు ఒక పాఠం నేర్పించాలి. నేను ఈ వృద్ధుడికి న్యాయం చేయాలి," అని అతను అనుకున్నాడు.

మరుసటి రోజు ఆయన రాజసభకు రాలేదు. ఆయన ఇంట్లోనే ఉండిపోయాడు. అక్బర్ ఆశ్చర్యంగా, "బీర్బల్ ఎందుకు రాలేదు? అతనికి ఏమైంది? అతను అనారోగ్యంగా ఉన్నాడా? అతను ఏదైనా పనిలో ఉన్నాడా? నేను అతని ఇంటికి వెళ్ళి చూడాలి," అని అనుకున్నాడు. ఒక రోజు గడిచింది. బీర్బల్ రాలేదు. రెండు రోజులు గడిచాయి. ఆయన ఇంకా రాలేదు. మూడో రోజు అక్బర్ తన సేవకులు, మంత్రులతో కలిసి బీర్బల్ ఇంటికి వెళ్ళాడు. ఆయనకు అక్కడ ఒక విచిత్రమైన దృశ్యం కనిపించింది. బీర్బల్ ఒక పొడవాటి వెదురు కర్రకు మట్టి కుండ కట్టి, అందులో ఖిచిడీ పెట్టాడు. కింద నేలపై చాలా దూరంలో ఒక చిన్న మంట వెలుగుతోంది. ఆ మంట చాలా చిన్నది, బలహీనంగా ఉంది. అది కేవలం ఒక చిన్న దీపం లాంటిది. ఆ మంట నుండి ఎలాంటి వేడి ఆ కుండకు చేరడం అసాధ్యం. 

అక్బర్ ఆశ్చర్యపోయి అడిగాడు, "బీర్బల్! ఇంత దూరంలో ఉన్న మంటతో ఖిచిడీ ఎలా ఉడుకుతుంది? ఇది అసాధ్యం. ఇంత దూరం నుండి ఆ మంట వేడి ఈ కుండకు చేరదు. ఇది వ్యర్థం. నీవు ఎందుకు ఇలా చేస్తున్నావు?" అని అడిగాడు. బీర్బల్ ప్రశాంతంగా నవ్వి అన్నాడు, "మహారాజా! రాజభవనం మీదున్న దీపం వేడి చెరువులో ఉన్న వృద్ధుడికి చేరగలిగితే, ఈ మంట వేడి కూడా ఈ కుండకు తప్పకుండా చేరాలి కదా! ఆ దీపం వేడి అతనికి చేరిందని మీరు నమ్మారు. అయితే ఈ మంట వేడి కూడా ఈ ఖిచిడీని ఉడికించాలి. కానీ అది ఉడకడం లేదు. ఎందుకంటే వేడి ఇంత దూరం ప్రయాణించదు. ఆ దీపం వేడి కూడా ఆ వృద్ధుడికి చేరలేదు. అతను కేవలం ఆ దీపం వెలుగును, దాని ఊహను ఉపయోగించి ధైర్యం తెచ్చుకున్నాడు. అతను స్వయంగా ఆ చలిని తట్టుకున్నాడు. అతని ధైర్యం, అతని సంకల్పం అతనికి సహాయం చేశాయి. ఆ దీపం వేడి అతనికి చేరలేదు. కాబట్టి అతనికి బహుమతి ఇవ్వకపోవడం అన్యాయం. అతను న్యాయం పొందాలి. ఆ దీపం వేడి అతనికి చేరలేదని, అతను స్వయంగా ఆ చలిని తట్టుకున్నాడని ఈ ప్రయోగం నిరూపిస్తుంది. ఇప్పుడు మీకు అర్థమైందా? న్యాయం ఎల్లప్పుడూ సత్యం ఆధారంగా ఉండాలి. మీరు ఆ మంత్రి మాటలు విని, తొందరపడి తీర్పు చెప్పారు. కానీ అది సరైనది కాదు. ఇప్పుడు మీరు మీ తప్పును గుర్తించి, ఆ వృద్ధుడికి న్యాయం చేయాలి."

అక్బర్ తన తప్పు వెంటనే గ్రహించాడు. అతను సిగ్గుపడి వృద్ధుడిని రాజసభకు పిలిపించాడు. వాగ్దానం చేసిన వంద బంగారు నాణేలు బహుమతిగా ఇచ్చి క్షమాపణ చెప్పాడు. "నన్ను క్షమించు. నేను తొందరపాటులో తీర్పు చెప్పాను. నేను ఆ మంత్రి మాటలు విని, నీకు అన్యాయం చేశాను. నీవు స్వయంగా ఆ చలిని తట్టుకున్నావు. నీ ధైర్యం, నీ సంకల్పం నీకు సహాయం చేశాయి. ఆ దీపం వేడి నీకు చేరలేదు. కాబట్టి నీకు బహుమతి ఇవ్వడం న్యాయమే. ఇప్పుడు నేను నీకు వంద బంగారు నాణేలు ఇస్తున్నాను. నేను నా తప్పును గుర్తించాను. ఇకముందు నేను ఎలాంటి తీర్పు అయినా చెప్పేముందు, నిజాన్ని పూర్తిగా అర్థం చేసుకుంటాను. నేను తొందరపాటుగా నిర్ణయాలు తీసుకోను. నీ ధైర్యాన్ని నేను గౌరవిస్తున్నాను," అని అన్నాడు.

వృద్ధుడు ఆనందంగా, "జహాపనా! మీరు నాకు న్యాయం చేశారు. బీర్బల్ తెలివి నాకు న్యాయాన్ని ఇచ్చింది. నేను మీకు, బీర్బల్ కు ఎప్పటికీ కృతజ్ఞుడిని. ఈ నాణేలు నా కుటుంబాన్ని పోషించడానికి సహాయపడతాయి," అని అన్నాడు.

నీతి: తీర్పు చెప్పే ముందు నిజాన్ని పూర్తిగా అర్థం చేసుకోవాలి. న్యాయం ఎప్పుడూ నిజం ఆధారంగానే ఉండాలి. మనం ఎల్లప్పుడూ నిజాన్ని స్వయంగా తెలుసుకోవాలి. ఇతరుల మాటలు ఆధారంగా తొందరపాటుగా నిర్ణయాలు తీసుకోకూడదు.