తెనాలి రామకృష్ణుడు మరియు వంకాయ కూర

ఒకప్పుడు విజయనగర సామ్రాజ్యాన్ని మహారాజు శ్రీ కృష్ణదేవరాయలు పరిపాలిస్తుండేవారు. ఆయన రాజభవన తోటలో అరుదైన వంకాయ మొక్కలను పెంచారు. ఆ వంకాయలు చాలా పెద్దవిగా, మృదువుగా, నునుపుగా, రుచికరంగా ఉండేవి. అవి ఎంతో ప్రత్యేకమైనవి. వాటి రుచి అద్భుతమైనది. రాజు తప్ప మరెవరూ వాటిని తినకూడదని కఠినమైన ఆజ్ఞ జారీ చేశారు. "ఈ వంకాయలు నా కోసం మాత్రమే. వీటిని ఎవరైనా తాకితే, అది నా ఆజ్ఞను ఉల్లంఘించినట్లే. అలా చేసిన వారికి కఠినమైన శిక్ష పడుతుంది," అని రాజు ప్రకటించారు.

ఒకరోజు రాజభవనంలో ఒక పెద్ద విందు జరిగింది. ఆ విందుకు మంత్రులు, పండితులు, అధికారులు, ప్రముఖులు అందరూ హాజరయ్యారు. తెనాలి రామకృష్ణుడు కూడా ఆ విందుకు హాజరయ్యాడు. ఆ విందులో రాజు తోటలోని అరుదైన వంకాయలతో వండిన కూరను వడ్డించారు. ఆ కూర చూడగానే నోరూరేలా ఉంది. దాని వాసన చాలా ఆహ్లాదకరంగా ఉంది. ఆ కూర రుచి అద్భుతంగా ఉంది. అక్కడ వడ్డించిన వంకాయ కూరను రుచి చూసిన తెనాలి ఎంతో ఆశ్చర్యపోయాడు. "ఇంత రుచికరమైన వంకాయ కూర నేను ఎప్పుడూ తినలేదు! ఇది నిజంగా అద్భుతం. ఇంత రుచి నేను ఎప్పుడూ అనుభవించలేదు. ఇది స్వర్గపు భోజనంలా ఉంది," అని అతను మనసులో అనుకున్నాడు.

ఆ సాయంత్రం ఇంటికి వెళ్లిన తర్వాత తన భార్యతో, "ఈరోజు రాజభవనంలో తిన్న వంకాయ కూర అద్భుతంగా ఉంది. నేను ఇంత రుచికరమైన కూర ఎప్పుడూ తినలేదు. ఆ వంకాయలు రాజు తోటలోని ప్రత్యేకమైనవి. వాటి రుచి మామూలు వంకాయలకు లేదు," అని చెప్పాడు. అది విన్న అతని భార్యకు కూడా ఆ కూర రుచి చూడాలనే కోరిక కలిగింది. "అలాంటి రుచికరమైన కూర నాకు కూడా తినాలని ఉంది. ఆ రుచి ఎలా ఉంటుందో నేను కూడా అనుభవించాలని అనుకుంటున్నాను. మీరు నాకు కూడా ఆ వంకాయలు తీసుకురండి," అని పట్టుబట్టింది.

మొదట తెనాలి నిరాకరించాడు. "అవి రాజుగారి తోటలోవి. రాజు వాటిని ఎవరూ తినకూడదని కఠినమైన ఆజ్ఞ జారీ చేశారు. అవి రాజు కోసం మాత్రమే. దొంగతనం చేయడం తప్పు. అది న్యాయం కాదు. అలా చేస్తే నాకు శిక్ష పడుతుంది. నా ప్రాణానికి ప్రమాదం వస్తుంది," అని చెప్పాడు. కానీ భార్య మళ్లీ మళ్లీ అడుగుతూనే ఉండడంతో చివరకు తెనాలి ఒప్పుకున్నాడు. "సరే. నీ కోరిక కోసం నేను ఒకసారి వెళ్లి తీసుకువస్తాను. కానీ ఇది చివరిసారి. ఇకపై ఇలా అడగకు," అని అతను అన్నాడు.

ఆ రాత్రి ఎవరూ లేని సమయంలో రాజభవన తోటలోకి వెళ్లి కొన్ని వంకాయలు తీసుకొచ్చాడు. అతను చాలా జాగ్రత్తగా, నిశ్శబ్దంగా తోటలోకి వెళ్ళి, కొన్ని వంకాయలను కోసి, తన గుడ్డలో కట్టుకుని ఇంటికి తీసుకువచ్చాడు. అతని భార్య ఆ వంకాయలతో రుచికరమైన కూర వండింది. ఆ కూర వాసన ఇల్లు మొత్తం వ్యాపించింది. తెనాలి, అతని భార్య ఇద్దరూ ఆ కూరను ఎంతో ఆనందంగా తిన్నారు. "ఇది నిజంగా అద్భుతం! ఇంత రుచికరమైన కూర నేను ఎప్పుడూ తినలేదు. ఈ రుచికి సాటి లేదు," అని ఆయన భార్య అన్నది.

అంతలో వారి చిన్న కుమారుడు నిద్రలో ఉన్నాడు. "వాడికి కూడా ఈ రుచి తెలియాలి. అతను కూడా ఈ అద్భుతమైన రుచిని ఆస్వాదించాలి. నేను అతనికి కూడా కొంచెం పెడతాను," అని తెనాలి అనుకున్నాడు. కానీ ఒక సమస్య ఉంది. మరుసటి రోజు రాజభవనంలో వంకాయలు కనిపించకపోతే విచారణ జరుగుతుంది. రాజు తన ఆజ్ఞను ఉల్లంఘించిన వారిని కఠినంగా శిక్షిస్తాడు. తన కుమారుడు నిజం చెప్పేస్తాడేమో అని తెనాలి ఆలోచించాడు. చిన్న పిల్లలు అమాయకంగా నిజం చెప్పేస్తారు. వారికి అబద్ధం చెప్పడం రాదు. "నా కుమారుడు రాజుకు నిజం చెప్పేస్తే, నేను పట్టుబడతాను. నాకు శిక్ష పడుతుంది. నేను ఏదో ఉపాయం ఆలోచించాలి," అని అతను ఆలోచించాడు.

అప్పుడు అతనికి ఒక గొప్ప ఉపాయం తట్టింది. అర్ధరాత్రి ఇంటి పైకప్పుపైకి ఎక్కి, బిందెలతో నీళ్లు చల్లి వర్షం పడుతున్నట్లు చేశాడు. అతను నీళ్లు చల్లుతూ, "అయ్యో! ఎంత పెద్ద వర్షం పడుతోంది! ఇది ఇంతకు ముందు ఎప్పుడూ చూడలేదు! ఈ వర్షం మన ఇంటిని ముంచేస్తుంది!" అని గట్టిగా అన్నాడు. తర్వాత కుమారుడిని నిద్రలేపి, "బాబూ! ఎంత పెద్ద వర్షం పడుతోంది చూడు! లోపలికి రా. నీవు తడిసిపోతావు. ముందు వేడివేడిగా వంకాయ కూర తిని పడుకో. అప్పుడు నీకు చలి వేయదు," అని అన్నాడు. నిద్రమత్తులో ఉన్న బాలుడు నిజంగానే వర్షం పడుతోందని అనుకున్నాడు. అతను లేచి, కూర తిని, మళ్ళీ పడుకున్నాడు. అతనికి ఏమీ అర్థం కాలేదు.

మరుసటి రోజు రాజు సభలో వంకాయలు దొంగిలించబడిన విషయం తెలిసింది. "ఎవరు నా ఆజ్ఞను ఉల్లంఘించి నా తోటలోని వంకాయలను దొంగిలించారు? ఆ దొంగను కనుగొనండి. అతనికి కఠినమైన శిక్ష విధిస్తాను," అని రాజు కోపంగా అన్నాడు. రాజు అందరినీ విచారించాడు. ఎవరూ ముందుకు రాలేదు. చివరకు రాజు తెనాలి కుమారుడిని పిలిపించి, "నాయనా! నిన్న రాత్రి మీ ఇంట్లో ఏమి తిన్నావు?" అని మృదువుగా అడిగాడు. బాలుడు అమాయకంగా, "వంకాయ కూర తిన్నాను మహారాజా! అది చాలా రుచిగా ఉంది. అమ్మ చాలా బాగా వండింది," అన్నాడు.

సభలో అందరూ ఒక్కసారిగా తెనాలి వైపు చూశారు. రాజు చిరునవ్వుతో, "అయితే దొంగ నువ్వేనన్నమాట! నీవు నా తోటలోని వంకాయలను దొంగిలించావు. నీకు శిక్ష విధిస్తాను," అని అన్నాడు. తెనాలి ప్రశాంతంగా, "మహారాజా! పిల్లలు కలలు, నిజాలు కలిపి చెబుతారు. అతను నిద్రలో ఉన్నప్పుడు ఏదో కలలో చూసి చెబుతున్నాడు. ఇంకొంచెం అడగండి. అతను ఇంకా ఏమి చెబుతాడో చూడండి," అన్నాడు. రాజు బాలుడిని మళ్లీ అడిగాడు, "నిన్న ఏమైంది?" బాలుడు వెంటనే, "చాలా పెద్ద వర్షం పడింది. నేను తడిసిపోయాను. నాన్నగారు నన్ను లోపలికి పిలిచారు. అది చాలా పెద్ద వర్షం," అన్నాడు.

అది విని సభలో ఉన్నవారంతా నవ్వేశారు. ఎందుకంటే ఆ రాత్రి రాజ్యంలో ఎక్కడా వర్షం పడలేదు. ఆకాశం స్పష్టంగా, నక్షత్రాలు మెరుస్తూ ఉన్నాయి. రాజు బాలుడు నిద్రమత్తులో జరిగిన విషయాలను కలిపి చెప్పాడని భావించాడు. "ఇది పిల్లల అమాయకత్వం. అతను నిద్రలో ఏదో కలలో చూసి చెబుతున్నాడు. అతని మాటలను పూర్తిగా నమ్మలేము," అని రాజు అనుకున్నాడు. తెనాలి కూడా అమాయకంగా నిలబడ్డాడు. అతను ప్రశాంతంగా, "మహారాజా! నా కుమారుడు చెప్పింది నిజమే. నిన్న రాత్రి మా ఇంటి దగ్గర చిన్న వర్షం పడింది. అతను నిద్రలో ఉండడం వల్ల అది పెద్ద వర్షంగా అనిపించి ఉండవచ్చు. పిల్లలు ఇలా అతిశయోక్తిగా చెబుతారు. అది సహజం. కానీ నేను ఎలాంటి దొంగతనం చేయలేదు. నా కుమారుడు అమాయకంగా ఏదో కలలో చూసి చెబుతున్నాడు," అని అన్నాడు.

రాజు నవ్వుతూ, "రామకృష్ణా! ఈసారి నువ్వు నీ తెలివితో తప్పించుకున్నావు. నీ కుమారుడి అమాయకత్వాన్ని ఉపయోగించి, నీ పనిని దాచడానికి ప్రయత్నించావు. కానీ నీ తెలివి నాకు నచ్చింది. నేను నిన్ను శిక్షించను. కానీ ఇకపై రాజభవన తోటలోని వంకాయలను దొంగిలించకూడదు. ఇది నా చివరి హెచ్చరిక," అని హెచ్చరించాడు. తెనాలి నమస్కరిస్తూ, "మహారాజా! మీరు నన్ను క్షమించారు. నేను మీకు ఎప్పటికీ కృతజ్ఞుడిని. ఇకపై అలాంటి పని చేయను. మీ ఆజ్ఞను నేను ఎల్లప్పుడూ పాటిస్తాను. మీ దయ నాకు ఎప్పటికీ గుర్తుంటుంది," అని మాట ఇచ్చాడు.

రాజు కూడా నవ్వుతూ అతన్ని క్షమించాడు. ఆ రోజు నుండి తెనాలి ఇక రాజు తోటలోని వంకాయలను దొంగిలించలేదు. అతను ఎప్పుడూ తన తెలివిని సరైన మార్గంలో ఉపయోగించాడు.

నీతి: సమయస్ఫూర్తి, చాకచక్యం కష్టసమయంలో మనల్ని కాపాడగలవు. అయితే ఇతరుల వస్తువులను అనుమతి లేకుండా తీసుకోవడం తప్పు. మనం కష్టమైన పరిస్థితుల్లో తెలివిగా ఆలోచించాలి. కానీ ఆ తెలివిని సరైన మార్గంలో, నిజాయితీగా ఉపయోగించాలి.