సింహం మరియు వడ్రంగి పిట్ట - పంచతంత్ర కథలు

ఒకప్పుడు వింధ్య పర్వతాల సమీపంలో ఒక దట్టమైన, పచ్చని అడవి ఉండేది. ఆ అడవి అధిపతి దంష్ట్రుడు ఒక పెద్ద, బలిష్టమైన సింహం. అతని మెడ చుట్టూ దట్టమైన బంగారు జటలు ఉండేవి. అతని కళ్ళు నిప్పురవ్వలు విరజిమ్మేవి, అతని గర్జన వినగానే ఆ అడవిలోని జంతువులన్నీ భయంతో వణికిపోయేవి. అతను చాలా శక్తివంతుడు, గర్విష్ఠుడు, మరియు ఎంతో అహంకారి. తన బలాన్ని, తన శక్తిని మెచ్చుకోవడం, ఇతరులను చిన్నచూపు చూడడం అతని అలవాటు.

ఆ అడవిలో చంచువు  అనే ఒక చిన్న, అందమైన వడ్రంగి పిట్ట కూడా ఉండేది. ఆ పిట్టకు పొడవాటి, పదునైన ముక్కు ఉండేది. అది ఎంతో తెలివైనది, ధైర్యవంతమైనది. అది చెట్ల బెరడులో రంధ్రాలు చేసి, పురుగులను తీసి తినేది. అది అడవి మొత్తం తిరుగుతూ, ఎవరికైనా సహాయం అవసరమైతే, వెనుకాడకుండా సహాయం చేసేది. అది ఎంత చిన్నదైనా, అందరికీ స్నేహితుడు.

ఒకరోజు ఉదయం, దంష్ట్రుడు ఒక పెద్ద అడవి దున్నను వేటాడి, అత్యాశగా తిన్నాడు. అతను ఎముకలతో సహా మాంసాన్ని మ్రింగివేశాడు. కానీ ఒక పెద్ద, పదునైన ఎముక అతని గొంతులో ఇరుక్కుపోయింది. అది అతని గొంతుకి నొప్పిగా, దగ్గు వచ్చేలా చేసింది. అతను మింగడానికి ప్రయత్నించాడు కానీ ఎముక మరింత లోతుగా దిగింది. దానిని బయటకు తీయడానికి ప్రయత్నించాడు, వల్ల కాలేదు. ఆ ఎముక అతని గొంతులో గట్టిగా ఇరుక్కుపోయింది. దంష్ట్రుడు బాధతో అరవడం మొదలుపెట్టాడు. అతని గర్జనలు ఇప్పుడు బాధతో, భయంతో మారుమోగాయి. "కాపాడండి! కాపాడండి! నాకు ఎముక ఇరుక్కుపోయింది! నేను చనిపోతున్నాను!" అని అతను అరిచాడు.

ఇతర జంతువులు అతని దగ్గరికి వచ్చాయి. కానీ ఎవరికీ ధైర్యం లేదు, ఎందుకంటే అతను సింహం, ప్రమాదకరమైనవాడు. వారు దూరం నుండి చూస్తూ, "మహారాజా! మీరు బాధపడుతున్నారు. కానీ మీ నోటిలోకి వెళ్ళడానికి మాకు భయంగా ఉంది. మీరు మమ్మల్ని కరిచేస్తారు," అని అన్నారు. దంష్ట్రుడు కోపంగా, "నేను మిమ్మల్ని కరవను! కానీ ఎవరైనా ఈ ఎముకను బయటకు తీస్తే, నేను అతనికి పెద్ద బహుమతి ఇస్తాను. అతను ఎవరైనా, నేను అతని ప్రాణాలను కాపాడతాను. ఎప్పటికీ అతనికి ఎటువంటి ప్రమాదం జరగకుండా చూస్తాను!" అని ప్రమాణం చేశాడు.

ఆ సమయంలో, వడ్రంగి పిట్ట చంచువు అక్కడికి వచ్చింది. అది పై నుండి చూసి, "మహారాజా! మీరు ఎముక వల్ల బాధపడుతున్నారా? నేను సహాయం చేయగలను. నా ముక్కు పొడవుగా, పదునుగా ఉంది. నేను మీ గొంతులోని ఎముకను బయటకు తీయగలను. కానీ మీరు నాకు హాని చేయరని హామీ ఇవ్వాలి," అని అన్నది.

దంష్ట్రుడు ఆనందంతో, "అవును! అవును! నేను నీకు హాని చేయను! నేను ప్రమాణం చేస్తున్నాను. నీకు ఎంత బహుమతి కావాలంటే అంత ఇస్తాను. నువ్వు నా ప్రాణాలను కాపాడు!" అని అరిచాడు.

చంచువు ధైర్యంగా సింహం నోటిలోకి వెళ్ళింది. అది తన పొడవాటి ముక్కును సింహం గొంతులోకి దించి, ఆ ఎముకను జాగ్రత్తగా పట్టి, నెమ్మదిగా బయటికి లాగింది. ఎముక బయటికి వచ్చింది. దంష్ట్రుడు ఉపశమనంతో నిట్టూర్చాడు. "అబ్బా! ఇక నాకు ఊపిరి వచ్చింది! చంచువూ! నీవు నా ప్రాణాలు కాపాడావు!" అని అతను అన్నాడు.

చంచువు సంతోషంగా, "మహారాజా! మీరు బాధపడకుండా ఉండటమే నా ఆనందం. కానీ మీరు వాగ్దానం చేసిన బహుమతి గుర్తుందా?" అని అడిగింది.

దంష్ట్రుడు నవ్వాడు. అతని ముఖంలో దుర్మార్గపు చిరునవ్వు మెరిసింది. "బహుమతా? నేను నీకు బహుమతి ఇవ్వాలా? నీవు నా నోటిలోకి వచ్చావు, నీవు చాలా చిన్నవాడివి. నేను నిన్ను తిని ఉండేవాడిని. నీవు నా నోటి నుండి ప్రాణాలతో బయటపడ్డావు, అదే నీ బహుమతి. ఇక వెళ్ళిపో. నాకు పని ఉంది," అని అన్నాడు.

చంచువు ఆశ్చర్యంగా, కోపంగా నిలబడిపోయింది. "మహారాజా! నేను మీ ప్రాణాలు కాపాడాను. మీరు ప్రమాణం చేశారు. మీరు కృతజ్ఞత లేనివారు. మీరు మాట తప్పారు. మీ అహంకారం, మీ గర్వం మిమ్మల్ని ఎలా ఉంచుతుందో చూడండి. నేను వెళ్తున్నాను. కానీ మీరు మీ చేసిన తప్పుకు పశ్చాత్తాపపడతారు," అని అన్నది. అది ఎగిరి, ఒక ఎత్తైన చెట్టు కొమ్మ మీద కూర్చుంది. అది ఆగ్రహంతో సింహం వైపు చూసింది.

కొన్ని రోజులు గడిచాయి. దంష్ట్రుడు తన పాత రోజుల్లాగే వేటాడుతూ, ఆహారం తింటూ, గర్వంగా తిరుగుతూ ఉండేవాడు. అతను చంచువు మాటలు మర్చిపోయాడు. కానీ చంచువు మర్చిపోలేదు. అది ప్రతిరోజూ సింహం కదలికలను, అలవాట్లను గమనిస్తూ ఉండేది. అతను ఎప్పుడు నిద్రిస్తాడు, ఎప్పుడు మేలుకొంటాడు, ఎక్కడ ఎండలో విశ్రాంతి తీసుకుంటాడు ఇవన్నీ అది గమనించింది.

ఒక రోజు మధ్యాహ్నం, ఎండ తీవ్రంగా ఉండగా, దంష్ట్రుడు ఒక పెద్ద రాతి మీద పడుకుని, గాఢ నిద్రలోకి జారుకున్నాడు. అతని కళ్ళు మూసుకుపోయాయి, అతని గర్జనలు నిద్రలో మెల్లగా మారాయి. ఇదే చంచువు ఎదురుచూస్తున్న అవకాశం.

చంచువు నిశ్శబ్దంగా, ఒక ఎత్తైన కొమ్మ నుండి క్రిందికి ఎగిరింది. అది సింహం ముఖం దగ్గరికి వెళ్ళి, తన పదునైన ముక్కుతో సింహం కళ్ళను రెండింటినీ ఒక్కసారి గుచ్చింది.  సింహం ఉలిక్కిపడి, నొప్పితో అరిచింది, "అయ్యో! నా కళ్ళు! నాకు కనిపించడం లేదు! ఎవరు? ఎవరు నా కళ్ళు పొడిచారు?" అని అరిచాడు. కానీ చంచువు అప్పటికే ఎగిరి, ఎత్తైన కొమ్మ మీద కూర్చుని, సింహం వైపు చూసింది.

దంష్ట్రుడు అంధుడై, దిక్కుతోచకుండా, ఇటు అటు తిరుగుతూ, రాళ్ళు, చెట్లు, కొమ్మలు గుద్దుకుని గోతిలో పడిపోయాడు. అతను సహాయం కోసం అరిచాడు, కానీ ఎవరూ రాలేదు. ఎందుకంటే అతను చాలా క్రూరమైనవాడు, ఎవరూ అతనికి సహాయం చేయడానికి ఇష్టపడలేదు.

ఆ కొమ్మ మీద నుండి చంచువు శాంతంగా, "ఓ దంష్ట్రుడా! నేను నిన్ను హెచ్చరించాను. నీవు కృతజ్ఞత లేనివాడివి. నీవు నీ మాట తప్పావు. ఇప్పుడు నీవు నీ అహంకారానికి, నీ కృతఘ్నతకు శిక్ష అనుభవిస్తున్నావు. నేను నీకు సహాయం చేసి, కృతజ్ఞత ఆశించాను. కానీ నీవు నా సహాయాన్ని తృణీకరించావు. ఇప్పుడు నీ కళ్ళు పోయాయి. నీకు ఎటువంటి సహాయం దొరకదు. ఎందుకంటే ఎవరూ నిన్ను నమ్మరు," అని అన్నది.

దంష్ట్రుడు ఏడుస్తూ, "నన్ను క్షమించు! నన్ను క్షమించు! నేను చాలా మూర్ఖుడిని. నీవు చెప్పింది నిజం. నేను కృతఘ్నుడను. నా అహంకారం నన్ను నాశనం చేసింది. నాకు రెండవ అవకాశం ఇవ్వు!" అని వేడుకున్నాడు.

కానీ చంచువు, "నా ప్రియ మిత్రుడా! నీకు రెండవ అవకాశం ఇవ్వడానికి నేను సిద్ధంగా లేను. నేను నీకు ఇచ్చిన అవకాశం నీవు వదిలేశావు. ఇప్పుడు నీవు నీ కర్మల ఫలితం అనుభవించు," అని చెప్పి, ఎగిరి అడవిలోకి వెళ్ళిపోయింది.

ఆ రోజు నుండి దంష్ట్రుడు అంధుడై, ఆకలితో, దాహంతో, అన్ని జంతువుల నుండి దూరంగా అడవిలో తిరిగాడు. అతను వేటాడలేక, ఆహారం దొరకక, చివరికి బలహీనుడై, ఒక రోజు చనిపోయాడు. ఆ అడవి జంతువులన్నీ స్వేచ్ఛగా, సంతోషంగా జీవించాయి. వారు చంచువు తెలివిని, ధైర్యాన్ని మెచ్చుకున్నారు.

నీతి: కృతజ్ఞత లేనివారు, వాగ్దానాలు తప్పేవారు ఎల్లప్పుడూ నష్టపోతారు. దంష్ట్రుడు తన ప్రాణాలను కాపాడిన చంచువుకు వాగ్దానం చేసి, తర్వాత ఆ వాగ్దానాన్ని ఉల్లంఘించాడు. అతని అహంకారం, అతని కృతఘ్నత అవే అతనికి మరణం తెచ్చిపెట్టాయి. కృతజ్ఞత లేనివారు ఎల్లప్పుడూ ఒంటరిగా, నష్టపోతారు. మనం ఎప్పుడూ కృతజ్ఞులుగా ఉండాలి, వాగ్దానాలను గౌరవించాలి. అదే నిజమైన మానవత్వం.