గాడిద సంగీతం - పంచతంత్ర కథలు

ఒకప్పుడు కావేరి నది ఒడ్డున ఉన్న ఒక చిన్న పల్లెలో ధృతరాష్ట్రుడు అనే ఒక గాడిద నివసిస్తుండేది. ఆ గాడిద ఒక రైతుకు చెందినది. అది ప్రతిరోజూ బరువులు మోస్తూ, పొలంలో పనిచేస్తూ, యజమానికి సేవ చేస్తూ ఉండేది. కానీ అది చాలా అమాయకమైనది, కొంచెం తెలివి తక్కువ. రోజంతా కష్టపడి పనిచేసిన తర్వాత, రాత్రిపూట దానికి కొంచెం విశ్రాంతి దొరికేది. అది పొలంలోకి వెళ్ళి, మెత్తని గడ్డి తింటూ, నెమ్మదిగా తిరుగుతూ ఉండేది.

ఆ అడవిలో సృగాలుడు అనే ఒక నక్క కూడా ఉండేది. అది చాలా తెలివైనది, నేర్పరి. అది ఎప్పుడూ ఆహారం కోసం వెతుకుతూ ఉండేది. ఒక రోజు, ఆ నక్క ఆ గాడిదను కలిసింది. ఇద్దరూ స్నేహితులు అయ్యారు. ప్రతిరాత్రి అవి కలిసి పొలంలోకి వెళ్ళి, కూరగాయలు, పండ్లు తినేవి. గాడిద గడ్డి తినేది, నక్క చిన్న చిన్న పండ్లు, కీటకాలు తినేది. వారు సంతోషంగా, స్నేహంగా జీవించేవారు.

ఒక రాత్రి, చంద్రుడు పూర్తిగా నిండుగా, వెండి వెలుగును ప్రసరింపజేస్తున్నాడు. పొలం మొత్తం వెండి రంగులో మెరుస్తోంది. గాడిద ఆ ఆనందంలో, "నా స్నేహితుడా! ఈ రాత్రి ఎంత అందంగా ఉంది! నాకు చాలా ఆనందంగా ఉంది. నాకు పాడాలని అనిపిస్తోంది. నేను నా గొంతును వినిపించాలని అనుకుంటున్నాను. నేను ఎంత అందంగా పాడగలనో నీకు చూపిస్తాను," అని అన్నది.

నక్క భయంతో, "స్నేహితుడా! దయచేసి అలా చేయకు! నీవు పాడితే, నీ గొంతు చాలా బిగ్గరగా ఉంటుంది. దాని శబ్దం రైతులకు వినిపిస్తుంది. వారు మనల్ని చూసి, కొట్టి తరిమేస్తారు. మనం ఇక్కడ సురక్షితంగా ఉండటానికి, నిశ్శబ్దంగా ఉండటమే మంచిది. దయచేసి నా మాట విను. పాడకు. మనం నెమ్మదిగా తిని, తిరిగి వెళ్దాం," అని హెచ్చరించింది.

కానీ గాడిద వినలేదు. అది అహంకారంగా, "నీకు ఏమి తెలుసు? నాకు చాలా అందమైన గొంతు ఉంది. నాకు పాడాలని అనిపిస్తోంది. నీవు నన్ను ఆపలేవు. నేను పాడతాను. నా పాట విని, నీవు కూడా ఆనందిస్తావు," అని అన్నది. అది తల పైకెత్తి, నోరు తెరిచి, పెద్దగా "ఘీ-ఘీ-ఘీ-గావ్!" అని అరవడం మొదలుపెట్టింది. ఆ శబ్దం ఎంత బిగ్గరగా ఉందంటే, అది అడవి మొత్తం మారుమోగిపోయింది.

ఆ శబ్దం విని, రైతులు మేలుకున్నారు. వారు కోపంగా, "ఏమిటి? మా పొలంలో ఎవరు? ఏదో జంతువు మన పంటలను తింటోంది! మనం వెళ్ళి చూడాలి!" అని అరిచారు. వారు వెంటనే కర్రలు, రాళ్ళు తీసుకుని, పొలం వైపు పరుగెత్తారు.

నక్క భయంతో, "నేను నీకు చెప్పాను! నీవు వినలేదు! ఇప్పుడు రైతులు వస్తున్నారు. మనం తప్పించుకోవాలి. నీవు నా వెంట రా!" అని అరిచింది. అది వేగంగా పొదల్లోకి పారిపోయింది. కానీ గాడిద నెమ్మదిగా ఉండటం వల్ల, అది వేగంగా పరుగెత్తలేకపోయింది. రైతులు దగ్గరికి వచ్చి, గాడిదను చూశారు. "ఇదిగో! ఈ గాడిద మన పంటలను తింటోంది! ఇది మన పొలాన్ని నాశనం చేస్తోంది! దీనికి పాఠం నేర్పుదాం!" అని అరిచారు. వారు గాడిద మీద కర్రలు, రాళ్ళు వేయడం ప్రారంభించారు. గాడిద బాధతో అరిచింది, "నన్ను కొట్టకండి! నేను తప్పు చేశాను! నన్ను క్షమించండి!" కానీ రైతులు వినలేదు. వారు దానిని గట్టిగా కొట్టి, గాయపరిచారు. గాడిద బాధతో, అవమానంతో అక్కడి నుండి పారిపోయింది.

తర్వాత, గాడిద నక్కను కలిసింది. అది ఏడుస్తూ, "నా స్నేహితుడా! నేను ఎంత మూర్ఖుడిని! నీవు నన్ను హెచ్చరించావు, కానీ నేను వినలేదు. నా అహంకారం, నా మూర్ఖత్వం నాకు ఈ శిక్ష తెచ్చాయి. ఇప్పుడు నేను గాయపడి, బాధపడుతున్నాను. నేను ఇక ఎప్పుడూ పాడను. నేను నిశ్శబ్దంగా ఉంటాను," అని అన్నది.

నక్క జాలిగా, "నా స్నేహితుడా! నీవు ఇప్పుడు నేర్చుకున్నావు. ఎప్పుడూ అక్కరలేని చోట, అక్కరలేని సమయంలో మన ప్రతిభను చూపించకూడదు. మనం ఎక్కడ, ఎప్పుడు, ఎలా ఉండాలో తెలుసుకోవాలి. ఇతరులు మనల్ని హెచ్చరిస్తే, మనం వారి మాటలు వినాలి. అదే తెలివి," అని అన్నది.

గాడిద తల వంచి, "నీవు చెప్పింది నిజం. నేను నా గొంతు మీద గర్వపడి, ప్రమాదాన్ని పట్టించుకోలేదు. నా మూర్ఖత్వమే నాకు శిక్ష తెచ్చింది. ఇకముందు నేను ఎప్పుడూ నిశ్శబ్దంగా ఉంటాను. నేను నా పనిని నిశ్శబ్దంగా చేసుకుంటూ, సంతోషంగా ఉంటాను," అని అన్నది.

నీతి: అక్కరలేని చోట, అక్కరలేని సమయంలో మన ప్రతిభను చూపించడం, అహంకారం చూపించడం ఇవి ఎల్లప్పుడూ నష్టాన్ని తెస్తాయి. గాడిద రాత్రిపూట పాడి, దాని శబ్దం రైతులకు వినిపించి, వారు దానిని కొట్టారు. అది తన మూర్ఖత్వం, అహంకారం వల్ల గాయపడింది. సరైన సమయంలో, సరైన ప్రదేశంలో, సరైన విధంగా మన ప్రతిభను చూపించడమే తెలివి. లేకపోతే, మన మూర్ఖత్వమే మనకు శిక్ష తెస్తుంది.