కుమ్మరి కొడుకు మరియు గాడిద - పంచతంత్ర కథలు

ఒకప్పుడు కృష్ణానది ఒడ్డున ఒక చిన్న పల్లె ఉండేది. ఆ పల్లెలో ఎక్కువ మంది కుమ్మరులు, వడ్రంగులు, రైతులు నివసిస్తుండేవారు. ఆ పల్లెలో పేరు మోసిన కుమ్మరి ఘటకుడు. ఒకనాడు తన భార్యతో కలిసి పూజ కోసం సమీప పట్టణానికి వెళ్ళాడు. వారికి ఒక కుమారుడు అందకుడు. అతను చాలా అందమైనవాడు. మెరిసే కళ్ళు, నునుపైన చర్మం, మృదువైన జుట్టు, ఆకర్షణీయమైన చిరునవ్వు. అతని అందం చూసి ఊరి ప్రజలు మెచ్చుకునేవారు. అతను అద్దం ముందు గంటలు గడిపేవాడు. తన ముఖాన్ని, తన శరీరాన్ని, తన ఆకారాన్ని పరిశీలిస్తూ, తన అందంపై మురిసిపోతుండేవాడు.

అతను రోజురోజుకు అహంకారిగా మారిపోయాడు. "ఈ ఊరిలో నాకంటే అందమైనవాడు ఎవరు? నేను మాత్రమే అందరికంటే గొప్పవాడిని. నాకు ఎవరు సాటి?" అని అతను గర్వంగా అనుకునేవాడు. అతను మిగతా పిల్లలతో ఆడుకునేవాడు కాదు. "వారు నా స్థాయికి అర్హులు కాదు. నేను వేరు, వారు వేరు," అని అతను వారిని దూరం చేసేవాడు. ఇతర పిల్లలు అతని అహంకారానికి నవ్వుకునేవారు, కానీ అతను పట్టించుకునేవాడు కాదు. అతని తల్లిదండ్రులు అతనికి, "కుమారా! అందం బాహ్యమైనది. నిజమైన గొప్పదనం మనసులో, గుణంలో ఉంటుంది. అహంకారం పెద్ద లోపం. అది నిన్ను నాశనం చేస్తుంది," అని ఎంతో హెచ్చరించేవారు. కానీ అతను వారి మాటలు పట్టించుకునేవాడు కాదు. "నాకు ఏమి అవసరం? నేను అందంగా ఉన్నాను. అదే సరిపోతుంది," అని అతను అనుకునేవాడు.

ఒకనాడు ఉదయం, ఘటకుడు కొత్త కుండలు, పాత్రలు తయారు చేసి, అమ్మడానికి పట్టణానికి వెళ్ళాడు. అతను తన కుమారుడు అందకుడిని ఇంట్లోనే ఉండమని, కుండలను జాగ్రత్తగా చూసుకోమని చెప్పాడు. "నాయనా! నేను వెళ్తున్నాను. ఈ కుండలు జాగ్రత్తగా ఉంచు. ఎవరూ తాకకుండా చూసుకో. నేను సాయంత్రానికి తిరిగి వస్తాను," అని అన్నాడు. అందకుడు, "నాన్నా! నేను చూసుకుంటాను. నాకు ఇంకా ఏమైనా పని ఉంటే చెప్పు. నేను చేస్తాను," అని గర్వంగా అన్నాడు.

కానీ అతని తండ్రి వెళ్ళిపోగానే, అద్దం ముందు కూర్చుని, తన ముఖాన్ని, కళ్ళను, చిరునవ్వును, తన దంతాలను, తన జుట్టును అన్నింటినీ పరిశీలించడం మొదలుపెట్టాడు. అతను గంటలు తరబడి  గడిపి, తనను తాను మెచ్చుకుంటూ, "నేను ఎంత అందంగా ఉన్నాను! ఈ ప్రపంచంలో నాకంటే అందమైనవాడు ఎవరు ఉంటారు?" అని అనుకున్నాడు.

ఆ సమయంలో, ఆ ఇంటి వెనుక ఉన్న గాడిద సంతోషుడు నెమ్మదిగా వచ్చి, ఆ కుండల పక్కన నిలబడింది. అది చాలా నిరాడంబరమైన జీవి. బూడిదరంగు శరీరం, పొడుగాటి చెవులు, మృదువైన కళ్ళు. అది మట్టి కుండలను తాకి, వాటి వెనుక ఉన్న గడ్డి మేయడానికి ప్రయత్నించింది. అందకుడు అద్దం నుండి తల పైకెత్తి, ఆ గాడిదను చూసి, కోపంగా, "ఓరి మూర్ఖపు గాడిదా! నీవు ఎవరు? ఇక్కడికి ఎందుకు వచ్చావు? నీకు ఏమి తెలుసు? నీవు కేవలం ఒక కురూపి, వికారమైన జంతువు. నా అందం చూడు! నీ అందం చూడు! మన మధ్య ఎంత తేడా!" అని అరిచాడు.

గాడిద అతని మాటలు విని, శాంతంగా నిలబడింది. అది మనసులో, "ఈ మనుష్యుడు ఎంత అహంకారిగా ఉన్నాడు! అతను తన అందం గురించి, తన గొప్పదనం గురించి మాట్లాడుతున్నాడు. కానీ అతనికి తెలియదు అందం ఎప్పుడూ శాశ్వతం కాదు. కాలం మారుతుంది, రూపం మారుతుంది. నిజమైన విలువ మనసులో, కార్యంలో ఉంటుంది. ఈ మనుష్యుడు ఎంత మూర్ఖుడు!" అని అనుకుంది.

అందకుడు మరింత కోపంగా, "నీకు ఏమి తెలుసు? నేను ఎంత గొప్పవాడినో నీకు అర్థం కాదు. ఇలాంటి చర్మం, ఇలాంటి కళ్ళు, ఇలాంటి ముఖం ఇదంతా నా సంపద. నీవు కేవలం బూడిద రంగు గాడిదవు. నీవు ఎప్పుడూ ఇలాగే ఉంటావు. నీ అందం మారదు ఎందుకంటే నీకు అందమే లేదు!" అని అరిచాడు.

గాడిద నెమ్మదిగా మరో అడుగు ముందుకు వేసి, శాంతంగా ఇలా సమాధానం ఇచ్చింది, "ఓరి మూర్ఖ మానవా! నీవు నీ అందాన్ని మెచ్చుకుంటావు. కానీ నీకు తెలియదా ఈ అందం కేవలం బాహ్యమైనది. నీవు ఎంత అందంగా ఉన్నా, ఒకరోజు నీ ముఖం ముడతలు పడతాయి. నీ జుట్టు వెంట్రుకలు రాలతాయి. నీ కళ్ళు మసకబారతాయి. కానీ నా గాడిద జీవితం, సత్యం, నిజాయితీ, పని మీద ఆధారపడి ఉంటుంది. నేను బరువులు మోస్తాను, నా యజమానికి సేవ చేస్తాను, నేను సంతృప్తిగా ఉంటాను. నీవు నీ అందంతో ఏమి సాధించగలవు? నీకు గుణం, మంచి మనసు, దయ లేవు. అవి లేకుండా, అందం పనికిరాదు. నీ అందం గొప్పదైతే అది నీకు ఏమి ఇస్తుంది? ఆకలి తీరుస్తుందా? దాహం తీరుస్తుందా? నీకు సహాయం చేస్తుందా? లేదు. కానీ నా కష్టం, నా పని అవి నన్ను, నా యజమానిని, ఈ ప్రపంచాన్ని కాపాడుతున్నాయి."

ఆ మాటలు విని, అందకుడి ముఖం తెల్లబడిపోయింది. అతనికి మొదటిసారిగా అతని అహంకారం తప్పు అనిపించింది. అతను గాడిద మాటల్లో సత్యం ఉందని గ్రహించాడు. "ఈ గాడిద చెప్పింది సరైనదే! నేను నా అందం మీద మాత్రమే ఆధారపడి ఉన్నాను. నాకు మంచి గుణాలు, నైపుణ్యాలు, పనిచేయడానికి ఇష్టం ఏమీ లేవు. నేను ఎంత మూర్ఖుడిని!" అని అతను బాధగా అనుకున్నాడు.

ఆ రోజు నుండి అందకుడు మారిపోయాడు. అతను తన అహంకారాన్ని వదిలివేసి, తన తండ్రికి పనిలో సహాయం చేయడం ప్రారంభించాడు. అతను మట్టి తవ్వడం, కుండలను అమర్చడం, వాటిని ఎండలో ఉంచడం అన్నీ నేర్చుకున్నాడు. అతను ఇతర పిల్లలతో స్నేహం చేశాడు. అతను దయాళువుగా, సహాయకారిగా మారిపోయాడు. అతని తల్లిదండ్రులు అతని మార్పు చూసి ఆనందించారు. అతను వారితో, "నాన్నా! నేను ఎంత మూర్ఖుడిని. నేను నా అందం మీద మాత్రమే గర్వపడ్డాను. కానీ ఆ గాడిద నాకు గొప్ప పాఠం నేర్పించింది నిజమైన విలువ మనసులో, పనిలో, మంచితనంలో ఉంటుంది. అందం తాత్కాలికం, కానీ మంచి గుణాలు శాశ్వతం," అని అన్నాడు.

నీతి: అహంకారం, గర్వం ఇవి మనల్ని అంధుల్ని చేస్తాయి. మనం మన అందాన్ని, మన ధనాన్ని, మన బలాన్ని మెచ్చుకుంటూ, మన నిజమైన బలహీనతలను మర్చిపోతాము. నిజమైన విలువ బాహ్య రూపంలో కాదు, అంతర్గత గుణాలలో ఉంటుంది. మనసు మంచిగా ఉంటే, పని చేస్తే, ఇతరులకు సహాయం చేస్తే అదే నిజమైన అందం.