బంగారు పాము - పంచతంత్ర కథలు

ఒకప్పుడు కాశీ పట్టణానికి సమీపంలో ఒక చిన్న గ్రామం ఉండేది. ఆ గ్రామంలో హరిదత్తుడు అనే ఒక పేద బ్రాహ్మణుడు నివసిస్తుండేవాడు. అతను చాలా కష్టపడి పనిచేసేవాడు, కానీ అతను పొలాలు ఎంత బాగా పండించినా, అతని ఆదాయం చాలా తక్కువగా ఉండేది. అతనికి భార్య, ఇద్దరు చిన్న పిల్లలు ఉండేవారు. వారి జీవితం చాలా కష్టంగా ఉండేది, కానీ హరిదత్తుడు ఎప్పుడూ దేవునిపై నమ్మకంతో, సంతోషంగా జీవించేవాడు. "దేవుడు ఇచ్చినది సరిపోతుంది. నా కుటుంబం ఆకలితో ఉండకూడదు," అని అతను అనుకునేవాడు.

ఒక రోజు మధ్యాహ్నం, ఎండ తీవ్రంగా మండిపోతుండగా, హరిదత్తుడు తన పొలంలో పని చేస్తున్నాడు. అతను చాలా అలసిపోయి, ఒక పెద్ద మర్రి చెట్టు కింద విశ్రాంతి తీసుకోవడానికి పడుకున్నాడు. అతను గాఢ నిద్రలోకి జారుకున్నాడు. కొంతసేపటికి, అతను ఒక వింత శబ్దంతో మేలుకున్నాడు. అతను కళ్ళు తెరిచి చూశాడు. అతని ముందు ఒక పెద్ద, అందమైన బంగారు రంగు పాము నిలబడి ఉంది. ఆ పాము శరీరం బంగారంలా మెరుస్తోంది. హరిదత్తుడు భయంతో వణికిపోయాడు. "అయ్యో! ఇది పాము! ఇది నన్ను కరుస్తుంది!" అని అతను అనుకున్నాడు. కానీ ఆ పాము మాట్లాడింది, "ఓ మంచి మనిషి! భయపడకు. నేను నీకు హాని చేయను. నేను ఒక బంగారు పామును. నేను ఇక్కడ చాలా కాలంగా నివసిస్తున్నాను. నీవు చాలా నిజాయితీపరుడివని, కష్టపడి పనిచేస్తున్నావని నేను చూశాను. నీకు ఒక బహుమతి ఇవ్వాలని అనుకుంటున్నాను. ప్రతిరోజూ ఉదయం నీవు ఒక పాత్రలో పాలు తీసుకుని ఈ చెట్టు కింద ఉంచు. నేను వచ్చి ఆ పాలు తాగుతాను. మరుసటి రోజు ఉదయం నీకు ఒక బంగారు నాణెం దొరుకుతుంది. కానీ ఒక్క షరతు నీవు దురాశ పడకూడదు. నేను ఇచ్చే ఒక్క నాణెంతో సంతృప్తి చెందాలి. ఎక్కువ కోరుకోకూడదు. అలాగే, ఈ రహస్యాన్ని ఎవరికీ చెప్పకూడదు," అని అన్నది.

హరిదత్తుడు ఆనందంగా, "నేను అంగీకరిస్తున్నాను. నేను సంతృప్తిగా ఉంటాను. దురాశ పడను. నీ రహస్యాన్ని ఎవరికీ చెప్పను," అని ప్రమాణం చేశాడు.

ఆ రోజు నుండి, హరిదత్తుడు ప్రతిరోజూ ఉదయం ఒక పాత్రలో పాలు తీసుకుని ఆ మర్రి చెట్టు కింద ఉంచేవాడు. బంగారు పాము వచ్చి ఆ పాలు తాగేది. మరుసటి రోజు ఉదయం, హరిదత్తుడికి అక్కడ ఒక బంగారు నాణెం దొరికేది. అతను ఆ నాణాన్ని అమ్మి, మంచి డబ్బు సంపాదించేవాడు. కొద్ది రోజుల్లోనే, అతని ఇంట్లో ఆహారం, బట్టలు, ఇతర అవసరాలు  అన్నీ తీరాయి. అతని పిల్లలు సంతోషంగా ఉండేవారు. అతని భార్య కూడా ఆనందంగా ఉండేది. వారు సుఖంగా జీవించడం ప్రారంభించారు.

కానీ కాలం గడిచేకొద్దీ, హరిదత్తుడి మనసులో దురాశ పెరగసాగింది. అతను ఆలోచించాడు, "ఈ పాము ప్రతిరోజూ ఒక్క నాణెం మాత్రమే ఇస్తుంది. ఒకవేళ నేను దానిని పట్టుకుని, దాని నిధిని తీసేస్తే, నేను చాలా ధనవంతుడిని అవుతాను. నాకు ఇక కష్టపడి పనిచేయాల్సిన అవసరం లేదు. నేను రాజులాగా జీవించగలను!" అని అతను అనుకున్నాడు. అతని భార్య అతనికి, "హరిదత్తుడా! ఈ పాము మనకు చాలా సహాయం చేస్తోంది. అది ఇచ్చే ఒక్క నాణెంతో మనం సంతృప్తిగా ఉండాలి. ఎక్కువ కోరుకుంటే, మనం అన్నీ కోల్పోతాం," అని హెచ్చరించింది.

కానీ హరిదత్తుడు ఆ మాటలు పట్టించుకోలేదు. "నీకు ఏమి తెలుసు? నేను పెద్ద ధనవంతుడిని కావాలని అనుకుంటున్నాను. ఈ పాము ఒక్కసారిగా అన్ని నాణేలను ఇస్తే, మనకు ఇక కష్టం లేదు. నేను దానిని పట్టుకుని, దాని నిధిని దోచుకుంటాను," అని అతను మొండిగా అన్నాడు.

అతను తన కుమారుడు సుకుమారుడిని పిలిచి, "నాయనా! నేను ఒక పని చెప్తాను. రేపు ఉదయం నీవు ఒక కర్ర తీసుకుని, ఆ మర్రి చెట్టు కింద దాక్కో. ఆ బంగారు పాము వచ్చినప్పుడు, నీవు దాని తల మీద బలంగా కొట్టి, దానిని చంపేయి. అప్పుడు మనం దాని నిధిని తీసుకోవచ్చు. మనం చాలా ధనవంతులం అవుతాం," అని ఆజ్ఞ ఇచ్చాడు.

సుకుమారుడు ఆనందంగా, "అవును నాన్నా! నేను ఆ పామును చంపేస్తాను. మనం ధనవంతులం అవుతాం!" అని అన్నాడు.

మరునాడు ఉదయం, సుకుమారుడు ఒక పెద్ద కర్ర తీసుకుని, మర్రి చెట్టు కింద దాక్కున్నాడు. కొంతసేపటికి, బంగారు పాము పాలు తాగడానికి వచ్చింది. సుకుమారుడు ఒక్కసారిగా కర్రను ఎత్తి, పాము తల మీద బలంగా కొట్టాడు. కానీ అతని లక్ష్యం తప్పింది. కర్ర పాము తలకు తగలకుండా, దాని శరీరాన్ని తాకింది. పాము కోపంగా తిరిగి, సుకుమారుడి చేతిని కరిచింది. విషం వెంటనే అతని శరీరంలో వ్యాపించింది. సుకుమారుడు బాధతో అరుస్తూ, అక్కడికక్కడే కూలిపోయాడు. అతను చనిపోయాడు.

హరిదత్తుడు ఆ శబ్దం విని, పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు. అతను తన కుమారుడు చనిపోయి పడి ఉండడం చూశాడు. అతని కళ్ళు కన్నీటితో నిండిపోయాయి. "నేను ఏమి చేశాను? నా దురాశ వల్ల నా కుమారుడు చనిపోయాడు! నేను ఎంత మూర్ఖుడిని!" అని అతను ఏడ్చాడు.

ఆ సమయంలో, బంగారు పాము మెల్లగా అతని దగ్గరికి వచ్చింది. అది, "హరిదత్తుడా! నేను నిన్ను హెచ్చరించాను. నీవు దురాశ పడకూడదని, సంతృప్తిగా ఉండాలని చెప్పాను. నీవు నా మాట వినలేదు. నీ దురాశ వల్ల నీ కుమారుడు చనిపోయాడు. ఇప్పుడు నీకు అర్థమైందా? నేను నీకు ఒక్క నాణెం ఇస్తున్నాను. అది నీకు, నీ కుటుంబానికి సరిపోతుంది. కానీ నీవు ఎక్కువ కోరుకున్నావు. ఎక్కువ కోరుకోవడం వల్ల నీవు అన్నీ కోల్పోయావు. ఇప్పుడు నీవు నీ కర్మల ఫలితం అనుభవించు. నేను ఇక ఇక్కడికి రాను. నీతో నా స్నేహం ముగిసింది," అని అన్నది.

ఆ పాము మెల్లగా అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోయింది. హరిదత్తుడు బాధగా, అవమానంగా, ఒంటరిగా మిగిలిపోయాడు. అతను తన కుమారుడి శవం పక్కన కూర్చుని, ఏడ్చాడు. "నా దురాశ వల్ల నా కుమారుడు చనిపోయాడు. నేను ఎంత మూర్ఖుడిని! నేను సంతృప్తిగా ఉండాలి. కానీ నా దురాశ నన్ను నాశనం చేసింది. నేను ఇక ఎప్పుడూ దురాశ పడను," అని అతను అనుకున్నాడు.

నీతి: దురాశ, అత్యాశ ఇవి ఎల్లప్పుడూ నష్టాన్ని తెస్తాయి. హరిదత్తుడు ఒక్క బంగారు నాణెంతో సంతృప్తిగా ఉండాలి. కానీ దురాశ అతని కుమారుడి మరణానికి కారణమైంది. అతను ఎక్కువ సంపాదించాలని, ఎక్కువ ఆస్తి కావాలని అనుకున్నాడు. కానీ దురాశ అన్నీ కోల్పోయేలా చేసింది. మనం సంతృప్తిగా, కృతజ్ఞతగా ఉంటే, మనకు ఉన్నదే సరిపోతుంది. అదే నిజమైన ఆనందం, సుఖం.