ఒకప్పుడు వింధ్య పర్వతాల సమీపంలో ఒక దట్టమైన అడవి ఉండేది. ఆ అడవిలో రకరకాల జంతువులు నివసించేవి. పెద్ద సింహాలు, ఏనుగులు, లేళ్ళు, కుందేళ్ళు, చురుకైన నక్కలు. ఆ అడవి మధ్యలో ఒక పెద్ద రాతి కొండ ఉండేది. ఆ కొండ మీద సూర్యుడు ప్రతిరోజూ ఉదయం తన కిరణాలను ప్రసరింపజేసేవాడు, సాయంత్రం నీలి ఆకాశం ఎరుపు నారింజ రంగులోకి మారిపోయేది. ఆ కొండకు పక్కనే ఒక చిన్న వాగు ప్రవహిస్తుంది. దాని నీరు శుభ్రంగా, స్ఫటికంలా, నక్షత్రాలు ప్రతిబింబించేలా ఉండేది.
ఆ అడవిలో కపటి అనే ఒక నక్క నివసిస్తుండేది. కపటికి మిగతా నక్కల్లాగే నారింజ గోధుమ రంగు బొచ్చు, పొడవాటి తోక, చురుకైన కళ్ళు. అతను చాలా తెలివైనవాడు, కానీ అతనికి ఒక పెద్ద దురాశ ఉండేది. ఎల్లప్పుడూ పెద్దవాడిలా, ఎదురులేని శక్తిలా మారాలని, అందరూ తనను పూజించాలని అతను కోరుకునేవాడు. ప్రతిరోజూ అతను ఆ వాగు ఒడ్డున ఆహారం కోసం వేటాడేవాడు. కానీ అతనికి ఎప్పుడూ పెద్ద ఆహారం దొరికేది కాదు. చిన్న కుందేళ్ళు, పక్షి పిల్లలు, కప్పలు ఇవే అతని భోజనం. అతను పెద్ద జింకలను, అడవి పందులను కోరుకునేవాడు, కానీ వాటి కంటే అతను బలహీనుడు.
ఒకరోజు ఉదయం ఆకలి బాధతో కపటి వాగు ఒడ్డు నుండి అడవి లోపలికి వెళ్ళాడు. అతను చాలా దూరం వెళ్ళి, ఒక పెద్ద పొలం అంచుకు చేరుకున్నాడు. అక్కడ రైతులు వస్త్రాలు శుభ్రం చేస్తున్నారు. వారు పెద్ద రంగు తొట్టెలలో బట్టలు ముంచి ఉంచారు. ఆ తొట్టెలలో ఒకటి నీలం రంగుతో నిండి ఉంది. అది ఆకాశం రంగుకన్నా మరింత లోతైన, నిగనిగలాడే నీలం. కపటి ఆ తొట్టె అంచు మీద ఎక్కి, లోపలికి చూశాడు. "ఎంత అందమైన రంగు!" అని అనుకున్నాడు. కానీ అతని కాలు జారి, అతను ఆ నీలం రంగు నీటిలోకి పడిపోయాడు. అతను ఆ రంగులో మునిగిపోయాడు. భయంతో బయటకు దూకి వాగు దగ్గరికి పరిగెత్తాడు.
అతను నీటి ఉపరితలంలో తన ప్రతిబింబాన్ని చూశాడు. అతను ఇప్పుడు పూర్తిగా నీలిరంగులో ఉన్నాడు. అతని బొచ్చు ఇంద్రనీలంలా మెరుస్తోంది. అతను మొదట భయపడ్డాడు, కానీ వెంటనే అతని మెదడులో ఒక ప్రణాళిక ప్రకాశించింది. "నేను ఇప్పుడు సాధారణ నక్కలా కనిపించడం లేదు. నేను విశేషమైనవాడిని. నేను ఈ రూపాన్ని ఉపయోగించుకోవాలి," అని అతను అనుకున్నాడు.
అతను అడవి మధ్యకు తిరిగి వెళ్ళాడు. అక్కడ సింహం, పులులు, తోడేళ్ళు, ఏనుగులు అన్నీ ఒక పెద్ద సమావేశంలో ఉన్నాయి. వారు ఒక కొత్త రాజు కోసం వెతుకుతున్నారు. కపటి అక్కడికి రాగానే, అందరి కళ్ళు అతని వైపు తిరిగాయి. ఒక పెద్ద సింహం ఆశ్చర్యంగా, "ఈ ప్రాణి ఎవరు? దీని రంగు ఎంత అద్భుతమైనది! మన అడవిలో ఇలాంటి జంతువు ఎప్పుడూ లేదు," అని అన్నది. మరో పులి, "ఇది దేవుడు పంపిన దూతలా ఉంది. దీని కాంతి ఎంత అద్భుతమైనది!" అని అరిచింది.
కపటి గర్వంతో వారి మధ్య నిలబడి, గంభీరంగా అన్నాడు "ఓ అడవి ప్రజలారా! నేను మీ రాజును. నేను ఆకాశం నుండి మీ అందరిని పరిపాలించడానికి వచ్చాను. ఈ నీలి రంగు నా దివ్యత్వానికి చిహ్నం. నేను మీకు శాంతి, ఐశ్వర్యం, ఆహారం అన్నీ అందిస్తాను. కానీ నేను మాత్రమే ఇక్కడి అధిపతిని. నేను సూర్యుడి కుమారుడను." అతని మాటలు విని, ఆ అడవి జంతువులన్నీ భయంతో, గౌరవంతో అతనికి సాష్టాంగ నమస్కారం చేశాయి. సింహాలు, పులులు, ఏనుగులు కూడా అతని ముందు తల వంచాయి. వారు అతనిని రాజుగా ప్రకటించారు.
మొదటిరోజులలో కపటి చాలా జాగ్రత్తగా ఉండేవాడు. అతను ప్రతిరోజూ ఎత్తైన రాయి మీద కూర్చుని, జంతువులకు ఆజ్ఞలు ఇచ్చేవాడు. అతను తన కోసం ఉత్తమమైన మాంసాహారం, పండ్లు తెప్పించుకునేవాడు. మిగతా నక్కలను ఎంతో దూరంగా ఉంచాడు, ఎందుకంటే అవి తన నిజస్వరూపాన్ని గుర్తించగలిగేవి. అతను "ఎవరూ నా దగ్గరికి రాకూడదు" అని శాసించాడు. ఈ విధంగా చాలా రోజులు సాగింది. జంతువులన్నీ అతని ఆధిపత్యాన్ని అంగీకరించాయి. అతని మాటకు ఎదురు చెప్పే ధైర్యం ఎవరికీ లేదు.
కానీ ఒక సాయంత్రం, పూర్ణిమ రాత్రి. ఆకాశంలో చంద్రుడు వెండి వెలుగును కురిపిస్తున్నాడు. కపటి తన రాతి సింహాసనం మీద కూర్చుని, చుట్టూ ఉన్న అందరి కంటికి కనిపిస్తున్నాడు. అతని హృదయంలో గర్వం పొంగిపొర్లుతోంది. "ఇది నా రాజ్యం. అందరూ నా కింద ఉన్నారు. నేను ఎంత గొప్పవాడిని!" అని అతను అనుకున్నాడు. ఆ సమయంలో, అతని ఆనందం అతన్ని మర్చిపోయేలా చేసింది. అతని నోటినుండి ఒక సహజమైన, పాత అలవాటు బయటకి వచ్చింది. పైకి లేచి, ఉరుముతూ "ఔ..ఔ..ఔ!" అని కేక వేశాడు.
అక్కడి సింహం, పులి, ఏనుగులు అన్నీ ఒక్కసారిగా నిశ్చలంగా పోయాయి. వారి కళ్ళు విప్పారిపోయాయి. "ఇది ఏమిటి? ఈ శబ్దం నక్క అరుపు కాదా?" అని వారు ఆశ్చర్యంగా చూశారు. ఒక పెద్ద పులి దగ్గరికి వెళ్ళి, "ఈ రాజు నక్కా?" అని అడిగింది. మరో సింహం అతని వాసన చూసింది. నీలి రంగు కప్పబడినా, అతని శరీరం నక్క వాసనను విడుదల చేస్తోంది. వారు తమ అనుమానాలను పరస్పరం పంచుకున్నారు. అప్పుడు ఒక పెద్ద ఎలుగుబంటి, "ఈ రంగు పూత ఎందుకు? ఇతను ఎవరు?" అని గర్జించింది. కపటి భయంతో వణికిపోయాడు. అతను మరింత మోసం చేయడానికి ప్రయత్నించాడు "నేను నక్కను కాదు! నేను దేవుడిని! నేను మీ అందరి రాజును!" కానీ అతని గొంతు వణికిపోయింది, అతని కళ్ళు తిరిగాయి.
ఆ సమయంలో ఒక చిన్న, తెలివైన కుందేలు ముందుకు వచ్చి, "మనం అతని రంగును కడిగి చూడాలి. మనం అతని వాసనను గమనించాము. ఇతను మనల్ని మోసం చేశాడు. ఇతను రంగులో మునిగిపోయిన సాధారణ నక్క!" అని అన్నది. ఆ మాట విని సింహం అతని పైకి ఉరికి ఒక పెద్ద పంజా విసిరింది. కపటి పక్కకు తప్పుకోబోయాడు, కానీ అతను సింహం శక్తి ముందు నిలబడలేకపోయాడు. సింహం అతనిని నేలకి నొక్కి, "ఈ మోసగాడు! మనల్ని రెండు వారాల పాటు ఏలాడు. అతని నీలి రంగు మాయ!" అని గర్జించింది.
కపటి అరిచాడు "నన్ను క్షమించండి! నేను ఆకలితో, దురాశతో అలా చేశాను. నేను మీ అందరికన్నా పెద్దవాడిని కావాలని కోరుకున్నాను. కానీ నేను కేవలం నక్కను మాత్రమే." అతని మాటలు ఎవరికీ నచ్చలేదు. ఏనుగులు అతని మీద తొక్కబోయాయి, పులులు అతని మీద దూకబోయాయి. కపటి పరుగెత్తి తప్పించుకోబోయాడు, కానీ వాటి మధ్య ఒక పెద్ద రాతి బండ మీద పడి, కదలకుండా పోయాడు. అతను అక్కడికక్కడే ప్రాణాలు విడిచాడు.
ఆ రోజు నుండి ఆ అడవి జంతువులు ఒక కొత్త పాఠం నేర్చుకున్నాయి "మెరిసేదంతా బంగారం కాదు. రూపం కంటే స్వభావం, నిజాయితీ ముఖ్యం." ఆ తర్వాత ఆ అడవి స్వేచ్ఛగా, నిజాయితీగా సాగింది. జంతువులన్నీ తమ తమ జాతుల గుర్తింపుతో సంతోషంగా జీవించాయి. ఎవరూ ఇంకా మోసం చేయడానికి ప్రయత్నించలేదు.
నీతి: రూపం, రంగు, బిరుదులు ఇవి అసలైన గుర్తింపును కప్పిపుచ్చగలవు. కానీ కాలం గడిచేకొద్దీ సత్యం బయటపడుతుంది. కపటి తన మాయతో కొన్ని రోజులు గెలిచాడు, కానీ అతని సహజమైన దుర్గుణం, అతని నక్క అరుపు, అతన్ని పట్టివేసింది. మన జీవితంలో కూడా మనం ఎవరో కానట్లు నటించడం, మరుగున పడటం అది ఎల్లప్పుడూ విఫలమవుతుంది. నిజాయితీ, సత్యం, సంతృప్తి, ఇవే నిజమైన శక్తి.
Comments
Post a Comment