ఒక రోజు, ఒక పేద రైతు అక్బర్ సభకు వచ్చాడు. అతను చాలా బాధగా, ఆందోళనగా ఉన్నాడు. అతని ముఖంలో ఆవేదన, నిరాశ నిండి ఉన్నాయి. అతను రాజుకు నమస్కరించి, "జహాపనా! నాకు న్యాయం కావాలి. ఒక మిఠాయి వ్యాపారి నన్ను మోసం చేస్తున్నాడు. అతను నా దగ్గర డబ్బు అడుగుతున్నాడు. నేను ఎలాంటి మిఠాయి తినలేదు. నేను అతని దగ్గర ఏమీ కొనలేదు. నేను అతని అంగడి ముందు కూర్చుని, అతని మిఠాయిల వాసనను ఆస్వాదించాను. అంతే! ఎందుకు నేను అతనికి డబ్బు చెల్లించాలి? అతను నా దగ్గర 'వాసనకు డబ్బు' కావాలని అడుగుతున్నాడు. ఇది న్యాయమా? నేను పేదవాడిని. నా దగ్గర అతనికి ఇవ్వడానికి డబ్బు లేదు. దయచేసి నాకు న్యాయం చేయండి," అని వేడుకున్నాడు.
అక్బర్ ఆ మాటలు విని, ఆశ్చర్యంగా, "ఏమిటి? వాసనకు డబ్బా? ఇది ఎంత వింత! ఒక మిఠాయి వ్యాపారి తన మిఠాయిల వాసనకు డబ్బు అడుగుతున్నాడా? ఇది ఎప్పుడూ వినలేదు. ఇది ఎంత అన్యాయం! వాసన ఎలా అమ్ముతారు? వాసనకు ఎలా ధర ఉంటుంది? ఇది హాస్యాస్పదమైన విషయం," అని అన్నాడు.
ఆయన వెంటనే ఆ మిఠాయి వ్యాపారిని సభకు పిలిపించాడు. ఆ వ్యాపారి ధనవంతుడు, గర్విష్ఠి, దురాశాపరుడు. అతను రాజుకు నమస్కరించి, "జహాపనా! ఈ రైతు ప్రతిరోజూ నా అంగడి ముందు కూర్చుని, నా మిఠాయిల వాసనను ఆస్వాదిస్తాడు. నేను అమ్మే మిఠాయిలు ఎంతో రుచికరమైనవి. వాటి వాసన చాలా తీయగా ఉంటుంది. అతను ఆ వాసనను ఆస్వాదించి, ఆనందిస్తున్నాడు. అతను నా ఉత్పత్తి యొక్క ప్రయోజనాన్ని పొందుతున్నాడు. కాబట్టి, అతను నాకు డబ్బు చెల్లించాలి. నేను నా మిఠాయిలను అమ్ముతున్నాను. వాటి వాసన కూడా నా ఆస్తిలో భాగం. అతను ఆ వాసనను ఉపయోగిస్తున్నాడు కాబట్టి, అతను దానికి ధర చెల్లించాలి. ఇది న్యాయమే," అని అన్నాడు.
అక్బర్ ఆ మాటలు విని, ఆలోచించాడు. ఆయనకు ఏమీ అర్థం కావడం లేదు. "ఇద్దరి మాటల్లోనూ కొంత నిజం ఉంది. రైతు వాసనను ఆస్వాదించాడు. వ్యాపారి తన వాసనకు ధర అడుగుతున్నాడు. నేను ఎలా నిర్ణయించాలి? ఇది చాలా క్లిష్టమైన సమస్య. వాసనకు ధర ఉంటుందా? ఇది న్యాయమేనా? నేను ఏమి చేయాలి?" అని ఆయన ఆలోచించాడు. ఆయన సభలో ఉన్న మంత్రులు, పండితులను చూశాడు. వారు కూడా ఏమీ చెప్పలేకపోయారు. వారు ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకున్నారు. వారికి కూడా ఈ సమస్యకు పరిష్కారం తెలియలేదు.
అప్పుడు ఆయన బీర్బల్ వైపు తిరిగి, "బీర్బల్! ఈ సమస్యను పరిష్కరించు. ఈ రైతు, మిఠాయి వ్యాపారి మధ్య గొడవ ఏమిటి? ఎవరు సరైనవారు? ఎవరు అన్యాయం చేస్తున్నారు? రైతుకు న్యాయం జరగాలి. నీ తెలివి ఎల్లప్పుడూ న్యాయాన్ని నెరపుతుందని నాకు తెలుసు. ఈ వింతైన సమస్యకు ఒక ముగింపు పెట్టు. వాసనకు ధర ఉంటుందా? అది న్యాయమేనా?" అని అడిగాడు.
బీర్బల్ చిరునవ్వు నవ్వాడు. ఆయన ప్రశాంతంగా, "జహాపనా! ఇది చాలా సులభమైన సమస్య. నేను దీన్ని పరిష్కరించగలను. కానీ నాకు కొన్ని నాణేలు కావాలి. నేను ఆ వ్యాపారికి అతని వాసనకు ధర చెల్లిస్తాను. అతను ఎంత డబ్బు అడుగుతున్నాడు? ఎంత ధర అతను కోరుకుంటున్నాడు? " అని అడిగాడు.
వ్యాపారి ఆనందంగా, "అతను ప్రతిరోజూ నా అంగడి ముందు కూర్చుని, నా మిఠాయిల వాసనను ఆస్వాదిస్తున్నాడు. అది చాలా రోజులు జరిగింది. కాబట్టి, అతను నాకు వంద బంగారు నాణేలు చెల్లించాలి. అది సరైన ధర. ఎందుకంటే నా మిఠాయిలు చాలా ప్రసిద్ధమైనవి. వాటి వాసన చాలా విలువైనది. అతను ఆ వాసనను ఎన్నో రోజులు ఆస్వాదించాడు. కాబట్టి, అతను నాకు వంద నాణేలు ఇవ్వాలి," అని అన్నాడు.
బీర్బల్ వినయంగా, "సరే. నేను అతని తరపున ఆ డబ్బు చెల్లిస్తాను. కానీ నేను ఒక్క పని చేయాలని అనుకుంటున్నాను. ఇది న్యాయమైన చెల్లింపు కావాలి. కాబట్టి, నేను ఈ నాణేలను ఒక పాత్రలో ఉంచి, వాటి శబ్దాన్ని వినిపిస్తాను. అప్పుడు వ్యాపారి ఆ శబ్దాన్ని విని, ఆనందించవచ్చు. అది సరైన ధర. అతను వాసనను అమ్మాడు, నేను శబ్దాన్ని అమ్ముతాను. అది న్యాయమే కదా!" అని అన్నాడు.
వ్యాపారి ఆశ్చర్యంగా, "ఏమిటి? శబ్దానికి ధరా? అది ఎలా సాధ్యం? శబ్దాన్ని ఎలా అమ్మగలరు? అది అసాధ్యం. ఇది న్యాయం కాదు. నాకు నిజమైన డబ్బు కావాలి, శబ్దం కాదు," అని అన్నాడు.
బీర్బల్ ప్రశాంతంగా, "నీవు వాసనను అమ్మావు. వాసన కూడా నిజమైన వస్తువు కాదు. అది కేవలం గాలిలో కలిసిపోయే ఒక అనుభూతి. అలాగే, శబ్దం కూడా నిజమైన వస్తువు కాదు. అది కేవలం గాలిలో ప్రయాణించే ఒక అనుభూతి. నీవు వాసనను అమ్మితే, నేను శబ్దాన్ని అమ్మగలను. అది న్యాయమే. నీవు వాసనను అమ్మావు కాబట్టి, శబ్దాన్ని కొనడం న్యాయమే. ఇప్పుడు నీవు ఈ శబ్దాన్ని ఆస్వాదించు. ఇది నీకు నేను ఇచ్చే ధర," అని అన్నాడు.
బీర్బల్ తన సంచి నుండి కొన్ని నాణేలు తీసి, ఒక పాత్రలో వేశాడు. నాణేలు "ఖణఖణ" మని శబ్దం చేశాయి. ఆయన ఆ పాత్రను వ్యాపారి ముందు ఉంచి, "ఇదిగో! నీకు నేను చెల్లించిన ధర. ఈ శబ్దాన్ని ఆస్వాదించు. నీకు నాణేల శబ్దం దొరికింది, రైతుకు మిఠాయిల వాసన దొరికింది. ఇది న్యాయమే కదా!" అని అన్నాడు.
వ్యాపారి సిగ్గుతో తలవంచాడు. అతని ముఖంలో అహంకారం, గర్వం అన్నీ పోయాయి. "నన్ను క్షమించండి. నేను తప్పు చేశాను. నేను దురాశతో రైతును మోసం చేయడానికి ప్రయత్నించాను. నేను వాసనకు ధర అడిగినప్పుడు, నేను ఎంత మూర్ఖుడినో ఇప్పుడు నాకు అర్థమైంది. వాసనకు ధర లేదు. అది కేవలం ఆనందం. నేను దానిని అమ్మలేను. శబ్దానికి కూడా ధర లేదు. అది కూడా కేవలం అనుభూతి. నేను ఇకపై ఎవరినీ మోసం చేయను. నేను నిజాయితీగా వ్యాపారం చేస్తాను," అని అన్నాడు.
అక్బర్ ఆనందంగా, "బీర్బల్! నీవు మరోసారి నీ తెలివితో న్యాయాన్ని నెరపావు. నీవు ఒక అసాధ్యమైన సమస్యను ఎంత సులభంగా పరిష్కరించావు! నీవు వ్యాపారి యొక్క దురాశను బయటపెట్టి, రైతుకు న్యాయం చేశావు. నీ తెలివి నా సామ్రాజ్యానికి గర్వకారణం. ఇకముందు ఇలాంటి అన్యాయాలు జరగకుండా చూడు. నీవు ఈ రైతు యొక్క రక్షకుడివి," అని అన్నాడు.
రైతు ఆనందంగా, "జహాపనా! మీరు నాకు న్యాయం చేశారు. బీర్బల్ తెలివి నాకు న్యాయాన్ని ఇచ్చింది. నేను మీకు, బీర్బల్ కు ఎప్పటికీ కృతజ్ఞుడిని. ఇకముందు నేను ఎప్పుడూ భయపడను. నేను నా పని చేసుకుంటూ, సంతోషంగా జీవిస్తాను," అని అన్నాడు.
నీతి: దురాశ ఎప్పుడూ నష్టాన్ని తెస్తుంది. మనం ఎల్లప్పుడూ నిజాయితీగా ఉండాలి. దురాశ, అబద్ధం ఇవి ఎప్పుడూ నిలవవు. అవి ఎప్పుడైనా బయటపడతాయి. న్యాయం ఎల్లప్పుడూ గెలుస్తుంది.
Comments
Post a Comment