రాజు నేతగాడు - పంచతంత్ర కథలు

ఒకప్పుడు కాశ్మీర్ లోయలోని ఒక చిన్న, అందమైన పట్టణంలో సుకుమారుడు అనే ఒక నేతగాడు నివసిస్తుండేవాడు. అతను చాలా నేర్పరి. అతను నేసే బట్టలు చూసి ప్రజలు ఆశ్చర్యపోయేవారు. అతని చేతిపని ఎంత అద్భుతంగా ఉండేదంటే, రాజు, మంత్రులు, ధనవంతులు అందరూ అతని దగ్గర బట్టలు కుట్టించుకునేవారు. కానీ అతనికి ఒక పెద్ద దుర్గుణం ఉండేది, అతను ఎంతో అహంకారి. "నాకంటే నేర్పరి ఎవరు? నేనే అందరికంటే గొప్పవాడిని. నా చేతిపనికి సాటి లేదు," అని అతను గర్వంగా అనుకునేవాడు. అతను ఇతర కళాకారులను చిన్నచూపు చూసేవాడు, వారి పనిని ఎగతాళి చేసేవాడు. అతని భార్య సుమతి చాలా సద్గుణవంతురాలు. ఆమె అతనికి, "సుకుమారుడా! అహంకారం పెద్ద లోపం. అది నిన్ను నాశనం చేస్తుంది. నీవు నీ పనిలో నేర్పరివి, అది మంచిదే. కానీ ఇతరులను చిన్నచూపు చూడకు. ఎప్పుడూ వినమ్రంగా ఉండు," అని చాలాసార్లు హెచ్చరించేది. కానీ సుకుమారుడు ఆ మాటలు పట్టించుకునేవాడు కాదు.

ఒక రోజు, సుకుమారుడు ఒక అందమైన పట్టు వస్త్రాన్ని నేస్తున్నాడు. అది ఎంతో అద్భుతంగా ఉంది. దాని మీద బంగారు దారాలతో పూలు, పక్షులు, సూర్యుడు అన్నీ చిత్రించబడి ఉన్నాయి. ఆ వస్త్రాన్ని చూసి, అతనికి ఒక ఆలోచన వచ్చింది. "నేను ఈ వస్త్రాన్ని రాజుకు అమ్ముతాను. కానీ నేను అతని దగ్గరికి వెళ్ళి, నేను దేవదూతనని చెప్పి, అతనిని మోసం చేస్తాను. అతను నన్ను నమ్మి, నాకు ఎంతో ధనం, గౌరవం ఇస్తాడు. అప్పుడు నేను అందరికంటే గొప్పవాడిని అవుతాను," అని అతను అనుకున్నాడు.

అతను ఆ వస్త్రాన్ని ధరించి, ఒక పెద్ద కిరీటాన్ని, బంగారు ఆభరణాలను ధరించి, రాజు సభకు వెళ్ళాడు. అతను రాజు ముందు నిలబడి, "మహారాజా! నేను భూమి మీదకు వచ్చిన దేవదూతని. నేను మీకు ఒక అద్భుతమైన వస్త్రాన్ని తీసుకువచ్చాను. ఇది దైవికమైనది. ఇది ధరించిన వారికి ఎప్పుడూ విజయం, సంపద, సుఖం అన్నీ ఉంటాయి. మీరు ఇది ధరిస్తే, మీ రాజ్యం ఎన్నటికీ నాశనం కాదు," అని అబద్ధం చెప్పాడు.

రాజు ఆశ్చర్యంగా, "ఏమిటి? నీవు దేవదూతవా? ఎలాంటి ఆధారం ఉంది?" అని అడిగాడు. సుకుమారుడు, "మహారాజా! నేను దేవుడిని. నాకు ఆధారం అవసరం లేదు. నా మాటలు నమ్మండి. ఈ వస్త్రాన్ని ధరించండి. అప్పుడు మీకు నిజం తెలుస్తుంది," అని అన్నాడు.

రాజు ఆ వస్త్రాన్ని ధరించాడు. అది చాలా అందంగా, మృదువుగా ఉంది. అతను సంతోషంగా, "ఇది ఎంత అద్భుతమైన వస్త్రం! నీవు నిజంగా దేవదూతవే. నీకు నేను ధనం, గ్రామాలు, గౌరవం ఇస్తాను. నీవు నా సభలో ఎల్లప్పుడూ ఉండాలి," అని అన్నాడు.

సుకుమారుడు ఆనందంగా, రాజు సభలో నివసించడం ప్రారంభించాడు. అతను రాజుతో భోజనం చేసేవాడు, రాజు పక్కన కూర్చునేవాడు, మంత్రులతో మాట్లాడేవాడు. అతను తనను తాను దేవుడిగా భావించుకుని, అహంకారంతో తిరుగుతుండేవాడు. "నేను ఎంత గొప్పవాడిని! రాజు కూడా నా మాట వింటాడు. నేను అందరి కంటే గొప్పవాడిని," అని అతను అనుకునేవాడు.

కానీ కొద్ది రోజుల తర్వాత, రాజు మంత్రులలో ఒకరైన విద్వాన్ అతని అనుమానాన్ని వ్యక్తం చేశాడు. అతను రాజుతో, "మహారాజా! ఈ మనిషి దేవదూత అని నమ్మడం మంచిది కాదు. అతను నేతగాడిలా కనిపిస్తున్నాడు. అతని చేతులు నేతపని చేసే చేతుల్లా ఉన్నాయి. అతని మాటలు, అతని కదలికలు అవి దేవునివి కావు. అతను మనల్ని మోసం చేస్తున్నాడని నాకు అనుమానంగా ఉంది. మనం అతనిని పరీక్షించాలి," అని సలహా ఇచ్చాడు.

రాజు కొంచెం ఆలోచించి, "అవును. నాకు కూడా కొంచెం సందేహంగా ఉంది. మనం అతనిని ఎలా పరీక్షించగలం?" అని అడిగాడు. విద్వాన్, "ఒక మార్గం ఉంది. మనం అతనిని ఒక అసాధ్యమైన వస్త్రాన్ని నేయమని అడగాలి. అతను నిజంగా దేవుడైతే, అతను మనకు ఒక అద్భుతమైన వస్త్రాన్ని ఇవ్వగలడు. కానీ అతను మనిషైతే, అతను తన నేర్పును చూపించాల్సి వస్తుంది. అప్పుడు మనకు నిజం తెలుస్తుంది," అని అన్నాడు.

రాజు సుకుమారుడిని పిలిచి, "నా ప్రియ దేవుడా! నీవు దేవదూతవి. కాబట్టి నీకు అన్ని కళలు తెలుసు. నాకు ఒక అద్భుతమైన వస్త్రాన్ని నేసి ఇవ్వు. అది బంగారు దారాలతో, వజ్రాలతో, ముత్యాలతో ఉండాలి. అది సూర్యునిలా మెరవాలి. నీవు దానిని నేస్తే, నీవు నిజంగా దేవుడివని నేను నమ్ముతాను," అని అన్నాడు.

సుకుమారుడు భయపడ్డాడు. "నేను ఏమి చేయాలి? నాకు అలాంటి వస్త్రం నేయడం రాదు. నేను కేవలం ఒక సాధారణ నేతగాడిని. నా అబద్ధం ఇప్పుడు బయటపడుతుంది. రాజు నన్ను శిక్షిస్తాడు. నేను ఎలా తప్పించుకోవాలి?" అని అతను ఆలోచించాడు.

అతను రాజుతో, "మహారాజా! నేను ఆ వస్త్రాన్ని నేయడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాను. కానీ నాకు ఒక ప్రత్యేకమైన గది కావాలి. ఆ గదిలో ఎవరూ ప్రవేశించకూడదు. నేను అక్కడ ధ్యానం చేసి, ఆ వస్త్రాన్ని నేస్తాను. అది సిద్ధమైన తర్వాత, నేను మీకు ఇస్తాను. అది అద్భుతంగా ఉంటుంది," అని అబద్ధం చెప్పాడు. అతను ఆలోచించాడు, "నేను ఒక గదిలో దాక్కుని, కొద్దిరోజుల తర్వాత నేను ఒక సాధారణ వస్త్రాన్ని తీసుకువెళ్ళి, అది దైవికమైనదని చెప్పి, రాజు నుండి తప్పించుకుంటాను."

రాజు అతనికి ఒక ప్రత్యేకమైన గదిని ఇచ్చాడు. సుకుమారుడు ఆ గదిలోకి వెళ్ళి, తలుపు మూసుకున్నాడు. అతను గదిలో కూర్చుని, "నేను ఏమి చేయాలి? నాకు ఆ వస్త్రం నేయడం రాదు. నేను ఇక్కడే ఉండి, కొద్ది రోజుల తర్వాత ఒక అబద్ధం చెప్పి, తప్పించుకోవాలి," అని అనుకున్నాడు.

కానీ విద్వాన్ ఆ తెలివైన మంత్రి అతని ప్రణాళికను ఊహించాడు. అతను రాజుతో, "మహారాజా! ఆ గది గోడలో ఒక చిన్న రంధ్రం చేయించండి. మనం అతని కదలికలను గమనించవచ్చు. అతను నిజంగా వస్త్రాన్ని నేస్తున్నాడా లేదా అనేది మనకు తెలుస్తుంది," అని సలహా ఇచ్చాడు.

రాజు అలాగే చేశాడు. అతను ఒక రహస్య రంధ్రం ద్వారా సుకుమారుడి కదలికలను గమనించాడు. సుకుమారుడు గదిలో కూర్చుని, ఏమీ చేయకుండా, నిద్రిస్తూ, తింటూ, ఆలోచిస్తూ ఉండడం చూశాడు. అతను ఎలాంటి వస్త్రాన్ని నేయడం లేదు. అతను కేవలం ఒక మోసగాడు.

రాజు కోపంగా, "ఈ మోసగాడు! నన్ను ఇంతకాలం మోసం చేస్తున్నాడు! అతను దేవదూత కాదు అతను కేవలం ఒక నేతగాడు. అతను నా సభలో కూర్చుని, నా ధనాన్ని, నా గౌరవాన్ని అనుభవిస్తున్నాడు. నేను అతనికి శిక్ష విధించాలి!" అని అరిచాడు.

అతను సైనికులను పిలిచి, "ఆ గదిలోకి వెళ్ళి, ఆ నేతగాడిని పట్టుకుని, నా ముందు నిలబెట్టండి!" అని ఆజ్ఞ ఇచ్చాడు. సైనికులు గదిలోకి వెళ్ళి, సుకుమారుడిని పట్టుకుని, రాజు ముందు నిలబెట్టారు.

సుకుమారుడు భయంతో వణికిపోయాడు. "మహారాజా! నన్ను క్షమించండి! నేను తప్పు చేశాను. నేను ఒక సాధారణ నేతగాడిని. నేను మిమ్మల్ని మోసం చేశాను. నా అహంకారం, నా దురాశ అవే నన్ను ఇలా చేశాయి. నన్ను క్షమించండి. నేను ఇక ఎప్పుడూ అలా చేయను," అని వేడుకున్నాడు.

రాజు కోపంగా, "నీవు నన్ను మోసం చేశావు. నీవు నా సభలో కూర్చుని, నా ధనాన్ని, నా గౌరవాన్ని అనుభవించావు. నీకు కఠినమైన శిక్ష విధిస్తున్నాను. నిన్ను ఇక్కడి నుండి వెళ్ళగొడతున్నాను. నీవు ఈ రాజ్యంలో ఉండకూడదు. నీ ఆస్తి మొత్తం స్వాధీనం చేసుకుంటున్నాను. నీవు పేదవాడివి అవ్వు," అని అన్నాడు.

సుకుమారుడు ఏడుస్తూ, "మహారాజా! నేను చేసిన తప్పుకు పశ్చాత్తాపపడుతున్నాను. నా అహంకారమే నన్ను నాశనం చేసింది. నేను ఇక ఎప్పుడూ అహంకారపడను. నేను వినమ్రంగా ఉంటాను. దయచేసి నాకు రెండవ అవకాశం ఇవ్వండి!" అని వేడుకున్నాడు.

కానీ రాజు అతని మాటలు వినలేదు. "నీవు నా మాట వినకపోవడం, నీ అహంకారం ఇవే నీకు శిక్ష తెచ్చాయి. ఇక వెళ్ళిపో! నీవు ఇక ఈ రాజ్యంలో ఉండకూడదు," అని అన్నాడు.

సుకుమారుడు బాధగా, అవమానంగా రాజ్యం నుండి వెళ్ళిపోయాడు. అతను తన భార్య, పిల్లలతో కలిసి ఒక చిన్న గ్రామంలో నివసించడం ప్రారంభించాడు. అతనికి ఇక ఆస్తి లేదు, గౌరవం లేదు. అతను పేదవాడు, దరిద్రుడు అయిపోయాడు.

నీతి: అహంకారం, మోసం, దురాశ ఇవి ఎల్లప్పుడూ వినాశానికి దారితీస్తాయి. సుకుమారుడు తన నేర్పు మీద గర్వపడి, తాను దేవుడిగా నటించి, రాజును మోసం చేశాడు. కానీ చివరికి అతని మోసం బయటపడి, అతను ఆస్తి, గౌరవం, స్థానం అన్నీ కోల్పోయాడు. మనం ఎంత నేర్పరులమైనా, ఎంత తెలివైనవారమైనా, మనం వినమ్రంగా, నిజాయితీగా ఉండాలి. మోసం, అబద్ధం ఇవి ఎల్లప్పుడూ బయటపడతాయి. అవి మనల్ని నాశనం చేస్తాయి.