పాము మరియు మూర్ఖపు కప్పలు - పంచతంత్ర కథలు

ఒకప్పుడు కావేరి నది ఒడ్డున ఉన్న ఒక చిన్న, అందమైన చెరువులో ఎన్నో కప్పలు నివసిస్తుండేవి. ఆ కప్పలకు ఒక రాజు, రాణి, ఒక చిన్న యువరాజు ఉండేవారు. వారు చాలా సంతోషంగా, నిశ్చింతగా జీవించేవారు. చెరువులో ఆహారం సమృద్ధిగా ఉండేది. కప్పలు ఎప్పుడూ ఆడుకుంటూ, పాడుకుంటూ, సంతోషంగా గడిపేవి. వాటికి ఎటువంటి భయం లేదు. "మనం ఇక్కడ సురక్షితంగా ఉన్నాము. మనకు ఎవరూ హాని చేయరు," అని వారు అనుకునేవారు.

ఆ చెరువు ఒడ్డున ఉన్న ఒక పెద్ద బోదెలో దుర్జయుడు అనే ఒక ముసలి, బలహీనమైన పాము నివసిస్తుండేది. ఆ పాము చాలా రోజులుగా ఆహారం లేకుండా, అలసిపోయి ఉంది. అది ఇక ఆహారం కోసం వేటాడలేకపోయింది. అది చెరువు ఒడ్డున తిరుగుతూ, కొన్ని కప్పలను పట్టుకోవడానికి ప్రయత్నించింది, కానీ ఓపిక లేకపోవడం వల్ల, ఏ కప్పను పట్టుకోలేకపోయింది. ఆకలి బాధతో, అది ఆలోచించింది, "నేను ఏదో ఉపాయం చేయకపోతే, ఆకలితో చనిపోతాను. ఈ కప్పలను ఎలా మోసం చేయగలను?"

ఒక రోజు, ఆ పాము చెరువు ఒడ్డున పడి, చనిపోయినట్లు నటించింది. అది కదలకుండా, ఊపిరి ఆపి, కళ్ళు మూసుకుని పడి ఉంది. కొంతసేపటికి, ఆ చెరువులోని యువరాజు కప్ప తన స్నేహితులతో ఆడుకుంటూ, ఆ పాము దగ్గరికి వచ్చాడు. అతను ఆ పామును చూసి, భయంతో వెనక్కి వెళ్ళాడు. "అయ్యో! ఇది పాము! ఇది నన్ను కరుస్తుంది!" అని అతను అరిచాడు. అతని స్నేహితులు అందరూ భయంతో పారిపోయారు.

కానీ పాము కదలలేదు. అది అలాగే పడి ఉంది. యువరాజు కొంచెం ధైర్యం తెచ్చుకుని, ఆ పాము దగ్గరికి వెళ్ళాడు. అతను పాము తల మీద కొట్టాడు. పాము కదలలేదు. "ఇది చనిపోయిందా? లేక నిద్రిస్తోందా?" అని అతను ఆలోచించాడు. అతను మళ్ళీ పాము తల మీద కొట్టాడు.

అప్పుడు, పాము మెల్లగా కళ్ళు తెరిచి, బలహీనంగా, "భయపడకు. నేను నీకు హాని చేయను. నేను ఒక ముని యొక్క కుమారుడిని కరిచాను. ఆ ముని నన్ను శపించాడు 'నీవు ఇకముందు కప్పలను మోసుకెళ్ళాలి. నీ వెనుక కప్పలు ఎక్కి తిరగాలి. అదే నీ శిక్ష.' కాబట్టి, నేను ఇప్పుడు కప్పలను మోసుకెళ్ళడానికి, వాటికి సేవ చేయడానికి ఇక్కడ ఉన్నాను. నేను ఎవరికీ హాని చేయను," అని అబద్ధం చెప్పింది.

యువరాజు ఆ మాటలు విని, ఆశ్చర్యంగా, "ఏమిటి? ఈ పాము కప్పలను మోసుకెళ్ళాలా? ఇది నా కోసం వాహనంగా ఉంటే, ఎంత బాగుంటుంది! నేను ఇది మీద ఎక్కి, అందరికీ చూపిస్తాను," అని అనుకున్నాడు. అతను ఆనందంగా, "ఓ పామూ! నీవు నన్ను నీ వెనుక ఎక్కించుకుని, నా తల్లిదండ్రుల దగ్గరికి తీసుకెళ్ళు. నేను నీ మీద ఎక్కి తిరగాలని అనుకుంటున్నాను," అని అన్నాడు.

పాము నెమ్మదిగా, "నేను నిన్ను ఎక్కించుకుంటాను. నా వెనుక ఎక్కు. నేను నిన్ను నీ తల్లిదండ్రుల దగ్గరికి తీసుకెళ్తాను," అని అన్నది.

యువరాజు ఆనందంగా పాము వెనుక ఎక్కాడు. పాము మెల్లగా కదలడం ప్రారంభించింది. యువరాజు పాము మీద కూర్చుని, గర్వంగా, "చూడండి! నేను పాము మీద ఎక్కి తిరుగుతున్నాను! నేను ఎంత గొప్పవాడిని!" అని అరిచాడు.

ఆ దృశ్యాన్ని చూసి, చెరువులోని అన్ని కప్పలు ఆశ్చర్యపోయాయి. యువరాజు తల్లిదండ్రులు కప్పల రాజు మరియు రాణి కూడా ఆశ్చర్యంగా చూశారు. రాణి రాజుతో, "మన కుమారుడు పాము మీద ఎక్కి తిరుగుతున్నాడు! ఇది ఎంత అద్భుతం! నేను కూడా పాము మీద ఎక్కి తిరగాలని అనుకుంటున్నాను. దయచేసి నన్ను అనుమతించు," అని అన్నది.

రాజు కొంచెం సంకోచించాడు. కానీ రాణి మరింతగా వేడుకుంది. "నేను కూడా ఎక్కి తిరగాలని అనుకుంటున్నాను. ఇది మన కుమారుడికి సంతోషాన్ని ఇస్తుంది. మనం కూడా ఎక్కి తిరిగితే, ఎంత బాగుంటుంది!" అని అన్నది. చివరికి, రాజు అంగీకరించాడు. వారు ఇద్దరూ పాము వెనుక ఎక్కారు. ఇప్పుడు పాము మీద ముగ్గురు కప్పలు రాజు, రాణి, యువరాజు  కూర్చుని ఉన్నాయి.

పాము నెమ్మదిగా కదులుతూ ఉంది. యువరాజు కోపంగా, "ఓ పామూ! నీవు ఎందుకు నెమ్మదిగా కదులుతున్నావు? నీవు వేగంగా కదలాలి. నాకు వేగంగా కదలాలని ఉంది," అని అరిచాడు. పాము బలహీనంగా, "యువరాజా! నేను చాలా రోజులుగా ఆహారం తినలేదు. అందుకే నేను బలహీనంగా, నెమ్మదిగా ఉన్నాను. నాకు కొంచెం ఆహారం ఇస్తే, నేను వేగంగా కదలగలను," అని అన్నది.

రాజు ఆశ్చర్యంగా, "ఏమిటి? నీవు ఆహారం కోసం అడుగుతున్నావా? నీవు ఏమి తింటావు?" అని అడిగాడు. పాము, "నేను కప్పలను తింటాను. కానీ నేను మీ అనుమతి లేకుండా ఏమీ తినను. మీరు అనుమతిస్తే, నేను కొన్ని కప్పలను తిని, బలంగా మారి, వేగంగా కదలగలను," అని అబద్ధం చెప్పింది.

రాజు ఆలోచించాడు. "నేను ఈ పాముకు అనుమతి ఇవ్వాలా? అది ప్రజలను తింటుంది. కానీ మా కుమారుడికి సంతోషాన్ని ఇస్తుంది. ఏమి చేయాలి?" అని అతను ఆలోచించాడు. యువరాజు ఏడుస్తూ, "నాన్నా! దయచేసి అనుమతించు! నేను ఈ పాము మీద ఎక్కి తిరగాలని అనుకుంటున్నాను. అది వేగంగా కదలాలి. నేను దానితో ఆడాలని అనుకుంటున్నాను. దయచేసి అనుమతించు!" అని వేడుకున్నాడు. రాణి కూడా, "మహారాజా! దయచేసి అనుమతించు. ఎన్ని కప్పలను తింటుంది? మనకు చాలా ప్రజలు ఉన్నారు. వాటిలో కొన్ని పోయినా, మనకు ఏమీ లోటు లేదు," అని అన్నది.

చివరికి, రాజు బలహీనంగా, "సరే. నేను అనుమతిస్తున్నాను. నీవు కొన్ని కప్పలను తినవచ్చు. కానీ ఎక్కువ తినకు. మా ప్రజలను నాశనం చేయకు," అని అన్నాడు.

ఆ రోజు నుండి, పాము ప్రతిరోజూ కొన్ని కప్పలను తినడం ప్రారంభించింది. అది కొద్ది రోజుల్లోనే బలంగా, ఆరోగ్యంగా మారింది. ఇప్పుడు అది వేగంగా కదలగలిగింది. యువరాజు ఆనందంగా పాము మీద ఎక్కి, త్వరగా కదులుతూ ఆనందించేవాడు. కానీ కాలం గడిచేకొద్దీ, పాము ఆకలి ఎక్కువ అయ్యింది. అది ప్రతిరోజూ ఎక్కువ కప్పలను తినసాగింది. కొద్ది రోజుల్లోనే, చెరువులోని కప్పల సంఖ్య చాలా తగ్గిపోయింది. కప్పలు భయంతో, "ఈ పాము మనల్ని అందరినీ తినేస్తుంది! మనం ఏమి చేయాలి?" అని అనుకున్నాయి. కానీ వారు ఏమీ చేయలేకపోయారు.

ఒక రోజు, పాము రాజు దగ్గరికి వచ్చి, "ఓ రాజా! నాకు ఆకలిగా ఉంది. ఇక చెరువులో కప్పలు లేవు. కాబట్టి, నేను ఇప్పుడు మిమ్మల్ని, రాణిని, యువరాజుని, ముగ్గురినీ తినబోతున్నాను," అని అన్నది. రాజు భయంతో, "ఏమిటి? నీవు మమ్మల్ని తింటావా? నీవు మాకు ద్రోహం చేస్తున్నావు," అని అరిచాడు.

కానీ పాము నవ్వుతూ, "నీవు ఎంత మూర్ఖుడివి! నీవు నా మాటలు నమ్మావు. నేను ఒక ముని శాపం గురించి అబద్ధం చెప్పాను. నేను కేవలం ఆకలితో ఉన్నాను. నీవు నాకు అనుమతి ఇచ్చావు. ఇప్పుడు నీవు నీ కర్మల ఫలితం అనుభవించు. నేను నిన్ను, నీ భార్యను, నీ కుమారుడిని తింటాను," అని అన్నది. ఆ పాము ఒక్కసారిగా రాజు, రాణి, యువరాజు మీద దూకి, వారిని మ్రింగివేసింది. ఆ ముగ్గురు కప్పలు చనిపోయాయి. ఆ చెరువు ఖాళీగా, నిర్జనంగా మారిపోయింది.

నీతి: అంధ విశ్వాసం, అవివేకం, తొందరపాటు ఇవి ఎల్లప్పుడూ వినాశానికి దారితీస్తాయి. కప్పల రాజు తన కుమారుడి కోరిక కోసం, తన భార్య ఒత్తిడి కోసం, ఒక పాము మాటలు నమ్మి, తన ప్రజలను, తనను తాను నాశనం చేసుకున్నాడు. పాము వారి అమాయకత్వాన్ని, వారి అవివేకాన్ని ఉపయోగించి, వారిని మోసం చేసింది. ఎవరి మాటలు విన్నా, మనం స్వయంగా విచారించి, సత్యాన్ని తెలుసుకోవాలి. మనం ఎల్లప్పుడూ జాగ్రత్తగా, తెలివిగా ఉండాలి.