ఉల్లంకిపిట్టలు మరియు సముద్రం - పంచతంత్ర కథలు

ఒకప్పుడు దక్షిణ భారతదేశ తీరంలో ఒక అందమైన, ప్రశాంతమైన తీరం ఉండేది. ఆ తీరం ఎంతో విశాలమైనది. దాని ఇసుక బంగారు రంగులో మెరుస్తుంటే, అక్కడక్కడా పెద్ద పెద్ద రాళ్ళు, కొబ్బరి చెట్లు, పచ్చని తోటలు కనిపిస్తుంటాయి. ప్రతిరోజూ ఉదయం అలలు ఒడ్డును తాకి, చిన్న చిన్న నురుగు తెరలను వదిలేస్తుంటాయి. ఆ సముద్ర తీరంలో ఎన్నో ఉల్లంకిపిట్టలు చిన్ని శరీరాలు, పొడవాటి ముక్కులు, చురుకైన కదలికలు కలిగి నివసిస్తుండేవి. అవి సముద్రపు అలల ఒడ్డున తిరుగుతూ, చిన్న చిన్న పురుగులను, చేప పిల్లలను తింటూ, సంతోషంగా జీవించేవి.

ఆ ఉల్లంకిపిట్టలకు ఒక నాయకుడు ఉండేవాడు ధైర్యుడు. అతను చాలా తెలివైనవాడు, ధైర్యవంతుడు. అతను ఎప్పుడూ తన గుంపును జాగ్రత్తగా చూసుకునేవాడు. ప్రమాదం వచ్చినప్పుడు వారిని హెచ్చరించేవాడు. అతని భార్య ధైర్యలత చాలా సున్నితమైనది, జాగ్రత్తగా గూడు కట్టుకునేది. ఆమె ఇటీవల రెండు చిన్ని, ముత్యాల్లాంటి తెల్లని గుడ్లను పెట్టింది. ఆ గుడ్లను సురక్షితమైన ప్రదేశంలో సముద్రానికి కొంచెం దూరంగా, ఒక పెద్ద రాయి వెనుక ఉంచింది.

ఒక రోజు ఉదయం, సముద్రం చాలా కోపంగా ఉంది. అలలు ఎత్తుగా, భయంకరంగా ఒడ్డుకు కొట్టుకుంటూ వస్తున్నాయి. ఒక పెద్ద అల ఎంతో ఎత్తుగా, బలంగా ఒడ్డుకు కొట్టుకొచ్చి, ఆ రాయి వెనుక ఉన్న గూడును తాకింది. ఆ గుడ్లు నీటిలో కొట్టుకుపోయి, రాళ్ళ మీద పడి, పగిలిపోయాయి. ధైర్యలత ఏడుస్తూ, "నా పిల్లలు! నా ప్రాణాలు! సముద్రం వాటిని నాశనం చేసింది!" అని అరిచింది.

ధైర్యుడు ఆ దృశ్యం చూసి, అతని హృదయం కరిగిపోయింది. అతను కోపంగా, "ఈ సముద్రం మన గుడ్లను నాశనం చేసింది. అది మన పిల్లలను చంపింది. నేను దానిని శిక్షించకుండా ఊరుకోను!" అని అరిచాడు. అతని స్నేహితులు అతనితో, "ధైర్యుడా! సముద్రం ఎంత పెద్దదో, ఎంత శక్తివంతమైనదో నీకు తెలియదా? అది మనల్ని చూసి భయపడదు. మనం చిన్న పక్షులం. మనం దానిని ఏమి చేయగలం?" అని అన్నారు.

కానీ ధైర్యుడు వినలేదు. "సముద్రం ఎంత పెద్దదైనా, అది తప్పు చేసింది. అది మన పిల్లలను చంపింది. నేను దానికి పాఠం నేర్పుతాను. కానీ నేను ఒంటరిగా కాదు మనమంతా కలిసి పోరాడాలి. మనం అన్ని ఉల్లంకిపిట్టలను పిలవాలి. మనమంతా కలిసి సముద్రానికి వ్యతిరేకంగా పోరాడుతాం. మనం దాని నీటిని తాగేస్తే అది ఎండిపోతుంది!" అని అన్నాడు.

మిగతా ఉల్లంకిపిట్టలు ఆశ్చర్యంగా, "సముద్రాన్ని తాగేయాలా? అది ఎంత పెద్దదో నీకు తెలియదా? మనమంతా కలిసి ఎన్ని రోజులు తాగినా, అది తగ్గదు. ఇది పిచ్చి ప్రణాళిక," అని అన్నాయి.

కానీ ధైర్యుడు, "నేను ఒక ఆలోచన చేశాను. మనం మాత్రమే కాదు, అన్ని పక్షులను, అన్ని జంతువులను పిలవాలి. మనం అందరం కలిసి సముద్రానికి వ్యతిరేకంగా పోరాడుతాం. మనం దాని నీటిని కుండలతో, చిన్న చిన్న పాత్రలతో తీసి, ఎండలో పోస్తాం. అది ఆవిరైపోతుంది. నేను చెప్పింది వినండి మనం కలిసి ఉంటే, ఎంత పెద్ద శత్రువునైనా ఓడించగలం. " అని అన్నాడు.

ఆ మాటలు విని, మిగతా ఉల్లంకిపిట్టలు ధైర్యం తెచ్చుకున్నాయి. వారు అన్ని పక్షులను కాకులు, పావురాలు, చిలకలు, మైనాలు అన్నింటినీ పిలిచారు. వారు అన్ని జంతువులను కుందేళ్ళు, ఎలుకలు, ఉడతలు అన్నింటినీ పిలిచారు. అందరికీ ఇలా చెప్పారు "సముద్రం మా గుడ్లను నాశనం చేసింది. అది మా పిల్లలను చంపింది. ఇప్పుడు అది మీ పిల్లలను కూడా చంపుతుంది. మనమంతా కలిసి సముద్రానికి వ్యతిరేకంగా పోరాడాలి. మనం దాని నీటిని తాగేస్తాం, బయటకి తీసేస్తాం. అది ఎండిపోతుంది. అప్పుడు అది ఇక ఎవరి గుడ్లను, ఎవరి పిల్లలను నాశనం చేయలేదు."

అందరూ ధైర్యుడి మాటలు విని, అంగీకరించారు. "అవును! మనమంతా కలిసి పోరాడుతాం! సముద్రం ఎంత పెద్దదైనా, మనం దానిని ఓడిస్తాం!" అని అందరూ అరిచారు.

మరునాడు ఉదయం, వేలాది పక్షులు, వందలాది జంతువులు సముద్ర తీరానికి వచ్చాయి. అవి అన్నీ చిన్న చిన్న కుండలు, పాత్రలు, ఆకులు తెచ్చి వాటితో సముద్రపు నీటిని తీసి, ఎండలో పోయడం ప్రారంభించాయి. కొన్ని నీటిని తాగేశాయి. కొన్ని నీటిని దూరంగా తీసుకెళ్ళి, ఎండలో పోశాయి. ఇలా రోజంతా వారు పనిచేశారు.

సముద్రం మొదట నవ్వింది. "ఈ చిన్న పక్షులు, జంతువులు నన్ను ఎండిపోయేలా చేయాలని అనుకుంటున్నాయా? ఇది ఎంత హాస్యాస్పదం!" అని అది అనుకుంది. కానీ రోజులు గడిచేకొద్దీ, ఆ పక్షులు, జంతువులు ఆగలేదు. వారు నిరంతరం పనిచేస్తూనే ఉన్నారు. సముద్రం కొంచెం కొంచెంగా తగ్గిపోవడం మొదలుపెట్టింది. అది భయపడింది. "ఈ చిన్న జీవులు నిజంగా నన్ను ఎండిపోయేలా చేస్తున్నాయా? నేను ఏమి చేయాలి?" అని అది ఆలోచించింది.

ఆ సమయంలో, సముద్రం ఒక పెద్ద అలను పంపింది. ఆ అల ఒడ్డుకు వచ్చి, ధైర్యుడి దగ్గరికి వెళ్ళి, "ఓ ఉల్లంకిపిట్టల నాయకుడా! నేను సముద్రం తరపున వచ్చాను. నేను మీ గుడ్లను నాశనం చేసినందుకు క్షమాపణ అడుగుతున్నాను. అది నా తప్పు. నేను మీకు హాని చేయాలని అనుకోలేదు. అది ప్రమాదవశాత్తు జరిగింది. మీరు నన్ను క్షమించి, మీ పోరాటాన్ని ఆపండి. నేను మీకు ఏమి కావాలంటే అది ఇస్తాను. మీరు నన్ను ఎండిపోయేలా చేస్తే, నేను మరణిస్తాను. కానీ అది మీకు కూడా మంచిది కాదు ఎందుకంటే నా నీరు లేకుండా, ఈ భూమి ఎండిపోతుంది, మీ ఆహారం పోతుంది. మిత్రులుగా ఉండండి. నేను ఇక మీ గుడ్లను నాశనం చేయను. నేను మీకు రక్షణ ఇస్తాను. అలలు ఎప్పుడూ మీ గూడుల దగ్గరికి రాకుండా చూస్తాను," అని అన్నది.

ధైర్యుడు కొంచెం ఆలోచించాడు. అతను తన స్నేహితులతో మాట్లాడాడు. అందరూ అంగీకరించారు. "సముద్రం క్షమాపణ అడుగుతోంది. అది మనకు రక్షణ ఇస్తానని చెబుతోంది. మనం అంగీకరిస్తే, మనకు, సముద్రానికి, అందరికీ మంచి జరుగుతుంది. మనం పోరాటాన్ని ఆపేద్దాం," అని వారు అనుకున్నారు.

ధైర్యుడు సముద్రంతో, "నేను నీ క్షమాపణ అంగీకరిస్తున్నాను. నీవు వాగ్దానం చేస్తే, నేను నా గుంపుతో పోరాటాన్ని ఆపుతాను. కానీ నీవు మళ్ళీ ఎప్పుడూ మా గుడ్లను, మా పిల్లలను నాశనం చేస్తే, నేను మళ్ళీ నీ మీద యుద్ధం ప్రకటిస్తాను. అప్పుడు నేను నిన్ను పూర్తిగా ఎండిపోయేలా చేస్తాను. నీకు అర్థమైందా?" అని అన్నాడు.

సముద్రం, "అవును! నేను వాగ్దానం చేస్తున్నాను. నేను ఇక మీ గుడ్లను నాశనం చేయను. నేను మీకు రక్షణ ఇస్తాను. మీరు నన్ను క్షమించండి," అని అన్నది.

ధైర్యుడు తన గుంపుతో, "మిత్రులారా! మనం గెలిచాం! సముద్రం మనకు లొంగిపోయింది. అది మన శక్తిని గుర్తించింది. మనం కలిసి ఉంటే, ఎంత పెద్ద శత్రువునైనా ఓడించగలమని నిరూపించాం. ఇక మనం సంతోషంగా, సురక్షితంగా జీవించవచ్చు," అని అన్నాడు.

నీతి: ఐకమత్యం, సహకారం, పట్టుదల ఇవే నిజమైన శక్తి. ఉల్లంకిపిట్టలు చిన్నవి, బలహీనమైనవి. కానీ అవి కలిసి ఉండి, పట్టుదలతో పోరాడినప్పుడు, సముద్రం ఎంత పెద్దదైనా  వాటి ముందు లొంగిపోయింది. మనం ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు బలహీనులం, కానీ మనం కలిసి ఉన్నప్పుడు శక్తివంతులం. ఎంత పెద్ద సమస్య వచ్చినా, మనం కలిసి ఆలోచించి, కలిసి పనిచేస్తే, దానిని అధిగమించవచ్చు. అదే నిజమైన విజయం.