తెనాలి రామకృష్ణుడు - బంగారు మామిడి పండ్లు

ఒకప్పుడు విజయనగర సామ్రాజ్యాన్ని మహారాజు శ్రీ కృష్ణదేవరాయలు పరిపాలిస్తుండేవారు. ఆయన తన తల్లి మీద ఎంతో ప్రేమ, గౌరవం కలిగి ఉండేవారు. ఆమె మాట ఆయనకు శాసనం. ఆమె ఆశీర్వాదం లేకుండా ఆయన ఏ పని చేసేవారు కాదు. కానీ ఒకరోజు, ఆమె తీవ్ర అనారోగ్యానికి గురయ్యారు. ఆమె వయసు మళ్ళింది. ఆమె శరీరం బలహీనపడింది. ఆమె కళ్ళు మసకబారాయి. ఆమె చివరి రోజుల్లో ఒక కోరిక చెప్పారు.

"నాకు ఒకసారి పండిన మామిడి పండు తినాలని ఉంది. ఈ జీవితంలో చివరిసారిగా మామిడి పండు రుచి చూడాలని నాకు కోరిక. దయచేసి నాకు ఒక మామిడి పండు తెప్పించండి," అని ఆమె బలహీనంగా అన్నారు.

కానీ అది మామిడి పండ్ల కాలం కాదు. ఆ సమయంలో వర్షాకాలం. మామిడి చెట్లలో పూత కూడా లేదు. పండ్లు ఎక్కడ దొరుకుతాయి? రాజు రాజ్యమంతా వెతికించినా ఒక్క మామిడి పండు కూడా దొరకలేదు. అతను ఎంతో బాధపడ్డాడు. "నేను నా తల్లి కోరికను తీర్చలేకపోయాను. నేను ఎంత దురదృష్టవంతుడిని!" అని అతను అనుకున్నాడు. కొద్ది రోజుల తరువాత రాజమాత మరణించారు. ఆమె చివరి కోరిక తీరకుండానే వెళ్ళిపోయారు.

రాజు ఎంతో బాధపడ్డారు. ఆయన తన తల్లిని కోల్పోయిన బాధలో మునిగిపోయారు. ఆయనకు ఏమీ అర్థం కావడం లేదు. ఆయన తన తల్లి కోరికను తీర్చలేకపోయానని తనను తాను నిందించుకున్నారు. ఆ సమయంలో రాజసభలోని కొందరు స్వార్థపరులైన పండితులు రాజును కలిసి, "మహారాజా! మీ తల్లిగారి ఆత్మకు శాంతి కలగాలంటే బంగారంతో చేసిన మామిడి పండ్లను బ్రాహ్మణులకు దానం చేయాలి. అప్పుడు ఆమె ఆత్మకు శాంతి కలుగుతుంది. ఇది మా వేదశాస్త్రాలలో ఉన్న విధానం. మీరు ఇలా చేస్తే, మీ తల్లిగారి ఆత్మ స్వర్గానికి వెళ్తుంది," అని చెప్పారు.

రాజు తన తల్లిపై ఉన్న ప్రేమతో వారి మాటలు నమ్మారు. ఆయనకు ఆ పండితుల మాటల్లో ఎలాంటి సందేహం రాలేదు. "నా తల్లి ఆత్మకు శాంతి కలగాలి. ఆమె కోరికను నేను తీర్చలేకపోయాను. కనీసం ఈ దానం ద్వారా ఆమె ఆత్మకు శాంతి కలగాలి," అని ఆయన అనుకున్నారు. రాజకంసాలులను పిలిపించి అనేక బంగారు మామిడి పండ్లు తయారు చేయించారు. ఆ పండ్లు చాలా అందంగా, నునుపుగా, బరువుగా ఉన్నాయి. వాటిని పండితులకు దానం చేశారు. అందరూ ఆనందంగా ఆ బంగారు మామిడి పండ్లను తీసుకొని వెళ్లిపోయారు.

తెనాలి రామకృష్ణుడు మాత్రం మౌనంగా అన్నీ గమనించాడు. ఆయన ఆ పండితుల మాటలు విని, వారి ముఖాల్లోని దురాశను, వారి కళ్ళల్లోని లోభాన్ని గమనించాడు. "ఈ పండితులు రాజును మోసం చేసి, బంగారం పొందడానికి ఈ మాటలు చెప్పారు. వారికి ఆత్మశాంతి కంటే బంగారం మీద ఆశ ఎక్కువ. నేను వారికి ఒక పాఠం నేర్పాలి," అని ఆయన అనుకున్నాడు.

కొన్ని నెలల తరువాత తెనాలి తల్లి కూడా మరణించింది. ఆమెకు కూడా వయసు మళ్ళింది. ఆమె కూడా అనారోగ్యంతో బాధపడి, చివరికి ప్రాణాలు విడిచింది. తెనాలి తన తల్లి మరణం తరువాత కూడా శాంతంగా, ప్రశాంతంగా ఉన్నాడు. అంత్యక్రియలు పూర్తి చేసి, ఆయన ఒక ప్రణాళిక రూపొందించాడు.

అంత్యక్రియల తరువాత తెనాలి రాజసభలోని అదే పండితులను తన ఇంటికి ఆహ్వానించాడు. "మా అమ్మగారి ఆత్మశాంతి కోసం మీరు తప్పకుండా రావాలి. మీరు మా ఇంటికి వచ్చి, ఆశీర్వాదాలు ఇవ్వాలి. మీరు లేకపోతే, మా అమ్మ ఆత్మకు శాంతి కలగదు. దయచేసి రండి," అని మర్యాదగా కోరాడు.

పండితులందరూ మంచి విందు ఉంటుందని భావించి సంతోషంగా వచ్చారు. వారు ఆనందంగా, "ఈ తెనాలి ఎంత మంచివాడు! అతను మాకు మంచి భోజనం పెడతాడు. ఇంకా ఏదైనా బహుమతి కూడా ఇస్తాడు," అని అనుకున్నారు.

వారిని ఒక పెద్ద గదిలో కూర్చోబెట్టాడు. గది చాలా వెచ్చగా ఉంది. అక్కడ ఒక పెద్ద అగ్ని గుండం ఉంది. కొద్దిసేపటి తరువాత తెనాలి ఒక ఇనుప కడ్డీని మంటలో ఎర్రగా కాల్చమని సేవకుడికి చెప్పాడు. సేవకుడు ఆ కడ్డీని నిప్పులో పెట్టి, అది ఎర్రగా మండే వరకు వేచి ఉన్నాడు. అది చూసి పండితులు ఆశ్చర్యపోయారు. వారి ముఖాల్లో భయం, ఆందోళన, ఆశ్చర్యం అన్నీ కనిపించాయి. "ఇది ఏమిటి? ఈ వేడి కడ్డీతో ఏమి చేయబోతున్నాడు? ఈ పద్ధతి నచ్చడం లేదు," అని వారు ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకున్నారు.

తెనాలి ప్రశాంతంగా అన్నాడు, "మహాత్ములారా! మా అమ్మ చనిపోవడానికి ముందు మోకాళ్ల నొప్పితో చాలా బాధపడింది. ఆమె చివరి కోరిక ఏమిటంటే, వేడి ఇనుప కడ్డీతో మోకాలికి వాత పెట్టాలని. కానీ అది చేయకముందే ఆమె మరణించింది. ఆమె కోరిక ఇంకా నెరవేరలేదు. నేను ఆమె కోరికను ఎలా తీర్చగలను?"

పండితులు ఆశ్చర్యపోతూ, "అయితే? దీనికి మాతో సంబంధం ఏమిటి?" అని అడిగారు. తెనాలి చిరునవ్వుతో, "మీరు చెప్పిన తర్కం ప్రకారం, చివరి కోరిక నెరవేరాలంటే ఇప్పుడు మీ అందరికీ ఆ వేడి కడ్డీతో వాత పెట్టాలి. అప్పుడు మా అమ్మ ఆత్మకు శాంతి కలుగుతుంది కదా! మీరు మహారాజుకు చెప్పినట్లే, చివరి కోరిక నెరవేర్చాలి. కాబట్టి, మీరు ఈ వేడి కడ్డీని అంగీకరించాలి. లేకపోతే, మా అమ్మ ఆత్మకు శాంతి కలగదు. మీరు ధార్మికులు కదా! మీరు తప్పకుండా అంగీకరించాలి," అని అన్నాడు.

పండితులు భయంతో వణికిపోయారు. వారి ముఖాలు తెల్లబడిపోయాయి. వారు గాభరాగా, "అది ఎలా సాధ్యం? అది పూర్తిగా అర్థంలేని పని! ఆ వేడి కడ్డీ మమ్మల్ని కాల్చేస్తుంది! మేము చచ్చిపోతాం! ఇది తప్పు. ఇది న్యాయం కాదు. మీరు మమ్మల్ని చంపాలని చూస్తున్నారు!" అని అరిచారు.

తెనాలి వెంటనే అన్నాడు, "అయితే చనిపోయిన వారు బంగారు మామిడి పండ్లు ఇచ్చినా ఎలా పొందుతారు? మీరు మహారాజును మోసం చేసి బంగారం పొందడానికి అలా చెప్పారు కదా! చనిపోయిన వారికి ఏదీ అందదు. అది కేవలం మీ స్వార్థం కోసం మీరు చెప్పిన అబద్ధం. చనిపోయిన వారి ఆత్మకు బంగారు పండ్లు అవసరం లేదు. మీకు మాత్రమే బంగారం అవసరం. ఇప్పుడు మీరే నిరూపించారు, చనిపోయిన వారి కోసం చేసేవి కేవలం మోసం, అబద్ధం అని," అని అన్నాడు.

పండితులందరూ తలదించుకున్నారు. వారి ముఖాల్లో అవమానం, సిగ్గు, భయం అన్నీ కనిపించాయి. వారు ఏమీ మాట్లాడలేకపోయారు. వారు తమ తప్పును గ్రహించారు. "మేము తప్పు చేశాము. మేము మహారాజును మోసం చేశాము. మేము బంగారం కోసం అబద్ధం చెప్పాము. మమ్మల్ని క్షమించండి," అని వారు వేడుకున్నారు.

ఈ విషయం రాజుగారికి తెలిసింది. రాజు వెంటనే తెనాలిని రాజసభకు పిలిచాడు. జరిగిన విషయం మొత్తం విన్న తరువాత రాజు తన తప్పు తెలుసుకున్నాడు. "రామకృష్ణా! నా తల్లిపై ఉన్న ప్రేమను ఆసరాగా చేసుకొని వీరు నన్ను మోసం చేశారు. వారి స్వార్థాన్ని నీ తెలివితో బయటపెట్టావు. నేను ఎంత మూర్ఖుడిని! నేను వారి మాటలు నమ్మాను. నా తల్లి ఆత్మశాంతి కోసం బంగారు పండ్లు ఇచ్చాను. కానీ అదంతా అర్థంలేని పని. నీ తెలివి నాకు కన్ను తెరిపించింది," అని ప్రశంసించాడు. ఆ తర్వాత రాజు ఆ పండితులకు తగిన శిక్ష విధించి, బంగారు మామిడి పండ్లను తిరిగి రాజభవనానికి తీసుకురమ్మని ఆదేశించాడు. 

నీతి: మూఢనమ్మకాలను ప్రశ్నించాలి. స్వార్థం కోసం చెప్పే మాటలను గుడ్డిగా నమ్మకూడదు. తెనాలి రామకృష్ణుడు ఆ పండితుల మోసాన్ని తన తెలివితో బయటపెట్టాడు. ఎవరి మాటలు విన్నా, మన తెలివిని ఉపయోగించి ఆలోచించాలి. నిజమైన భక్తి అంటే దానం కాదు, మంచి పనులు చేయడం.