చిలుక ఆశ కాకి నిరాశ

ఒక పెద్ద అడవిలో ఒక అందమైన మామిడి చెట్టు ఉండేది. ఆ చెట్టు మీద రెండు పక్షులు ఉండేవి. ఒకటి కిసిర అనే ఆకుపచ్చని, ఉల్లాసమైన చిలుక. రెండవది కరుకు అనే నల్లని, నిస్పృహతో నిండిన కాకి. కిసిర ఎప్పుడూ నవ్వుతూ, పాడుతూ, సంతోషంగా ఉండేది. "ఎంత అందమైన రోజు! సూర్యుడు ఎంత వెచ్చగా ఉన్నాడు! చెట్లు ఎంత పచ్చగా ఉన్నాయి!" అని అది ప్రతిరోజూ అనేది. దాని కళ్లలో ఎప్పుడూ ఒక వెలుగు ఉండేది.

కరుకు మాత్రం ఎప్పుడూ విసుగ్గా, బాధగా, అసంతృప్తిగా ఉండేది. "ఏమిటి ఈ రోజు? ఎంత ఎండగా ఉంది! నా ఈకలు మండిపోతున్నాయి. ఈ చెట్టు నీడ కూడా బాగా లేదు. ఎప్పుడు వర్షం వస్తుందో?" అని అది రోజూ ఫిర్యాదు చేసేది. వర్షం వస్తే, "ఏమిటి ఈ వర్షం? నా ఈకలు తడిసిపోతున్నాయి. ఈ చెట్టు ఆకులు రాలిపోతున్నాయి" అనేది. ఎప్పుడూ ఏదో ఒకటి దానికి ఇష్టం ఉండేది కాదు.

అడవిలోని ఇతర పక్షులు కిసిర వద్దకు వచ్చేవి. "కిసిరా! నువ్వు ఎప్పుడూ ఇలా సంతోషంగా ఎలా ఉంటావు? నీకు ఎప్పుడూ బాధగా, కోపంగా అనిపించదా?" అని అడిగేవి.

కిసిర నవ్వి, "బాధలు వస్తాయి, కోపం వస్తుంది. కానీ నేను వాటిని పట్టించుకోను. నేను మంచి విషయాలను చూస్తాను. ఒక్కో రోజు ఒక్కో అందమైన సందేశం తెస్తుంది. నేను ఆ సందేశాన్ని కనుగొంటాను" అని చెప్పేది.

కరుకు ఆ మాటలు విని, "కిసిరా! నువ్వు పిచ్చిదానివి. ఇంత కష్టాల్లో ఉన్నా నువ్వు ఆనందంగా ఉన్నావు. వాస్తవం చూడు. ప్రపంచం చాలా కష్టంగా ఉంది" అని అనేది.

ఒకరోజు అడవిలో ఒక భయంకరమైన తుఫాను వచ్చింది. గాలి భారీగా వీచింది. వర్షం ధారాపాతంగా కురిసింది. మెరుపులు మెరిశాయి. ఆ తుఫానులో ఆ మామిడి చెట్టు ఒక పెద్ద కొమ్మ విరిగిపోయింది. ఆ కొమ్మతో పాటు కిసిర మరియు కరుకు గూళ్లు కూడా కిందికి పడిపోయాయి. రెండు పక్షులు ఆ తుఫానులో ఎగిరిపోయి, అలసిపోయి, ఒక చిన్న పొద కింద ఆశ్రయం పొందాయి. వాటి గూళ్లు పూర్తిగా నాశనమయ్యాయి.

తుఫాను తగ్గిన తర్వాత, కరుకు తన గూడు చూసి ఏడవడం మొదలుపెట్టింది. "అయ్యో! నా గూడు ఎక్కడ? నేను ఎంత కష్టపడి కట్టాను! ఇప్పుడు అంతా పాడైపోయింది. నా జీవితం నాశనమైంది. నాకు ఇంకొక గూడు లేదు. నేను ఎక్కడ ఉండాలి? ఇంకా వర్షం వస్తే నేను చనిపోతాను" అని దుఃఖించింది.

కానీ కిసిర అలా కాదు. అది తన గూడు చూసి, కొంచెం బాధపడింది. కానీ వెంటనే అది అలా అనుకుంది: "గూడు పోయింది. కానీ నేను బతికి ఉన్నాను. నా రెక్కలు బాగున్నాయి. నా శరీరానికి గాయం లేదు. నేను మళ్లీ గూడు కట్టుకోగలను. అంతే కాదు, నేను మరింత బలమైన, అందమైన గూడు కట్టుకుంటాను. ఇది ఒక కొత్త అవకాశం!"

కిసిర వెంటనే కొత్త గూడు కట్టడం మొదలుపెట్టింది. అది ఆకులు, కొమ్మలు, గడ్డి, తీగలు అన్నీ వెతికి తెచ్చింది. అది ఎంతో ఆనందంగా, ఉత్సాహంగా పని చేసింది. "ఈ కొమ్మ బాగుంది. ఈ ఆకు రంగు బాగుంది. ఈ తీగ బలంగా ఉంది. నా కొత్త గూడు ఎంత అందంగా ఉంటుందో!" అని అది పాడుతూ పని చేసింది.

కరుకు ఆ ప్రక్కన కూర్చుని, కిసిర పని చూస్తూ, "అయ్యో! ఎంత శ్రమ! ఎంత కష్టం! నేను అలా చేయలేను. నాకు శక్తి లేదు. నేను పడుకుంటాను" అని అనుకుంది. 

కిసిర తన పని మధ్యలో కరుకు వైపు తిరిగి, "కరుకూ! నువ్వు ఎందుకు అలా ఏడుస్తున్నావు? నువ్వు కూడా నాతో పాటు కొత్త గూడు కట్టుకో. అది చాలా సులభం. నేను నీకు సహాయం చేస్తాను. మనం ఎదురుగా ఉన్న రెండు కొమ్మల మీద గూళ్లు కట్టుకుందాం. అవి బాగా దగ్గరగా ఉంటాయి. మనం స్నేహితులం కూడా!" అని అంది.

కరుకు బాధగా, "నేను చేయలేను కిసిరా! నాకు శక్తి లేదు. నా రెక్కలు నొప్పిగా ఉన్నాయి. ఇంకా ఎండ ఉంది. ఇంకా గాలి ఉంది. ఇవన్నీ కష్టాలు" అంది.

కిసిర నవ్వి, "ఆలోచించు కరుకూ! నీవు బతికి ఉన్నావు. నీ రెక్కలు పని చేస్తున్నాయి. దగ్గరలో నీళ్లు ఉన్నాయి. ఆకులు, కొమ్మలు ఉన్నాయి. నీకు కావాల్సింది మనసు మాత్రమే. నేను నీకు సహాయం చేస్తాను. మనం రెండు గూళ్లు కట్టుకుందాం. మనం కలిసి చేస్తే ఇది చాలా తేలిక" అంది.

కరుకు కాసేపు ఆలోచించింది. అది కిసిర మాటలు విని, "సరే. కానీ నేను కొంచెం మాత్రమే చేస్తాను. నేను అలసిపోతాను" అంది.

ఇద్దరం కలిసి పని మొదలుపెట్టారు. కిసిర ఎప్పుడూ పాడుతూ, కరుకును ప్రోత్సహిస్తూ ఉండేది. "అద్భుతం! కరుకూ! నీవు చాలా బాగా చేస్తున్నావు. ఆ కొమ్మను ఇలా పెడితే బాగుంటుంది. ఈ తీగను మళ్లీ ఇలా చుట్టు. చూడు, మన గూళ్లు ఎంత అందంగా వస్తున్నాయి!" అని అది ప్రతి అడుగుకీ సంతోషంగా మాట్లాడేది.

ఒక్కోసారి కరుకుకు కోపం వచ్చేది. "ఈ కొమ్మ సరిగ్గా లేదు. ఈ ఆకులు చెడ్డవి. నా గూడు నేను కట్టలేకపోతున్నాను" అని అది విసిరేసేది.

కిసిర ఓపికగా, "ఫర్వాలేదు కరుకూ! ఈ కొమ్మను వేరే చోట పెడదాం. ఈ ఆకులను అందంగా అమర్చుదాం. నువ్వు ప్రయత్నిస్తున్నావు కదా! అదే విజయం. నీవు కొంచెం నెమ్మదిగా ఉన్నా, నీవు నేర్చుకుంటున్నావు. నేను నీకు తోడుగా ఇక్కడే ఉన్నాను" అని ధైర్యం చెప్పేది.

ఈ విధంగా కొన్ని రోజులు గడిచాయి. కిసిర మరియు కరుకు కలిసి పని చేశాయి. కిసిర ఎప్పుడూ సంతోషంగా, ప్రోత్సాహంగా ఉండేది. కరుకు క్రమంగా కొంచెం సంతోషంగా మారడం మొదలుపెట్టింది. ఎందుకంటే అది పని చేస్తుండగా, అది తాను ఏదో సాధిస్తున్నట్లు భావించింది.

చివరికి రెండు పక్షులు కొత్త, బలమైన, అందమైన గూళ్లు కట్టుకున్నాయి. అవి ఎదురుగా ఉన్న రెండు కొమ్మల మీద ఉన్నాయి. కిసిర తన గూడు చూసి, "ఎంత అందంగా ఉంది! మనం కలిసి చేసిన పని అద్భుతం! ఇది మన పాత గూడు కంటే మెరుగైంది. తుఫాను వస్తే, ఇది తట్టుకుంటుంది" అని సంతోషించింది.

కరుకు తన గూడు చూసి, కాస్త సిగ్గుతో, "కిసిరా! నువ్వు చెప్పింది నిజమే. నేను బాధపడటం మానేసి, పని చేయడం మొదలుపెట్టాను. ఇప్పుడు నాకు గూడు ఉంది. నేను సురక్షితంగా ఉన్నాను. నేను మంచి అనుభూతి చెందుతున్నాను. నువ్వు నాకు నేర్పించిన ఆశావాదం నా జీవితాన్ని మార్చేసింది" అంది.

కిసిర నవ్వి, "కరుకూ! సంతోషం అనేది మన చుట్టూ ఉన్న పరిస్థితులలో లేదు. అది మన మనసులో ఉంటుంది. ఏ పరిస్థితి వచ్చినా, దానిలో మంచి వైపు చూడాలి. గూడు పోయిందని బాధపడే బదులు, కొత్త గూడు కట్టుకోవడం సాధ్యమని ఆలోచించాను. ఆ ఆలోచనే నన్ను సంతోషంగా ఉంచింది" అంది.

ఇప్పుడు కరుకు పూర్తిగా మారిపోయింది. అది ఎప్పుడూ బాధగా, విసుగ్గా లేదు. అది కూడా కిసిర లాగే సంతోషంగా మారింది. "కిసిరా! నీవు నాకు నేర్పించిన పాఠం ఎప్పుడూ సానుకూలంగా ఆలోచించడం. అది నా జీవితాన్ని మార్చేసింది. నాకు ఇప్పుడు ప్రతి రోజు అందంగా అనిపిస్తోంది. ఎండ ఉన్నా, అది వెచ్చగా ఉంది. వర్షం ఉన్నా, అది చెట్లకు మేలు చేస్తుంది. ప్రతి విషయంలో మంచి వైపు చూడటం నేను నేర్చుకున్నాను" అంది.

నీతి : ఏ పరిస్థితి వచ్చినా, దానిలో మంచిని చూడాలి. కష్టాలు వస్తాయి, కానీ వాటి మధ్యలో అవకాశాలు కూడా ఉంటాయి. ఆశావాదం అంటే కష్టాలను లెక్క చేయకపోవడం కాదు, వాటిని అధిగమించడానికి సాధ్యమైన మార్గాలను వెతకడం. ప్రతికూల దృక్పథం మనకు దుఃఖాన్ని మాత్రమే ఇస్తుంది. సానుకూల దృక్పథం మనకు బలం, ధైర్యం, ఆనందాన్ని ఇస్తుంది. కాబట్టి ఎల్లప్పుడూ ఆశావాదంగా, సంతోషంగా ఉండాలి. అదే విజయానికి మార్గం.