దేశాంతరం వెళ్ళిన కుక్క - పంచతంత్ర కథలు

ఒకప్పుడు దక్షిణ భారతదేశంలోని ఒక చిన్న పట్టణంలో చిత్రాంగుడు అనే ఒక కుక్క నివసిస్తుండేది. దాని శరీరం మీద నలుపు, తెలుపు, గోధుమ రంగుల మచ్చలు ఉండేవి. అది చాలా బలిష్టమైనది, చురుకైనది. అది తన యజమాని ఇంట్లో సుఖంగా జీవించేది. ప్రతిరోజూ ఉదయం అది యజమానితో కలిసి పొలాలకు వెళ్ళేది, సాయంత్రం ఇంటికి తిరిగి వచ్చేది. దానికి ఆహారం, నీరు, ఆశ్రయం అన్నీ సమృద్ధిగా ఉండేవి. అది తన స్నేహితులు, బంధువులతో కలిసి సంతోషంగా జీవించేది.

కానీ ఒక రోజు, ఆ ప్రాంతంలో తీవ్రమైన కరువు వచ్చింది. వర్షాలు కురవలేదు. పొలాలు ఎండిపోయాయి. ఆహారం లేకుండా ప్రజలు, జంతువులు బాధపడ్డాయి. చిత్రాంగుడి యజమాని కూడా ఆహారం లేకుండా కష్టపడ్డాడు. అతను చిత్రాంగుడికి తగినంత ఆహారం ఇవ్వలేకపోయాడు. చిత్రాంగుడు ఆకలితో బాధపడసాగాడు. అది రోజంతా ఆహారం కోసం వెతుకుతూ, ఏమీ దొరకక, బలహీనంగా మారిపోయింది. "ఇక్కడ ఉంటే, నేను ఆకలితో చనిపోతాను. నేను వేరొక ప్రదేశానికి వెళ్ళాలి. అక్కడ ఆహారం దొరుకుతుంది. నేను బతకాలి," అని అది నిశ్చయించుకుంది.

అది తన స్నేహితులకు, బంధువులకు వీడ్కోలు చెప్పి, దూరపు దేశానికి ప్రయాణం ప్రారంభించింది. అది చాలా దూరం నడిచింది. కొండలు, అడవులు, నదులు, పొలాలు  అన్నింటినీ దాటింది. దారిలో దానికి ఆహారం దొరకలేదు. అది బలహీనంగా, అలసిపోయి, ఆకలితో నడుస్తూ ఉంది. "నేను ఎక్కడికి వెళ్తున్నాను? నాకు ఆహారం ఎక్కడ దొరుకుతుంది? నేను బతకగలనా?" అని అది ఆలోచించేది. కానీ అది ఆశ వదలలేదు. "నేను వెతుకుతూనే ఉంటాను. ఎక్కడో ఒక చోట ఆహారం దొరుకుతుంది. నేను బతకాలి," అని అది అనుకునేది.

చివరికి, అది ఒక పెద్ద, సంపన్నమైన పట్టణానికి చేరుకుంది. ఆ పట్టణంలో ఆహారం సమృద్ధిగా ఉంది. అది ఆనందంగా, "అదిగో! ఇక్కడ ఆహారం ఉంది! నేను బతికాను!" అని అనుకుంది. అది పట్టణంలో తిరుగుతూ, ఒక పెద్ద ఇంటి ముందుకు వచ్చింది. ఆ ఇంటి తలుపు తెరిచి ఉంది. ఆ ఇంటి యజమానురాలు చాలా అజాగ్రత్తగా ఉండి ఎప్పుడూ తలుపులు మూసేది కాదు. చిత్రాంగుడు ఆ ఇంటి లోపలికి వెళ్ళింది. అక్కడ వంటగదిలో రకరకాల ఆహారం అన్నం, కూరలు, పాయసం, పండ్లు, మాంసం అన్నీ ఉన్నాయి. అది ఆనందంగా ఆ ఆహారాన్ని తినడం ప్రారంభించింది. "ఇది ఎంత అద్భుతం! ఇక్కడ ఎంత ఆహారం ఉంది! నేను నా ఆకలి తీర్చుకోగలను," అని అది అనుకుంది.

అది ప్రతిరోజూ ఆ ఇంటికి వెళ్ళి, ఆహారం తినేది. కానీ ప్రతిసారీ అది ఇంటి నుండి బయటికి వచ్చినప్పుడు, ఆ పట్టణంలోని ఇతర కుక్కలు దాని మీద దాడి చేసేవి. అవి కోపంగా, "ఎవరు నువ్వు? నీవు ఇక్కడికి ఎందుకు వచ్చావు? ఇది మా ప్రాంతం. నీవు ఇక్కడ ఆహారం తినకూడదు. నీవు మా ఆహారాన్ని దొంగిలిస్తున్నావు! మేము నిన్ను చంపేస్తాం!" అని అరుస్తూ, దాని మీద దూకేవి. అవి దానిని కరిచేవి, కొట్టేవి, తరిమేవి. చిత్రాంగుడు బాధతో, భయంతో పరుగెత్తేది. అది గాయపడి, రక్తం కారుతూ, ఒక మూలలో దాక్కునేది.

కొన్ని రోజులు ఇలా గడిచాయి. చిత్రాంగుడికి ఆహారం దొరుకుతుంది, కానీ ప్రతిసారీ అది ఇతర కుక్కల బారిన పడి బాధపడేది. అది బాధగా, "నేను ఏమి చేయాలి? ఇక్కడ ఆహారం ఉంది, కానీ నేను సురక్షితంగా లేను. ఇతర కుక్కలు నన్ను హింసిస్తున్నాయి. నాకు శాంతి లేదు. నేను ఇక్కడ ఉంటే, నేను ఆకలితో చనిపోను, కానీ నా ప్రాణాలు ప్రమాదంలో ఉన్నాయి. నేను ఏమి చేయాలి?" అని ఆలోచించింది. అది రోజూ ఆ ఇంటికి వెళ్ళి ఆహారం తినేది, కానీ బయటికి వస్తూనే ఇతర కుక్కలు దానిని వెంబడించేవి.

ఒక రోజు, చిత్రాంగుడు ఆలోచించింది: "నేను నా స్వదేశంలో ఉన్నప్పుడు, ఆహారం కొద్దిగా ఉండేది. కానీ నాకు శాంతి ఉండేది. ఎవరూ నన్ను హింసించేవారు కాదు. నేను నా స్నేహితులు, బంధువులతో సంతోషంగా ఉండేవాడిని. ఇక్కడ ఆహారం సమృద్ధిగా ఉంది, కానీ నాకు శాంతి లేదు. నేను ఎప్పుడూ భయంతో ఉన్నాను. నాకు శాంతి కావాలి. ఆహారం కంటే శాంతి ముఖ్యమైనది. నేను నా స్వదేశానికి తిరిగి వెళ్ళాలి. అక్కడ ఆహారం తక్కువగా ఉన్నా, నాకు శాంతి ఉంటుంది. అదే నాకు సరిపోతుంది," అని నిశ్చయించుకుంది.

అది వెంటనే తన ప్రయాణాన్ని ప్రారంభించింది. అది తిరిగి తన స్వదేశానికి వెళ్ళడానికి బయలుదేరింది. అది చాలా దూరం నడిచింది అడవులు, నదులు, కొండలు అన్నింటినీ దాటి. కానీ అది ఆగలేదు. "నేను నా ఇంటికి చేరుకోవాలి. నాకు శాంతి కావాలి. నా స్నేహితులు, బంధువులు నా కోసం ఎదురుచూస్తున్నారు," అని అది అనుకునేది.

చివరికి, అది తన స్వదేశానికి చేరుకుంది. అది తన ఇంటికి వచ్చింది. దాని స్నేహితులు, బంధువులు అందరూ ఆనందంగా, "చిత్రాంగుడా! నీవు తిరిగి వచ్చావు! నీకు ఏమయ్యింది? దేశాంతరంలో నీవు ఎలా ఉన్నావు? అక్కడ ఆహారం ఎలా ఉంది? ప్రజలు ఎలా ఉన్నారు? నీకు ఏమి జరిగింది?" అని అడిగారు.

చిత్రాంగుడు బాధగా, "నా స్నేహితులారా! దేశాంతరంలో ఆహారం సమృద్ధిగా ఉంది. అక్కడి ఇళ్ళలో తలుపులు తెరిచి ఉంటాయి. ఎవరైనా లోపలికి వెళ్ళి ఆహారం తినవచ్చు. కానీ అక్కడి కుక్కలు మిమ్మల్ని అంగీకరించవు. అవి మిమ్మల్ని హింసిస్తాయి, కరిచి చంపడానికి ప్రయత్నిస్తాయి. నాకు ఆహారం దొరికింది, కానీ శాంతి లేదు. నేను ఎల్లప్పుడూ భయంతో ఉండేవాడిని. అందుకే నేను తిరిగి వచ్చాను. నా స్వదేశంలో ఆహారం తక్కువగా ఉన్నా, నాకు శాంతి ఉంది. నా స్నేహితులు, బంధువులు నా దగ్గర ఉన్నారు. అదే నాకు సరిపోతుంది. ఆహారం కంటే శాంతి, స్నేహం ముఖ్యమైనవి," అని అన్నది.

ఆ రోజు నుండి, చిత్రాంగుడు తన స్వదేశంలోనే ఉండిపోయింది. అది ఇక ఎప్పుడూ దేశాంతరానికి వెళ్ళలేదు. అది తన స్నేహితులు, బంధువులతో సంతోషంగా జీవించింది. అది ఆహారం కొరత ఉన్నా, సంతృప్తిగా ఉండేది. ఎందుకంటే దానికి శాంతి, స్నేహం, ఆత్మీయత ఉన్నాయి.

నీతి: స్వదేశమే స్వర్గం. చిత్రాంగుడు దేశాంతరానికి వెళ్ళి ఆహారం పొందాడు, కానీ అక్కడ శాంతి లేదు. ఇతర కుక్కలు దానిని హింసించాయి. అది తన స్వదేశానికి తిరిగి వచ్చి, శాంతిగా జీవించింది.  మన స్వదేశంలో ఆహారం తక్కువగా ఉన్నా, శాంతి, స్నేహం, ఆత్మీయత ఉంటాయి. దేశాంతరంలో ఆహారం సమృద్ధిగా ఉన్నా, శాంతి ఉండదు. అపరిచితులు మనల్ని అంగీకరించరు. వారు మనల్ని హింసిస్తారు. అందువల్ల, మన స్వదేశాన్ని ఎప్పుడూ వదిలివెళ్ళకూడదు. మన స్వదేశంలోనే సంతోషంగా, శాంతిగా జీవించాలి. అదే నిజమైన సుఖం.