తెనాలి రామకృష్ణుడు - ఖాళీ కుర్చీ

ఒక రోజు విజయనగర రాజసభలో ఒక కొత్త మంత్రి నియామకం జరగాల్సి వచ్చింది. రాజ్యంలో ఒక ముఖ్యమైన మంత్రి పదవి ఖాళీ అయింది. ఆ పదవికి అర్హులైన వారిని ఎంపిక చేయడానికి రాజు కృష్ణదేవరాయలు రాజ్యంలో ఉన్న నలుగురు తెలివైన, విద్యావంతులైన, అనుభవజ్ఞులైన వ్యక్తులను రాజసభకు పిలిపించాడు. వారందరూ రాజ్యంలో ప్రసిద్ధులు, తెలివైనవారు, ధనవంతులు. వారిలో ఎవరు మంత్రి పదవికి అర్హులో నిర్ణయించడం రాజుకు కష్టంగా ఉంది.

రాజు వారిని చూసి, "మీరు నలుగురూ సమానంగా తెలివైనవారు, విద్యావంతులు. మీరందరూ రాజ్యానికి మంచి సేవ చేయగలరు. కానీ మీలో ఒకరిని మాత్రమే మంత్రిగా నియమించగలను. మీలో ఎవరు నిజమైన నాయకుడు? ఎవరు ప్రజల క్షేమం గురించి ఆలోచిస్తారు? ఎవరు స్వార్థం లేకుండా పనిచేస్తారు? ఎవరు బాధ్యత వహించగలరు? నాకు ఇది నిర్ణయించడం కష్టంగా ఉంది," అని అన్నారు.

అప్పుడు రాజు తెనాలి రామకృష్ణుడిని చూసి, "రామకృష్ణా! ఈ నలుగురిలో ఎవరు మంత్రి పదవికి అర్హులో నీవు నిర్ణయించు. నీ ఎంపిక ఎల్లప్పుడూ న్యాయంగా ఉంటుందని నాకు తెలుసు. వీరి నిజస్వరూపాన్ని, వీరి గుణాలను, వీరి సామర్థ్యాన్ని పరీక్షించి, మంచి మంత్రిని ఎంపిక చేయి. నీకు పూర్తి అనుమతి ఉంది," అని అన్నారు.

తెనాలి రామకృష్ణుడు చిరునవ్వు నవ్వాడు. ఆయన సేవకులను పిలిచి, "సభలో నాలుగు కుర్చీలు సిద్ధంగా ఉంచండి. ఆ కుర్చీలు ఒకే పరిమాణంలో, ఒకే రకంగా ఉండాలి. అవి అందంగా, సౌకర్యంగా ఉండాలి. కానీ నాలుగు కుర్చీలు ఉంచిన తర్వాత, ఒక కుర్చీని తొలగించండి. ఈ నలుగురు అభ్యర్థులు ఎలా స్పందిస్తారో చూద్దాం," అని అన్నాడు.

సేవకులు అలాగే చేశారు. సభలో మూడు కుర్చీలు మాత్రమే ఉంచారు. ఒక కుర్చీ ఉద్దేశపూర్వకంగా తొలగించబడింది. అభ్యర్థులు సభలోకి వచ్చారు. వారు కుర్చీలు మూడు మాత్రమే ఉన్నాయని చూశారు.

మొదటి వ్యక్తి వెంటనే వెళ్లి ఒక కుర్చీలో కూర్చున్నాడు. అతను తనకు సౌకర్యం కావాలని, తాను మంత్రి అవుతానని గర్వంగా ఆ కుర్చీని ఆక్రమించాడు. "నేను అందరికంటే గొప్పవాడిని. నాకు మొదటి కుర్చీ దక్కాలి. నేను మంత్రి అవుతాను. నేను రాజుకు దగ్గరగా ఉండాలి," అని అతను అనుకున్నాడు.

రెండవ వ్యక్తి కూడా త్వరగా మరో కుర్చీని ఆక్రమించాడు. "నేను కూడా మంత్రినే. నాకు కూడా సౌకర్యం కావాలి. నేను ఖాళీగా నిలబడలేను. నాకు కుర్చీ కావాలి. నేను కూడా గొప్పవాడినే," అని అతను అనుకున్నాడు.

మూడవ వ్యక్తి మిగిలిన కుర్చీలో కూర్చున్నాడు. అతను సంతోషంగా, "నాకు కూడా కుర్చీ దొరికింది. నేను కూడా మంత్రిని. నేను గొప్పవాడిని. నేను నిలబడాల్సిన అవసరం లేదు. నాకు కూడా స్థానం దొరికింది," అని అతను అనుకున్నాడు.

నాలుగవ వ్యక్తి మాత్రం నిలబడి ఉన్నాడు. అతను కుర్చీ కోసం పోటీ పడలేదు. అతను ఇతరులను కుర్చీల నుండి లేపలేదు. అతను నిలబడి ఉండటానికే ఇష్టపడ్డాడు. అతను ప్రశాంతంగా, వినయంగా నిలబడి ఉన్నాడు. అతని ముఖంలో ఎలాంటి ఆగ్రహం, అసూయ లేదు.

అప్పుడే తెనాలి రామకృష్ణుడు సభలోకి వచ్చాడు. ఆయన ఆ నాలుగవ వ్యక్తిని చూసి, "ఎందుకు నిలబడి ఉన్నావు? కుర్చీలు మూడు మాత్రమే ఉన్నాయి కదా! నీవు కూడా ఒక కుర్చీలో కూర్చోవచ్చు కదా! నీకు కుర్చీ కావాలా? ఎందుకు నిలబడి ఉన్నావు? నీకు కుర్చీ అవసరం లేదా?" అని అడిగాడు.

అతను వినయంగా సమాధానమిచ్చాడు. "మహాశయా! కుర్చీలు మూడు మాత్రమే ఉన్నాయి. నలుగురు అభ్యర్థులు ఉన్నారు. ఎవరో ఒకరు నిలబడక తప్పదు. నేను నిలబడితే మరొకరిని లేపాల్సిన అవసరం ఉండదు. వారు కూర్చుని ఉంటే, నేను నిలబడటంలో తప్పు లేదు. నా సౌకర్యం కంటే ఇతరుల సౌకర్యం ముఖ్యం. ఇతరులు సుఖంగా కూర్చుని ఉంటే, నేను నిలబడటం సంతోషంగా ఉంది. నాకు కుర్చీ అవసరం లేదు. నేను నిలబడి ఉంటాను. ఇతరులకు ఇబ్బంది కలిగించడం నాకు ఇష్టం లేదు," అని అన్నాడు.

తెనాలి చిరునవ్వు నవ్వాడు. ఆయన రాజు వైపు తిరిగి, "మహారాజా! ఇప్పుడు పరీక్ష పూర్తయింది. నేను వీరిని పరీక్షించాలని అనుకున్నది ఇదే. వీరి నిజస్వరూపం, వీరి గుణాలు, వీరి స్వార్థం ఇవన్నీ ఇప్పుడు బయటపడ్డాయి. ఎవరు నిజమైన నాయకుడు, ఎవరు ప్రజల క్షేమం గురించి ఆలోచిస్తారు, ఎవరు ఇతరుల కంటే తమను తాము గొప్పవారిగా భావిస్తారు  ఇదంతా ఈ పరీక్షలో తేలిపోయింది," అని అన్నాడు.

రాజు ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు. "ఇంకా ఏమీ పరీక్షించలేదు కదా? వారి తెలివి, వారి నైపుణ్యం, వారి అనుభవం ఏమీ పరీక్షించలేదు. వీరు కేవలం కుర్చీలలో కూర్చున్నారు, ఒకరు నిలబడ్డారు. ఇది ఎలా పరీక్ష అవుతుంది? ఇది సరైన పరీక్షా? దీని ద్వారా వారి సామర్థ్యం ఎలా తెలుస్తుంది?" అని అడిగాడు.

తెనాలి సమాధానమిచ్చాడు. "పరీక్ష జరిగింది మహారాజా. ముగ్గురు తమకు సౌకర్యం కావాలని మాత్రమే ఆలోచించారు. వారు తమ సౌకర్యాన్ని, తమ స్థానాన్ని మాత్రమే చూశారు. వారు ఇతరుల గురించి ఆలోచించలేదు. వారు స్వార్థంగా ప్రవర్తించారు. కానీ ఈయన అందరికీ ఇబ్బంది కలగకుండా తనే నిలబడాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. అతను తన సౌకర్యాన్ని త్యాగం చేసి, ఇతరుల సౌకర్యం గురించి ఆలోచించాడు. నిజమైన నాయకుడు ఇలాగే ఉండాలి. అతను తన స్వార్థాన్ని వదిలి, ప్రజల క్షేమం గురించి ఆలోచిస్తాడు. అతను తన సౌకర్యం కంటే ఇతరుల సౌకర్యానికి ప్రాధాన్యం ఇస్తాడు. అతను తనను తాను గొప్పవాడిగా భావించడు. అతను ఇతరులను గౌరవిస్తాడు. అతనిలో నాయకత్వ గుణాలు ఉన్నాయి. అందుకే ఇతను మంత్రి పదవికి అర్హుడు."

రాజు నాలుగవ వ్యక్తిని చూసి, "రాజ్యాన్ని నడిపే వ్యక్తి ముందు తన సౌకర్యం గురించి కాదు, ప్రజల సౌకర్యం గురించి ఆలోచించాలి. అతను ఇతరుల మేలు గురించి ఆలోచించాలి. అతను స్వార్థంగా ఉండకూడదు. అతను త్యాగం చేయడానికి సిద్ధంగా ఉండాలి. నీవు ఈ గుణాలను కలిగి ఉన్నావు. కాబట్టి నేను నిన్ను కొత్త మంత్రిగా నియమిస్తున్నాను," అని అన్నాడు. మిగిలిన ముగ్గురు కూడా అతని మంచి మనసును అభినందించారు. "మీరు సరైన నిర్ణయం తీసుకున్నారు మహారాజా! ఇతను నిజంగా మంచి మనసు కలిగినవాడు. ఇతను ప్రజల క్షేమం కోసం పనిచేస్తాడు. ఇతను మంచి మంత్రి అవుతాడు. మేము ఇతనికి మద్దతు ఇస్తున్నాము," అని వారు అన్నారు.

నీతి: నిజమైన నాయకుడు తనకంటే ఇతరుల మేలు గురించి ముందుగా ఆలోచిస్తాడు. మనం ఎల్లప్పుడూ ఇతరుల మేలు గురించి ఆలోచించాలి. నాయకత్వం అంటే అధికారం కాదు, సేవ.