ఒక అందమైన పచ్చని గ్రామం. ఆ గ్రామానికి దూరంగా ఒక పెద్ద సరస్సు. ఆ సరస్సు చాలా విశాలమైనది. దాని నీరు మరకలేని అద్దంలా, చుట్టూ మామిడి, కొబ్బరి, వేప చెట్లు అల్లుకుపోయి, సరస్సుకు అందమైన హారంలా అనిపిస్తాయి. ప్రతి ఉదయం పక్షులు కిలకిలలాడుతూ, కప్పలు ఘోరంగా పాడుతూ, ఆ ప్రదేశం ఒక సంగీత సభలా మారిపోతుంది. ఆ సరస్సులోనే మందారుడు అనే ఒక పెద్ద తాబేలు నివసిస్తుంటాడు. మందారుడి శరీరం ఆకుపచ్చ రంగులో, వెనుకభాగం గట్టిపొరలతో, మచ్చలతో అలంకరించబడి ఉంటుంది. అతని కళ్ళు చాలా స్పష్టంగా, మెరుస్తూ ఉంటాయి. అతను ప్రతిరోజూ సరస్సు అంచున తిరుగుతూ, పచ్చికని తింటూ, తనతో తాను మాట్లాడుకుంటూ గడిపేవాడు.
ఆ సరస్సు పక్కనే ఒక పెద్ద అశోక వృక్షం. ఆ చెట్టు మీద రెండు తెల్లని బాతులు శుభాకాంతుడు మరియు హంసలత నివసిస్తుంటాయి. ఆ బాతులు చాలా తెలివైనవి. ప్రతిరోజూ ఉదయం అవి మందారుని సరస్సు ఒడ్డున కలుసుకుని కబుర్లు చెప్పుకునేవి. శుభాకాంతుడు ఎప్పుడూ ఉత్సాహంగా, ఎగిరి పాడుతుంటే, హంసలత నిశ్శబ్దంగా, గంభీరంగా ఉండేది. మందారుడు మాత్రం చాలా మాట్లాడేవాడు. అతను వేకువజామున లేవగానే చెట్లతోటి, చేపలతోటి ప్రతిదానితో మాట్లాడేవాడు. ఆ సరస్సులో ఎవరికి ఏ కష్టం వచ్చినా, మొదట మందారుడి దగ్గరికి వెళ్ళేవారు. అతను తన మాటలతో వారిని ఓదార్చేవాడు, సలహాలు ఇచ్చేవాడు. కానీ అతనికి ఒక పెద్ద దుర్గుణం ఉంది, అతను మాటలు ఆపలేడు. ఎక్కడ చూసినా, ఎవరి దగ్గర చూసినా పెద్ద ప్రసంగం పెట్టేవాడు.
ఒక వేసవి కాలంలో అతి తీవ్రమైన ఎండ మొదలైంది. సూర్యుడు అగ్నిలా మండిపోతున్నాడు. సరస్సు నీరు రోజురోజుకు తగ్గిపోసాగింది. మొదట అంచులు ఎండిపోయాయి, తర్వాత మట్టి బయటపడింది, చివరకు సరస్సు మధ్యలో మాత్రమే కొద్ది నీరు మిగిలింది. చేపలు, కప్పలు అన్నీ అల్లాడిపోయాయి. మందారుడు కూడా చిక్కుకున్నాడు. అతను చుట్టూ తిరిగి తిరిగి, "ఇంక ఎంతకాలం? నీరు లేకుండా ఇక్కడ ఊపిరి పీల్చలేను. కొన్ని రోజుల్లోనే ఈ సరస్సు పూర్తిగా ఎండిపోతుంది," అని వాపోయాడు.
శుభాకాంతుడు మరియు హంసలత ఈ దృశ్యాన్ని చూశారు. వారు మందారుని దగ్గరికి వచ్చి, "ప్రియ మిత్రుడా! ఇక్కడ మనం ప్రాణాలు పోగొట్టుకోవడం ఖాయం. మేము బాతులం, ఎగరగలము. మేము హిమాలయాల దగ్గర ఉన్న ఒక పెద్ద, చల్లని సరోవరానికి వెళ్తున్నాము. అక్కడ ఏడాది పొడవునా నీరు ఉంటుంది. నీవు ఎగరలేవు, కానీ మేము ఒక ఉపాయం చేయవచ్చు," అన్నారు. మందారుడు ఉత్సాహంగా, "ఏమిటా ఉపాయం? చెప్పండి. నేను ఏదైనా చేస్తాను," అని అడిగాడు.
ఆ రెండు బాతులు చెప్పాయి, "మేము ఒక పొడవాటి, బలమైన కర్రను తెస్తాము. నువ్వు ఆ కర్ర మధ్యలో నీ నోటితో గట్టిగా కరుచుకో. మేము ఆ కర్ర రెండు చివర్లను మా ముక్కులతో పట్టుకుని ఎగురుతాము. ఇలా నువ్వు కూడా మాతో పాటు గాలిలో ప్రయాణం చేయవచ్చు. కానీ ఒక్కటి, నువ్వు మాట్లాడకూడదు. ఏ కారణం చేతనైనా నువ్వు నోరు తెరిస్తే కర్ర నీ నోటిలోంచి జారి, నువ్వు నేలకు పడిపోతావు, చనిపోతావు. ఇది చాలా కఠినమైన నియమం. నువ్వు దానిని పాటిస్తావా?" అని అడిగారు.
మందారుడికి ముందు ఆనందం, తర్వాత భయం. కానీ అతను ప్రాణాలను కాపాడుకోవడానికి ఒప్పుకున్నాడు. "నేను అస్సలు మాట్లాడను. నా నోరు మూసే ఉంచుతాను. నన్ను నమ్మండి," అని ఒట్టు పెట్టాడు.
వారు ఒక మంచి కర్రను సేకరించారు. శుభాకాంతుడు ఒక చివర, హంసలత మరొక చివర పట్టుకున్నారు. మందారుడు మధ్యలో తన నోటితో కర్రను గట్టిగా కరిచాడు. ముగ్గురూ ఎగిరి ఆకాశంలోకి లేచారు. మందారుడికి ఆకాశాన్ని చూడ్డం అది మొదటిసారి. అతని కళ్ళు మెరిసాయి. గాలి అతని పైభాగాన్ని స్పృశించింది. కింద ఉన్న అడవులు, పొలాలు, నదులు అతనికి చాలా చిన్నవిగా కనిపించాయి. అతని హృదయం ఉత్సాహంతో పొంగిపొర్లింది.
వారు ఎగురుతుండగా, ఒక చిన్న గ్రామం మీదుగా వెళ్ళారు. ఆ గ్రామంలో పిల్లలు ఆకాశంలో చూశారు. వారు ఒక తాబేలు రెండు బాతుల మధ్య కర్రను కరుచుకుని ఎగురుతుండటం చూసి ఆశ్చర్యపోయారు. పిల్లలు అరవడం మొదలుపెట్టారు "అబ్బా! ఇది ఏమి అద్భుతం? ఒక తాబేలు ఆకాశంలో ఎగురుతోంది. ఎంత తెలివిగా ఉంది!" వారు చేతులు చప్పట్లు కొట్టారు.
మందారుడు ఈ ప్రశంసలు విన్నాడు. అతనికి తన ప్రతిభను వారికి చూపించాలని, "నేను చాలా గొప్పవాడిని, నన్ను చూడండి" అని చెప్పాలని కోరిక కలిగింది. కానీ అతను గుర్తు చేసుకున్నాడు "నేను మాట్లాడకూడదు. అది నాకు ప్రాణాపాయం." కొంతసేపు ఓర్చుకున్నాడు. కానీ తర్వాత వారు మరొక గ్రామం మీదుగా వెళ్ళారు. అక్కడ పెద్దలు, పిల్లలు కూడా చూసి అరిచారు "చూడండి! చూడండి! ఆ తాబేలు ఎంత తెలివైనది. దానికి రెక్కలు లేవు కానీ ఎగురుతోంది. ఎంతో అద్భుతం!" ఒక పిల్లవాడు పెద్దగా అరిచాడు "అది ఎవరి శిష్యుడు? ఎవరు దానికి ఇలా నేర్పించారు?"
మందారుడి ఆత్మాభిమానం కోపంగా మారింది. అతని మనసులో ఒక పోరాటం జరిగింది "నేను ఎంత గొప్పవాడినో వారికి చూపించాలి. నేను మౌనంగా ఉంటే, వారు నేను ఓ మూర్ఖపు జంతువుననుకుంటారు. నేను వారికి నా పేరు, నా బుద్ధి గురించి చెప్పాలి." అతని హృదయం హెచ్చరించింది "వద్దు. నీ ప్రాణాలు ప్రమాదంలో ఉన్నాయి." కానీ అతని నోరు ఆ ఆలోచనను ఓడించింది.
అతను గట్టిగా అన్నాడు "నేను మందారుడిని! నన్ను చూడండి, నేను ఎంత...". అతను "గొప్పవాడినో" అనే మాట పూర్తిచేసేలోపు, అతని నోటిలోంచి కర్ర జారిపడింది. మందారుడు ఆకాశం నుండి క్రిందికి దూసుకుపోయాడు. అతను కింద ఉన్న రాళ్ళు, గట్టి నేల చూశాడు. అతను అరవడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ శబ్దం రాలేదు.
పైన శుభాకాంతుడు మరియు హంసలత కిందకు చూశారు. వారు ఏమి చేయలేరు. వారు విచారంగా కొంతసేపు అక్కడే తిరిగి, మందారుడు ఎక్కడ పడ్డాడో వెతికారు. కానీ ప్రయోజనం లేకపోయింది. మందారుడు ఒక పెద్ద రాయి మీద పడి, అక్కడికక్కడే ప్రాణాలు విడిచాడు. ఆ పిల్లలు, పెద్దలు అందరూ ఆశ్చర్యంతో నిలబడిపోయారు. ఒక్కసారిగా ఆ అద్భుతం ఒక విషాదంగా మారింది.
ఆ రోజు నుండి ఆ గ్రామంలో ఈ కథ ఒక గొప్ప పాఠంగా మారింది. పెద్దలు పిల్లలకు "ఎక్కడ మాట్లాడాలో, ఎక్కడ మౌనంగా ఉండాలో తెలుసుకోండి. మాటలు కొన్నిసార్లు ప్రాణాపాయం తెస్తాయి. మీ నోరు మీ శత్రువు కాకూడదు" అని చెప్పేవారు. ఆ రెండు బాతులు తమ ప్రయాణాన్ని కొనసాగించి, హిమాలయ సరోవరానికి చేరుకున్నాయి. అక్కడ వారు సుఖంగా జీవించారు. కానీ వారు తమ మిత్రుడు మందారుడి గుర్తు వచ్చినప్పుడల్లా కన్నీళ్ళు పెట్టుకునేవారు. మందారుడి కథ వారికి ఒక నిత్య జ్ఞాపకం.
నీతి: మౌనం కొన్నిసార్లు బంగారం కంటే విలువైనది. మనకు ఎంత జ్ఞానం ఉన్నా, ఎంత ప్రతిభ ఉన్నా సరైన సమయంలో మాట్లాడటం, తగని సమయంలో నిశ్శబ్దంగా ఉండటం ఇది చాలా ముఖ్యమైన గుణం. మందారుడు తన ఆత్మాభిమానాన్ని, ప్రశంసల కోరికను ఆపలేకపోయాడు. అతను ఒక్క క్షణం ఆలోచించి ఉంటే, తన ప్రాణాలను కాపాడుకునేవాడు. మన జీవితంలో కూడా కోపం, అహంకారం, లేదా ఇతరుల అభిప్రాయం కోసం తొందరపడి మాట్లాడినప్పుడు నష్టపోతాము. కాబట్టి, ఎక్కడ నిశ్శబ్దం అవసరమో అక్కడ నిశ్శబ్దంగా ఉండటం నేర్చుకోవాలి.
Comments
Post a Comment