దొంగిలించబడిన ఉంగరం - తెనాలి రామకృష్ణుడు

ఒకప్పుడు విజయనగర సామ్రాజ్యాన్ని మహారాజు శ్రీ కృష్ణదేవరాయలు పరిపాలిస్తుండేవారు. ఆయనకు ఒక విలువైన వజ్రపు ఉంగరం ఉండేది. ఆ ఉంగరం ఆయనకు ఎంతో ప్రియమైనది. అది ఆయన పూర్వీకుల నుండి వచ్చినది. అది కేవలం ఒక ఆభరణం మాత్రమే కాదు, అది ఆయన కుటుంబ గౌరవానికి, సంప్రదాయానికి చిహ్నం. ఆ ఉంగరంలో ఉన్న వజ్రం చాలా అరుదైనది. అది చీకటిలో కూడా మెరిసిపోయేది. రాజు ఎప్పుడూ ఆ ఉంగరాన్ని ధరించేవారు. అది ఆయన రాజ్యానికి, ఆయన శక్తికి గుర్తు.

ఒకరోజు రాజు స్నానం చేయడానికి ముందు ఆ ఉంగరాన్ని తీసి తన గదిలోని ఒక వెండి పళ్లెంలో ఉంచాడు. ఆ పళ్లెం చాలా ప్రకాశవంతంగా, శుభ్రంగా ఉండేది. రాజు స్నానం చేసి తిరిగి వచ్చేసరికి ఉంగరం కనిపించలేదు. పళ్లెం ఖాళీగా ఉంది.

రాజు వెంటనే ఆశ్చర్యపోయాడు. ఆయన గదిలోకి ఎవరూ వచ్చి ఉండలేరు. అక్కడ కాపలాదారులు, సేవకులు, పరిచారకులు మాత్రమే ఉండేవారు. "నా గదిలోకి బయటివారు ఎవరూ రాలేదు. అంటే ఈ ఉంగరాన్ని తీసింది రాజభవనంలోని వారిలో ఎవరో ఒకరే! అది నా సేవకులలో ఎవరో ఒకరు చేసిన పని," అని రాజు అనుకున్నారు.

రాజు ఎంతో కోపంగా ఉన్నారు. ఆయన వెంటనే అక్కడ ఉన్న సేవకులు, కాపలాదారులు, పరిచారకులందరినీ సభకు పిలిపించారు. వారంతా భయంతో, ఆందోళనతో రాజు ముందు నిలబడ్డారు. వారి ముఖాల్లో భయం, ఆందోళన, ఆశ్చర్యం అన్నీ కనిపించాయి. "ఎవరు ఈ పని చేశారు? ఎవరికి ఇంత ధైర్యం?" అని వారు ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకున్నారు.

రాజు కోపంగా, "ఎవరు తీసుకున్నారో నిజం చెప్పండి. నిజం చెబితే క్షమిస్తాను. అబద్ధం చెబితే కఠిన శిక్ష తప్పదు. నా ఆజ్ఞను ఉల్లంఘించిన వారిని నేను క్షమించను. మీరు నా మాట వినండి. ఇది మీకు చివరి అవకాశం," అని హెచ్చరించారు.

కానీ ఎవరూ ముందుకు రాలేదు. అందరూ నిశ్శబ్దంగా, భయంతో నిలబడి ఉన్నారు. ఎవరి ముఖంలోనూ నిజం కనిపించలేదు. రాజు చాలా నిరాశగా, "ఇంతమంది సేవకులు, కాపలాదారులు ఉన్నారు. కానీ వారిలో ఎవరో ఒకరు నా నమ్మకానికి ద్రోహం చేశారు. ఇది చాలా బాధాకరమైన విషయం," అని అనుకున్నారు.

అప్పుడు రాజు తెనాలి రామకృష్ణుడిని చూసి, "రామకృష్ణా! ఈ దొంగను నువ్వే కనిపెట్టాలి. నీ తెలివి లేకపోతే, నేను ఈ దొంగను కనుగొనలేను. నీకు ఎంత సమయం కావాలో తీసుకో. కానీ ఈ దొంగను తప్పకుండా పట్టు," అని ఆదేశించారు.

తెనాలి కొద్దిసేపు ఆలోచించాడు. ఆయన ముఖంలో ఒక చిరునవ్వు మెరిసింది. "మహారాజా! నాకు ఒక గంట సమయం ఇవ్వండి. నేను ఈ దొంగను మీ ముందు నిలబెడతాను. కానీ నాకు ఒక ప్రత్యేకమైన గది కావాలి. అక్కడ ఒక పెద్ద కాళీమాత విగ్రహం ఉండాలి. విగ్రహం పాదాలకు సువాసన గల గంధం, కస్తూరి, జవ్వాది పూయించాలి. మిగిలినది నేను చూసుకుంటాను," అని అన్నాడు.

రాజు వెంటనే ఆయనకు అన్ని సౌకర్యాలు కల్పించాడు. ఒక ప్రత్యేకమైన గదిని సిద్ధం చేశారు. ఆ గదిలో ఒక పెద్ద, భయంకరమైన కాళీమాత విగ్రహాన్ని ఉంచారు. ఆ విగ్రహం చాలా భయంకరంగా ఉంది. దాని కళ్ళు ఎర్రగా, నాలుక బయటికి, మెడలో పూలమాల, చేతుల్లో ఆయుధాలు ఉన్నాయి. తెనాలి ఆ విగ్రహం పాదాలకు సువాసన గల గంధం, కస్తూరి, జవ్వాది పూయించాడు. 

తర్వాత తెనాలి అందరినీ ఒక్కొక్కరిని ఆ గదిలోకి పంపించాడు. "మీరు ఒక్కొక్కరు లోపలికి వెళ్ళి, కాళీమాత పాదాలను తాకి, 'నేను దొంగను కాదు' అని చెప్పి బయటకు రండి. ఇది చాలా సులభమైన పని. మీరు నిజాయితీగా ఉంటే, దేవత మీకు ఆశీర్వాదం ఇస్తుంది. మీరు అబద్ధం చెబితే, దేవత మిమ్మల్ని శపిస్తుంది. కాబట్టి జాగ్రత్తగా ఉండండి," అని చెప్పాడు.

అందరూ ఒక్కొక్కరిగా గదిలోకి వెళ్ళారు. ప్రతి ఒక్కరూ ఆ విగ్రహం పాదాలను తాకి, "నేను దొంగను కాదు" అని చెప్పి బయటకు వచ్చారు. కానీ ఒక సేవకుడు మాత్రం భయపడ్డాడు. అతను గదిలోకి వెళ్ళాడు. ఆ భయంకరమైన కాళీమాత విగ్రహాన్ని చూసి అతని గుండె దడదడ కొట్టుకుంది. "నేను పాదాలను తాకితే దేవత నన్ను శపిస్తుంది. ఆమె నాకు శిక్ష విధిస్తుంది. నేను ఏమి చేయాలి?" అని అతను ఆలోచించాడు. అతను విగ్రహానికి దూరంగా నిలబడి, "నేను దొంగను కాదు" అని గుసగుసగా చెప్పి, విగ్రహాన్ని తాకకుండా బయటకు వచ్చాడు.

అందరూ బయటకు వచ్చిన తరువాత తెనాలి ఒక్కొక్కరి చేతులను వాసన చూశాడు. అందరి చేతులకు గంధం, కస్తూరి, జవ్వాది వాసన వచ్చింది. కానీ ఒక సేవకుడి చేతికి ఎలాంటి వాసన రాలేదు. అతని చేతులు పూర్తిగా వాసన లేకుండా ఉన్నాయి.

తెనాలి వెంటనే అతని వైపు చూపిస్తూ, "మహారాజా! ఉంగరం దొంగిలించింది ఇతనే. ఇతను తప్ప మరెవ్వరూ కాదు. ఇతని భయమే ఇతన్ని బయటపెట్టింది," అని అన్నాడు.

ఆ సేవకుడు మొదట నిరాకరించాడు. "నేను దొంగను కాదు! నేను ఉంగరం తీసుకోలేదు! ఇది అబద్ధం!" అని అతను అరిచాడు. కానీ కొద్దిసేపటికే భయపడి నిజం ఒప్పుకున్నాడు. "నన్ను క్షమించండి మహారాజా! ఆశపడి ఉంగరం తీసుకున్నాను. నేను చాలా పేదవాడిని. ఆ ఉంగరం చూసి నా మనసు కదిలింది. అది అమ్మితే నేను ధనవంతుడిని అవుతానని అనుకున్నాను. నన్ను క్షమించండి! నేను ఇకపై అలా చేయను!" అని ఏడుస్తూ చెప్పాడు.

అతను దాచిన చోటు నుంచి ఉంగరాన్ని తీసుకొచ్చి రాజుకు ఇచ్చాడు. ఆ ఉంగరం ఎంతో అందంగా మెరుస్తూ ఉంది. రాజు ఎంతో సంతోషించి, "రామకృష్ణా! నువ్వు ఎలాంటి మంత్రాలు లేకుండా, ఎలాంటి హింస లేకుండా, ఎవరి మీద అనుమానం పెట్టకుండా నిజాన్ని బయటపెట్టావు. నీ తెలివి నిజంగా అద్భుతం. నీవు ఎలా కనుగొన్నావు? నువ్వు ఎలా గుర్తించావు?" అని ప్రశంసించాడు.

తెనాలి నవ్వుతూ, "మహారాజా! దొంగను పట్టించింది నా తెలివి కాదు. అతని భయమే. నేను విగ్రహం పాదాలకు సువాసన గల పదార్థాలు పూయించాను. నిజాయితీగా ఉన్న వారు భయపడకుండా విగ్రహాన్ని తాకుతారు. వారి చేతులకు ఆ వాసన అంటుకుంటుంది. కానీ దొంగ తన భయంతో విగ్రహాన్ని తాకడు. అతని చేతులకు ఎలాంటి వాసన ఉండదు. ఇతని చేతులకు వాసన లేకపోవడమే అతని దోషాన్ని రుజువు చేసింది. ఇది చాలా సులభమైన పద్ధతి. మనస్సు నిజాయితీగా ఉంటే, ఎలాంటి భయం ఉండదు. మనస్సులో అబద్ధం, దొంగతనం ఉంటే, భయం పుడుతుంది. ఆ భయమే అతన్ని బయటపెట్టింది," అని అన్నాడు.

రాజు అతనికి బంగారు నాణేలు బహుమతిగా ఇచ్చాడు. "నీ తెలివి, నీ ధైర్యం లేకపోతే, ఈ దొంగ ఎప్పుడూ పట్టుబడేవాడు కాదు. నీకు నేను కృతజ్ఞుడిని," అని అన్నారు.

నీతి: తప్పు చేసినవారు ఎల్లప్పుడూ భయంతో ఉంటారు. వారి భయమే వారిని బయటపెడుతుంది. నిజాయితీగా, ధార్మికంగా జీవించేవారికి ఎలాంటి భయం ఉండదు. అందువల్ల, మనం ఎల్లప్పుడూ నిజాయితీగా, సత్యవంతంగా జీవించాలి. అదే నిజమైన జ్ఞానం. అదే నిజమైన విజయం.