క్షురకుడి దురాశ - పంచతంత్ర కథలు

ఒకప్పుడు కాశీ పట్టణానికి సమీపంలో ఒక దట్టమైన, పచ్చని అడవి ఉండేది. ఆ అడవిలో ఒక చిన్న, ప్రశాంతమైన ఆశ్రమం ఉండేది. ఆ ఆశ్రమంలో ముగ్గురు మునులు నివసిస్తుండేవారు. ప్రజలు వారిని చూసి గౌరవించేవారు, వారి ఆశీర్వాదాలను కోరుకునేవారు.

ఒక రోజు, లోభుడు అనే ఒక క్షురకుడు  ఆ ఆశ్రమానికి వచ్చాడు. అతను చాలా స్వార్థపరుడు, దురాశాపరుడు. అతను ఎప్పుడూ సులభమైన ఆహారం, సులభమైన ధనం కోసం వెతుకుతూ ఉండేవాడు. అతను మునులను చూసి, "ఈ మునులు చాలా సరళంగా, అమాయకంగా ఉన్నారు. వారి దగ్గర ఏదైనా ధనం, ఆభరణాలు ఉంటే, నేను ఎలా పొందగలను?" అని ఆలోచించాడు. అతను వారి దగ్గరికి వెళ్ళి, నమస్కరించి, "మహాత్ములారా! నేను ఒక పేద క్షురకుడిని. నాకు పని లేకుండా పోయింది. దయచేసి నన్ను మీ ఆశ్రమంలో ఉండటానికి అనుమతించండి. నేను మీకు సేవ చేస్తాను. మీ జుట్టు, గడ్డం సరిచేస్తాను. మీకు ఎలాంటి ఇబ్బంది లేకుండా చూస్తాను," అని అన్నాడు.

మునులు దయతో, "ఓ క్షురకుడా! నీవు ఇక్కడే ఉండవచ్చు. నీకు ఆహారం, ఆశ్రయం ఉంటాయి. నీవు మా సేవ చేస్తే, మేము సంతోషిస్తాము. కానీ ఒక్క షరతు, నీవు నిజాయితీగా, ధార్మికంగా ఉండాలి. ఎప్పుడూ అబద్ధం, మోసం చేయకూడదు. మా ఆశ్రమంలో శాంతి, సౌమ్యత ఉండాలి," అని అన్నారు.

లోభుడు ఆనందంగా, "అలాగే! నేను అంగీకరిస్తున్నాను. నేను నిజాయితీగా, ధార్మికంగా ఉంటాను. నేను మీకు సేవ చేస్తాను," అని ప్రమాణం చేశాడు. అతను ఆశ్రమంలో ఉండి, మునులకు సేవ చేయడం ప్రారంభించాడు. అతను వారి జుట్టు, గడ్డం సరిచేసేవాడు. వారికి భోజనం వడ్డించేవాడు. వారి పాదాలు కడిగేవాడు. కొద్ది రోజుల్లో, అతను మునుల నమ్మకాన్ని సంపాదించాడు.

కానీ అతని దురాశ, స్వార్థం అతని మనసులో నిద్రపోలేదు. అతను నిశ్శబ్దంగా ఆశ్రమం అంతా తిరుగుతూ, ఎక్కడ ఏమి ఉందో గమనించసాగాడు. ఒక రోజు, అతను ఆశ్రమం వెనుక ఉన్న ఒక పాత చెట్టు దగ్గరకు వెళ్ళాడు. అక్కడ, ఆ చెట్టు వేళ్ళు కింద ఒక పెద్ద రాయి ఉంది. ఆ రాయిని తప్పించి, అతను ఒక పెద్ద పాత్రను చూశాడు. ఆ పాత్రలో బంగారు నాణేలు, వజ్రాలు, ముత్యాలు, రత్నాలు నిండి ఉన్నాయి. అతని కళ్ళు ఆశతో మెరిశాయి. "ఇది నా అదృష్టం! ఇది నా సంపద! నేను ఈ నిధిని తీసుకుని, పారిపోతే, నేను చాలా ధనవంతుడిని అవుతాను!" అని అతను అనుకున్నాడు.

కానీ అతను ఆలోచించాడు, "ఈ మునులు నన్ను చూస్తే, నేను నిధిని తీసుకున్నానని తెలుస్తుంది. వారు నన్ను ఆపవచ్చు. నేను వారిని తొలగించాలి. నేను వారిని చంపేస్తే, నేను ఈ నిధిని సురక్షితంగా తీసుకుపోవచ్చు. కానీ నేను ఒంటరిగా వారిని ఎలా చంపగలను? నాకు సహాయం కావాలి," అని అతను ఆలోచించాడు.

అతను తన స్నేహితుడు క్రూరుడు అనే దొంగ దగ్గరికి వెళ్ళాడు. అతను క్రూరుడితో, "నా స్నేహితుడా! నేను ఒక పెద్ద నిధిని కనుగొన్నాను. కానీ దాన్ని తీసుకోవడానికి ముగ్గురు మునులు అడ్డు వస్తున్నారు. నీవు నాకు సహాయం చేస్తే, నిధిని మనం ఇద్దరం పంచుకోవచ్చు. నీవు వారిని చంపి, నిధిని తీసుకురావచ్చు. అప్పుడు మనం ఇద్దరం ధనవంతులం అవుతాం," అని అన్నాడు.

క్రూరుడు ఆనందంగా, "అవును! నేను అంగీకరిస్తున్నాను. నేను ఆ మునులను చంపేస్తాను. నేను నిధిని తీసుకువస్తాను. మనం ఇద్దరం పంచుకుందాం," అని అన్నాడు.

వారు కలిసి ఆశ్రమానికి వెళ్ళారు. ఆ రాత్రి, మునులు నిద్రిస్తుండగా, క్రూరుడు వారి గదిలోకి ప్రవేశించి, వారందరినీ ఒక్కొక్కరిగా చంపేశాడు. వారు ఏమీ తెలియకుండా మరణించారు. క్రూరుడు మరియు లోభుడు ఆ నిధిని తీసుకుని, ఆశ్రమం నుండి పారిపోయారు.

వారు అడవి మధ్యలో ఒక చోటికి వెళ్ళి, ఆ నిధిని పంచుకోవడానికి కూర్చున్నారు. క్రూరుడు లోభుడితో, "ఈ నిధిని మనం ఇద్దరం పంచుకోవాలి. నేను మునులను చంపాను. కాబట్టి నాకు ఎక్కువ భాగం రావాలి," అని అన్నాడు. లోభుడు, "నేను ఈ నిధిని కనుగొన్నాను. నాకు ఎక్కువ భాగం రావాలి. నీవు కేవలం సహాయం చేశావు," అని అన్నాడు.

వారి మధ్య గొడవ మొదలైంది. ఇద్దరూ ఒకరిపై ఒకరు కోపంగా, అరిచారు. చివరికి, క్రూరుడు కోపంతో, "నీవు నాకు సరైన భాగం ఇవ్వకపోతే, నేను నిన్ను కూడా చంపేస్తాను!" అని అరిచాడు. లోభుడు, "లేదు! నీవు నాకు ఎక్కువ ఇవ్వాలి!" అని అన్నాడు.

వారు ఒకరిపై ఒకరు దాడి చేసుకున్నారు. క్రూరుడు తన కత్తిని ఎత్తి, లోభుడి మీద విసిరాడు. లోభుడు తప్పించుకోబోయాడు, కానీ కత్తి అతని శరీరాన్ని తాకింది. అతను బాధతో అరుస్తూ, క్రింద పడిపోయాడు. క్రూరుడు ఆ నిధిని తీసుకుని, పారిపోవడానికి ప్రయత్నించాడు. కానీ అతను వెళ్ళే సమయంలో, జారిపడి, గట్టి రాయి తగిలి, అక్కడికక్కడే చనిపోయాడు.

ఆ నిధి ఎవరికీ దక్కలేదు. ఆశ్రమం ఖాళీగా, నిర్జనంగా మారిపోయింది. దురాశ, చెడ్డ సహవాసం ఇవి ఎల్లప్పుడూ వినాశానికి దారితీస్తాయి. ఈ క్షురకుడు  మరియు అతని స్నేహితుడు దురాశతో మునులను చంపారు. కానీ వారి దురాశ వారిని కూడా నాశనం చేసింది. వారు నిధిని పొందలేదు. వారు తమ ప్రాణాలను కోల్పోయారు.

నీతి: లోభుడు తన దురాశతో, తనను ఆశ్రయించిన మునులను చంపాడు. అతను తన స్నేహితుడు క్రూరుడితో కలిసి ఈ దుష్కార్యం చేశాడు. కానీ చివరికి, వారి దురాశ వారిని కూడా నాశనం చేసింది. వారు పోరాడి, ఒకరినొకరు చంపుకున్నారు. దురాశ ఎప్పుడూ మంచిది కాదు. చెడ్డ స్నేహితులు, చెడ్డ సహవాసం మనల్ని తప్పు దారిలో నడిపిస్తాయి. మనం నిజాయితీగా, ధార్మికంగా జీవించాలి. ఇతరుల ఆస్తిపై కన్ను వేయకూడదు. అలాగే, మనం ఎవరి స్నేహం చేస్తామో, ఎవరి సహవాసంలో ఉంటామో దాన్ని జాగ్రత్తగా ఎంచుకోవాలి. చెడ్డ స్నేహితులు మనల్ని కూడా నాశనం చేస్తారు.