తెనాలి రామకృష్ణుడు మరియు పిల్లి

ఒకప్పుడు విజయనగర సామ్రాజ్యాన్ని మహారాజు శ్రీ కృష్ణదేవరాయలు పరిపాలిస్తుండేవారు. ఆయన రాజ్యంలో ఎన్నో సమస్యలు ఉండేవి, కానీ ఒక సమస్య మాత్రం ప్రజలను తీవ్రంగా వేధిస్తూనే ఉండేది, అది ఎలుకల బెడద. ఎక్కడ చూసినా ఎలుకలు. అవి ధాన్యాన్ని, బట్టలను, ఇంటి సామాన్లను పాడుచేస్తూ ప్రజలను ఇబ్బంది పెట్టేవి. రైతుల ధాన్యం నిల్వలు ఎలుకలు తినేసేవి. వస్త్రాలను కొరికేసేవి. ఇంట్లోని సామాన్లను పాడుచేసేవి. ప్రజలు ఎంత ప్రయత్నించినా, ఎలుకలు వారి కష్టాన్ని దోచుకునేవి.

ఈ విషయం రాజు శ్రీకృష్ణదేవరాయల దృష్టికి వచ్చింది. ఆయన సభలో ఉన్న మంత్రులు, పండితులు, అధికారులు అందరికీ ఈ సమస్య గురించి తెలిసింది. "మహారాజా! ఎలుకల బెడద చాలా ఎక్కువైంది. ప్రజలు చాలా ఇబ్బంది పడుతున్నారు. మనం ఏదైనా పరిష్కారం కనుగొనాలి," అని మంత్రులు రాజుకు చెప్పారు.

ప్రజల కష్టాలు చూసిన రాజు వెంటనే ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాడు. "రాజ్యంలో ప్రతి ఇంటికి ఒక పిల్లిని ఇవ్వండి. పిల్లులు ఎలుకలను వేటాడి, వాటి సంఖ్యను తగ్గిస్తాయి. పిల్లికి పాలు తాగించడానికి ఒక ఆవును కూడా ఇవ్వండి. పిల్లులు బలంగా, ఆరోగ్యంగా ఉంటే ఎలుకల బెడద తగ్గిపోతుంది. ఇదే మంచి పరిష్కారం," అని ఆజ్ఞాపించాడు. రాజు ఆజ్ఞ మేరకు, కొన్ని రోజుల్లో ప్రతి ఇంటికి ఒక పిల్లి, ఒక ఆవు ఇచ్చారు. పిల్లులు ఎలుకలను వేటాడడం ప్రారంభించాయి. క్రమంగా ఎలుకల సంఖ్య తగ్గడం ప్రారంభించింది.

తెనాలి రామకృష్ణుడికి కూడా ఒక పిల్లి, ఒక ఆవు లభించాయి. ఆవు రోజూ మంచి పాలను ఇస్తోంది. ఆ పాలు తెల్లగా, మెరుస్తూ ఉండేవి. కానీ తెనాలి ఆ పాలను పిల్లికి ఇవ్వకుండా, తన ఇంటి చిన్న పిల్లలకు, పేద పొరుగువారికి పంచడం ప్రారంభించాడు. "ఈ పాలు పిల్లకి కంటే పిల్లలకు ఎక్కువ అవసరం. పిల్లలు బలంగా పెరగాలి. నేను వారికి కొంత సహాయం చేయాలి," అని ఆయన అనుకున్నాడు. అతను పిల్లికి మాత్రం సాధారణ ఆహారం, కొద్దిగా పాలు, లేదా కొద్దిగా అన్నం పెట్టేవాడు. పిల్లి ఆకలితో బక్కపలుచగా మారిపోయింది.

కొన్ని నెలల తరువాత రాజు అన్ని పిల్లులను పరిశీలించాలని నిర్ణయించాడు. "పిల్లులు బాగా పెరిగాయా? అవి ఎలుకలను వేటాడుతున్నాయా? అవి ఆరోగ్యంగా ఉన్నాయా?" అని ఆయన ఆలోచించాడు. తెనాలి రాజుకి ఆగ్రహం వస్తుంది అని అలోచించి ఒక ప్రణాళిక వేసాడు. ఒకరోజు తెనాలి ఒక గిన్నెలో బాగా వేడిగా ఉన్న పాలను పిల్లి ముందు ఉంచాడు. ఆ పాలు ఎంత వేడిగా ఉన్నాయంటే, వాటి నుండి ఆవిరి పైకి లేస్తూ ఉంది. ఆకలితో ఉన్న పిల్లి వెంటనే పాలు తాగడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ పాలు చాలా వేడిగా ఉండడంతో దాని నాలుక కాలిపోయింది. పిల్లి బాధగా అరిచింది. "మ్యావ్! మ్యావ్!" అంటూ అది గిన్నెకు దూరంగా పరుగెత్తింది. దాని నాలుక మంటగా, నొప్పిగా ఉంది.

అప్పటి నుంచి పిల్లి పాలను చూసినా భయపడి దగ్గరకు వెళ్లేది కాదు. అది ఎంత దూరం నుండి పాల వాసన వచ్చినా, వెంటనే పారిపోయేది. అది ఎక్కడ గిన్నెలో పాలు ఉన్నా, వెనక్కి తగ్గేది. ఆ వేడి పాల అనుభవం దాని మనసులో శాశ్వతంగా నాటుకుపోయింది. దానికి పాలు అంటే భయం కలిగింది. ఇక అది పాలు తాగడానికి ఒప్పుకోలేదు.

అందరూ తమ పిల్లులను తీసుకుని రాజభవనానికి వచ్చారు. అన్ని పిల్లులు బలంగా, లావుగా, మెరిసే బొచ్చుతో కనిపించాయి. వాటి కళ్ళు మెరుస్తున్నాయి. వాటి శరీరాలు ఆరోగ్యంగా ఉన్నాయి. ఆ పిల్లులు ఆనందంగా, చురుగ్గా అడవి చుట్టూ తిరుగుతున్నాయి. తెనాలి పిల్లి మాత్రం చాలా సన్నగా, బక్కపలుచగా ఉంది. దాని ఎముకలు బయటకు కనిపిస్తున్నాయి. అది చాలా బలహీనంగా, అలసిపోయి కనిపించింది. అది భయంతో, వణుకుతూ నిలబడి ఉంది. రాజు కోపంగా అడిగాడు. "రామకృష్ణా! నేను పిల్లిని బాగా చూసుకోమని చెప్పాను. ఇది ఎందుకు ఇలా ఉంది? ఇది ఎందుకు ఇంత బలహీనంగా ఉంది? నీవు దానికి పాలు పెట్టలేదా? ఇది ఎలుకలను వేటాడటం లేదా?" అని ప్రశ్నించాడు.

తెనాలి వినయంగా, "మహారాజా! నేను ప్రతిరోజూ పాలు పెట్టాను. కానీ ఇది తాగలేదు. ఎందుకంటే దానికి పాలు అంటే భయం. అది పాలు తాగదు. నేను దానిని బలవంతం చేయలేను," అని అన్నాడు.

రాజుకు నమ్మకం కలగలేదు. "ఏమిటి? పాలు చూసి పిల్లి భయపడుతుందా? అది ఎలా సాధ్యం?" అని ఆశ్చర్యపోయాడు. వెంటనే ఒక గిన్నె నిండా తాజా పాలు తీసుకురమ్మని ఆదేశించాడు. గిన్నెను పిల్లి ముందు పెట్టగానే, అది భయంతో వెనక్కి దూకి దాక్కుంది. అది వణుకుతూ, ఆ గిన్నె వైపు చూడటానికే భయపడింది. అది ఎక్కడికి పారిపోవాలా అని చూస్తూ, భయంతో అరిచింది. అందరూ ఆశ్చర్యపోయారు. "ఇది ఎంత వింత! పిల్లికి పాలు అంటే భయం! ఇది మనం ఎప్పుడూ చూడలేదు!" అని వారు అనుకున్నారు. రాజు కూడా ఆశ్చర్యంగా, "పాలను చూసి పిల్లి ఎందుకు పారిపోతోంది? ఇది ఎలా సాధ్యం? పిల్లి పాలకు భయపడుతుందా? దయచేసి నిజం చెప్పు నేను కోప్పడను" అని అడిగాడు.

తెనాలి ప్రశాంతంగా అన్నాడు, "మహారాజా! ఒకసారి నేను వేడి పాలు పెట్టాను. అవి దాని నాలుకను కాల్చేశాయి. అప్పటి నుండి అది పాలను చూసి భయపడుతోంది. ఒకసారి చేదు అనుభవం ఎదురైతే, మంచి వస్తువుకు కూడా భయపడటం సహజం. ఈ పిల్లికి వేడి పాల వల్ల భయం ఏర్పడింది. అది పాలు చూసినా, వాటి గురించి ఆలోచించినా, భయపడుతుంది. ఈ భయం దాని మనసులో శాశ్వతంగా నాటుకుపోయింది. ఇక ఇది పాలు తాగదు. మనం దానిని ఎంత బలవంతం చేసినా, అది తాగదు. ఎందుకంటే దాని మనసులో ఆ భయం ఇంకా ఉంది."

రాజు కొద్దిసేపు ఆలోచించాడు. ఆయన తెనాలి మాటల్లోని గూఢార్థాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు. తెనాలి మళ్ళీ అన్నాడు, "మహారాజా! ఆవు పాలు పిల్లల ఆరోగ్యానికి చాలా అవసరం. ప్రజల పిల్లలు బలంగా ఉంటేనే రాజ్యం బలంగా ఉంటుంది. నేను పాలను పిల్లికి ఇవ్వకుండా, పేద పిల్లలకు, పొరుగువారికి ఇచ్చాను. ఎందుకంటే వారికి ఆ పాలు ఎక్కువ అవసరం. పిల్లికి కొద్దిగా ఆహారం పెడితే సరిపోతుంది. కానీ పిల్లలకు పాలు అవసరం. వారు బలంగా పెరగాలి. అదే నా ఆలోచన. అందుకే నేను పాలను పిల్లికి ఇవ్వకుండా, పిల్లలకు ఇచ్చాను."

రాజు తెనాలి మాటల్లోని భావాన్ని అర్థం చేసుకున్నాడు. "రామకృష్ణా! నీ ఉద్దేశం మంచిదే. నీవు ప్రజల పట్ల దయ చూపించావు. అది గొప్ప విషయం. కానీ జంతువులను కూడా ప్రేమగా చూసుకోవడం మన బాధ్యత. వారికి కూడా మనం బాధ్యత వహించాలి. ఈ పిల్లి ఎలుకలను వేటాడి, ప్రజలను కాపాడుతుంది. అందుకే దానికి మంచి ఆహారం అవసరం. ఇకపై పిల్లికి హాని కలగకుండా చూసుకో. దానికి సరైన ఆహారం, పాలు ఇవ్వు. అది ఆరోగ్యంగా ఉంటేనే మన రాజ్యం సురక్షితంగా ఉంటుంది," అని చెప్పాడు.

ఆ తరువాత పిల్లికి సరైన ఆహారం పెట్టి, ప్రేమగా పెంచాడు. ఆ పిల్లి మళ్ళీ బలంగా, ఆరోగ్యంగా మారింది. అది ఆనందంగా, చురుగ్గా ఎలుకలను వేటాడటం ప్రారంభించింది. రాజు కూడా ప్రజల అవసరాలను దృష్టిలో ఉంచుకొని కొత్త విధానాలను రూపొందించాడు. అందరూ తెనాలి తెలివిని మరోసారి మెచ్చుకున్నారు. ఆయన ఎలాంటి గొడవ లేకుండా, ఎలాంటి అవమానం లేకుండా, రాజుకు ఒక ముఖ్యమైన పాఠం నేర్పించాడు.

నీతి: ఒక చెడు అనుభవం జీవితాంతం భయాన్ని కలిగించవచ్చు. కానీ మనం ఆ భయాన్ని అధిగమించి, మన పనులను సరిగ్గా చేయాలి. అలాగే మంచి ఉద్దేశం ఉన్నా, ఏ జీవికీ హాని కలిగించకూడదు. దయ, బాధ్యత రెండూ సమానంగా ముఖ్యమైనవి.