పిచ్చుక మరియు ఏనుగు

ఒకప్పుడు తమిళనాడు సరిహద్దు దగ్గర ఒక దట్టమైన, పచ్చని అడవి ఉండేది. ఆ అడవి ఎంతో విశాలమైనది. అందులో ఎత్తైన మామిడి చెట్లు, రావి చెట్లు, వేప చెట్లు, పెద్ద పెద్ద మర్రి చెట్లు కనిపిస్తుంటాయి. ఆ చెట్ల కొమ్మల మధ్య రకరకాల పక్షులు చిలకలు, మైనాలు, పావురాలు, కోయిలలు కిలకిలలాడుతూ ఉంటాయి. క్రింద గడ్డి మైదానంలో కుందేళ్ళు, ఉడతలు, అడవి పందులు ఆనందంగా తిరుగుతుంటాయి. ఆ అడవి మధ్యలో ఒక పెద్ద మామిడి చెట్టు ఉంది. అది ఎంత పెద్దదంటే, దాని కొమ్మలు నాలుగు దిక్కులకూ విస్తరించి, వందలాది పక్షులకు ఆశ్రయం ఇస్తుంది. ఆ చెట్టు మీదే పిచ్చుక దంపతులు చిత్రుడు మరియు చిత్రలత తమ ముద్దుల గూడును నిర్మించుకున్నారు.

చిత్రుడు ఎరుపు-గోధుమ రంగు ఈకలతో, మెరిసే కళ్ళతో ఎప్పుడూ చురుగ్గా ఉండేవాడు. చిత్రలత తన భర్త కంటే మరింత సున్నితమైనది, అందమైనది. ఆమె ఇటీవల మూడు చిన్ని, ముత్యాల్లా ఉండే తెల్లని గుడ్లను పెట్టింది. ఆ గుడ్లను చూడగానే చిత్రుడి ఆనందానికి అంతులేదు. అతను ప్రతిరోజూ అడవి నలుమూలలా ఎగిరి, మంచి ఆహారాన్ని తెచ్చి చిత్రలతకు అందించేవాడు. ఆమె గుడ్ల పక్కనే కూర్చుని, వాటిని తన ఈకలతో కప్పి, వాటిని జాగ్రత్తగా కాపాడుతుండేది. "ఈ గుడ్లు విరిగి, మన పిల్లలు బయటికి వస్తే వారికి నేను ఎగరడం, ఆహారం కనుక్కోవడం నేర్పిస్తాను," అని చిత్రుడు కలలు కంటుండేవాడు.

కానీ ఆ అడవిలో అహంకారం మూర్తీభవించిన ఒక భారీ ఏనుగు ఘటోత్కచుడు నివసిస్తుండేవాడు. ఘటోత్కచుడు అడవి మొత్తానికి అధిపతిలా తిరుగుతుండేవాడు. అతను తన పొడుగాటి దంతాలు, భారీ మెడ, బరువైన కాళ్ళతో అందరికీ భయం కలిగించేవాడు. అతనికి ఎక్కడ నడవాలి, ఎక్కడ ఆగాలి అనే తెలివి లేదు. అతను తనకు ఇష్టమైన చెట్లను పెకిలించి, కొమ్మలను విరిచి, తన దారిలో వచ్చిన ప్రతి చిన్న ప్రాణినీ తొక్కివేసేవాడు. అతను ఆ చెట్లను తన ఆట పరికరాలుగా భావించేవాడు.

ఒకనాడు వేసవి మధ్యాహ్నం సూర్యుడు నిప్పులా మండిపోతున్నాడు. ఘటోత్కచుడికి భయంకరమైన ఆకలి, దాహం. అతను ఆ మామిడి చెట్టు దగ్గరికి వచ్చాడు. అతని కంటి ముందు పండిన మామిడి పండ్లు కనిపించాయి. అతను తన తొండాన్ని పైకి ఎత్తి, ఒక పెద్ద కొమ్మను పట్టి, బలంగా లాగాడు. ఆ కొమ్మ క్రిందికి విరిగి పడింది. కానీ అతను ఆగలేదు. అతను మరొక కొమ్మను, తర్వాత మరొకటి ఇలా వరుసగా పది కొమ్మలను విరిచివేశాడు. ఆ చెట్టు మొత్తం ఊగిపోయింది. పక్షులు భయంతో ఎగిరిపోయాయి.

చిత్రలత గూడు ఉన్న కొమ్మ కూడా విరిగిపడింది. ఆ మూడు గుడ్లు రాలి, రాళ్ళ మీద పడి, పగిలిపోయాయి. చిత్రలత గగ్గోలు పెట్టి ఏడ్చింది. "నా బిడ్డలు! నా ప్రాణాలు! ఈ ఏనుగు వాటిని చంపేసింది!" అని అరిచింది. చిత్రుడు ఆహారంతో తిరిగి వచ్చి, ఆ దృశ్యం చూసి, అతని హృదయం నిలబడిపోయింది. అతని కళ్ళలో కన్నీరు పొంగిపొర్లింది. "ఈ ఏనుగు నా జీవితాన్ని నాశనం చేసింది. నేను దానికి ఎదురు చెప్పలేను, నేను చిన్నవాడను. కానీ నేను ఊరుకోను. నేను సహాయం కోసం వెతకాలి," అని ఆక్రోశించాడు.

చిత్రుడు ఎగిరి, అడవిలో ఉన్న తన స్నేహితులందరి దగ్గరికి వెళ్ళాడు. మొదట అతను తన మిత్రుడు ధన్వంతరి అనే వడ్రంగి పక్షి దగ్గరికి వెళ్ళాడు. వడ్రంగి పక్షికి పదునైన, పొడవాటి ముక్కు ఉంటుంది. అతను చెట్ల బెరడులో రంధ్రాలు చేసి, పురుగులను తీసేవాడు. చిత్రుడు ఏడుస్తూ మొత్తం వృత్తాంతం చెప్పాడు. ధన్వంతరి ఆక్రోశంతో, "ఆ ఏనుగు అహంకారం ఇంకా ఎంతకాలం? మనం దానికి పాఠం నేర్పాలి. నా ముక్కు ఏ చెట్టు బెరడునైనా తొలగించగలదు. కానీ ఏనుగును ఒక్కరు ఎలా ఓడించగలం? మనకు మరింత సహాయం కావాలి," అని అన్నాడు.

అప్పుడు వారు ఇద్దరూ కలిసి ఒక చిన్న ఈగ భ్రమరి దగ్గరికి వెళ్ళారు. భ్రమరి చాలా తెలివైనది, ఎప్పుడూ అందరి సమస్యలు పరిష్కరించేది. ఆమె చిత్రుడి కథ విని, "నేను ఆ ఏనుగు చెవులలోకి వెళ్ళి, అతనికి నిద్ర పట్టకుండా ఝంకారం చేస్తాను. కానీ అది సరిపోదు. మనకు ఒక కప్ప తోడు కావాలి," అని సలహా ఇచ్చింది.

వారు అడవి వాగు దగ్గరికి వెళ్ళి, మండూకుడు అనే పెద్ద పచ్చని కప్పను కలిశారు. మండూకుడు ఆ వాగులో నివసిస్తుండేవాడు. అతను చాలా చురుకైనవాడు, నీటిలో దూకడంలో, చప్పుడు చేయడంలో, అరవడంలో నేర్పరి. వారు అతనికి కథ చెప్పగా, మండూకుడు ఆగ్రహంతో, "ఆ ఏనుగు ఈ అడవి అంతటికి శాపంగా మారింది. నేను ఒడ్డున కూర్చుని గట్టిగా ఘోరంగా అరుస్తాను, అతను నన్ను వెంబడిస్తాడు. కానీ మనం ఒక మంచి ప్రణాళికను రూపొందించాలి," అని అన్నాడు.

చిత్రుడు, ధన్వంతరి, భ్రమరి, మండూకుడు కూర్చుని ఆలోచించారు. అప్పుడు ఒక గొప్ప ప్రణాళిక రూపొందించారు. "నేను ఏనుగు కళ్ళు పొడిచి, అతనికి కనిపించకుండా చేస్తాను," అని ధన్వంతరి అన్నాడు. "అతను అంధుడైన తర్వాత, నేను అతని చెవిలో ఝంకారం చేసి, అతనికి కోపం తెప్పిస్తాను," అని భ్రమరి అన్నది. "నేను ఘోరంగా అరిచి నన్ను వెంబడించడానికి వచ్చినప్పుడు అతని ముందు నుండి గోతి వైపు దూకుతాను," అని మండూకుడు అన్నాడు. "నేను వీటన్నిటినీ గమనిస్తూ, మీకు మార్గం చూపిస్తాను," అని చిత్రుడు అన్నాడు.

మర్నాడు ఉదయం, ప్రణాళిక ప్రకారం వారంతా ఘటోత్కచుడి దగ్గరికి వెళ్ళారు. ఘటోత్కచుడు మామిడి చెట్టు కింద నిద్రిస్తున్నాడు. ధన్వంతరి నిశ్శబ్దంగా అతని దగ్గరికి వెళ్ళి, ఒక్కసారిగా తన ముక్కుతో ఏనుగు కళ్ళను గుచ్చాడు. అంతే ఘటోత్కచుడు భయంకరంగా అరిచాడు. అతనికి ఏమీ కనిపించడం లేదు. అతను కళ్ళు తిప్పుతూ, "ఎవరు? ఎవరు నా కళ్ళు పొడిచారు?" అని గర్జించాడు. భ్రమరి వెంటనే అతని చెవిలోకి వెళ్ళి, గట్టిగా ఝంకారం చేసింది. ఘటోత్కచుడు పిచ్చివాడిలా చెవులు కొట్టుకున్నాడు.

అతను కోపంతో ఇటూ అటూ తిరుగుతుండగా, మండూకుడు వాగు ఒడ్డున కూర్చుని పెద్దగా ఘోరంగా అరిచాడు. "కో-కో-కో-వాక్!" అని పదే పదే అరిచాడు. ఘటోత్కచుడు ఆ శబ్దం వైపు వెళ్ళాలని, అక్కడ ఏదో శత్రువు ఉన్నాడని భావించి, ఆ దిశలో పరుగెత్తాడు. అతను అంధుడు కావడం వల్ల, అతనికి దారి కనిపించలేదు. మండూకుడు అప్పుడప్పుడూ దూకుతూ, అరుస్తూ, ఏనుగును ఒక పెద్ద లోతైన గోతి వైపు నడిపించాడు. చిత్రుడు పైన ఎగురుతూ, "కుడివైపు! ఎడమ వైపు! అక్కడికి వెళ్ళవద్దు!" అని అరిచేవాడు.

ఘటోత్కచుడు ఏమీ అర్థం కాకుండా, కోపంతో అడుగులు వేశాడు. అతను తన ముందున్న గోతిని చూడలేకపోయాడు. ఒక్కసారిగా అతని కాలు జారి, అతను ఆ పెద్ద గోతిలోకి పడిపోయాడు. అది లోతుగా, బురదగా ఉంది. అతను బయటికి రావడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ అతని బరువు అతన్ని మరింత లోతుగా ముంచుతూ వెళ్ళింది. అతను ఉరుముతూ, "కాపాడండి! కాపాడండి!" అని అరిచాడు. కానీ ఎవరూ రాలేదు. కొద్ది సేపటికి అతను బురదలో మునిగిపోయి, కదలకుండా పోయాడు.

ఆ నలుగురు స్నేహితులు చిత్రుడు, ధన్వంతరి, భ్రమరి, మండూకుడు గోతి అంచున నిలబడి, ఏనుగు చనిపోవడం చూశారు. వారు ఆనందంతో కేకలు వేశారు. "మనం గెలిచాం! మనం గెలిచాం!" అని అరిచారు. చిత్రుడి కళ్ళలో కన్నీరు కానీ ఇప్పుడు ఆనందంతో. అతను మరోసారి గూడు కట్టుకుని, కొత్త గుడ్లు పెట్టి, తన జీవితాన్ని కొనసాగించాడు. అతను ఎప్పుడూ తన స్నేహితులను మర్చిపోలేదు. ఆ రోజు నుండి, ఆ అడవిలోని అన్ని చిన్న జంతువులు కలిసి ఉంటే ఎంతటి పెద్ద శత్రువునైనా ఓడించగలమని నేర్చుకున్నాయి.

నీతి: సమైక్యతే మహా శక్తి. ఒక్కొక్కరు ఎంత చిన్నవారైనా, వారు కలిసి ప్రయత్నిస్తే అసాధ్యమైన పని కూడా సాధ్యమవుతుంది. చిత్రుడు ఒంటరిగా ఏనుగును ఓడించలేడు. మన జీవితంలో కూడా, సమస్యలు వచ్చినప్పుడు ఒంటరిగా పోరాడకుండా, స్నేహితుల సహాయం తీసుకోవడం తెలివైన నిర్ణయం.