తెనాలి రామకృష్ణుడు మరియు దొంగలు

ఒకప్పుడు విజయనగర సామ్రాజ్యాన్ని మహారాజు శ్రీ కృష్ణదేవరాయలు పరిపాలిస్తుండేవారు. ఆయన రాజ్యంలో శాంతి, సంపద, కళలు, విద్య వర్ధిల్లుతుండేవి. కానీ ఒక్క సమస్య మాత్రం రాజ్యాన్ని వేధిస్తూనే ఉండేది, అది దొంగల బెడద. రాత్రిపూట ఇళ్లలోకి చొరబడి విలువైన వస్తువులు, బంగారం, వెండి, నగలు దొంగిలించేవారు. ప్రజలు భయంతో నిద్రపోలేక, రాత్రిపూట కాపలా ఉండేవారు. ఈ విషయం రాజుగారికి తెలిసి, కాపలాదారులను మరింత అప్రమత్తంగా ఉండమని ఆదేశించారు. కానీ దొంగలు చాలా నేర్పరులు. వారు కాపలాదారులను తప్పించుకుని, దొంగతనాలు చేస్తూనే ఉండేవారు.

తెనాలి రామకృష్ణుడి తెలివి గురించి దొంగలకు కూడా తెలుసు. "తెనాలి రాజుకి ఇష్టుడు. ఆయనకు రాజు నుండి ఎన్నో బహుమతులు వచ్చి ఉంటాయి. అతని ఇంట్లో తప్పకుండా బంగారం, వెండి, విలువైన వస్తువులు ఉంటాయి. మనం అతని ఇంట్లో దొంగతనం చేస్తే, చాలా సంపద దొరుకుతుంది," అని అనుకుని ఒక రాత్రి అతని ఇంట్లో దొంగతనం చేయాలని నిర్ణయించుకున్నారు. వారు ఆ రాత్రి చీకటిలో, నిశ్శబ్దంగా తెనాలి ఇంటి వద్దకు వచ్చారు.

ఆ రాత్రి తెనాలి ఇంటి బయట కొంతమంది దొంగలు దాక్కొని ఉన్నారు. వారి కదలికలు, గుసగుసలు తెనాలికి కిటికీ గుండా కనిపించాయి. ఆయన వెంటనే వారికి బుద్ధి చెప్పాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. "వీరు దొంగలు. వీరు నా ఇంటిలోకి వచ్చి దొంగిలించాలని అనుకుంటున్నారు. నేను వీరిని ఎలా అయినా తప్పించుకోవాలి. కానీ నేను ఒంటరిగా వీరిని ఎదుర్కోలేను. వీరు చాలా మంది ఉన్నారు. నేను తెలివిగా ఆలోచించాలి," అని ఆయన అనుకున్నాడు.

వెంటనే ఆయనకు ఒక గొప్ప ఉపాయం తట్టింది. అతను తన భార్యతో గట్టిగా మాట్లాడటం ప్రారంభించాడు. "విను! ఈ మధ్య దొంగలు ఎక్కువయ్యారు. మన ఇంట్లో ఉన్న బంగారం, వెండి, నగల పెట్టెను ఇంట్లో ఉంచడం ప్రమాదం. వెంటనే వాటిని ఈ పెద్ద చెక్క పెట్టెలో పెట్టి బావిలో పడేద్దాం. దొంగలు ఎంత వెతికినా దొరకవు. అది మనకు చాలా సురక్షితమైన మార్గం," అని గట్టిగా అన్నాడు.

భార్యకు తెనాలి ఉద్దేశం అర్థమైంది. ఆమె కూడా నటిస్తూ, "అవును. అది చాలా మంచి ఆలోచన. మన సంపదను దొంగల బారి నుండి కాపాడుకోవాలి. ఈ పెట్టెలో వాటిని పెట్టి బావిలో పడేద్దాం. ఎవరికీ తెలియకుండా చేద్దాం," అని అంది.

ఇద్దరూ కలిసి ఒక పెద్ద చెక్క పెట్టెలో రాళ్లు, ఇటుకలు, పాత ఇనుప సామాన్లు, విరిగిన కుండలు, ఇతర చెత్త వస్తువులు నింపి, చాలా బరువుగా తయారు చేశారు. పెట్టె ఎత్తడానికే కష్టంగా ఉంది. ఆ తర్వాత ఆ పెట్టెను ఈడ్చుకుంటూ బావి దగ్గరకు తీసుకెళ్లి, "ఒకటి... రెండు... మూడు!" అంటూ బావిలో పడేశారు. "ధడామ్!" అనే పెద్ద శబ్దం వచ్చింది. పెట్టె నీటిలో మునిగిపోయింది.

ఇదంతా దొంగలు ఆశ్చర్యంగా, ఆనందంగా చూస్తున్నారు. "వాళ్ల సొమ్మంతా బావిలో ఉంది. ఇంట్లోకి వెళ్లాల్సిన అవసరం లేదు. రాత్రంతా నీళ్లు తోడి బావిని ఖాళీ చేస్తే పెట్టె మనదే! అప్పుడు మనకు ఆ సంపద మొత్తం దొరుకుతుంది. ఇంట్లోకి వెళ్లి ఎవరికైనా తెలిసే ప్రమాదం లేదు," అని వారు అనుకున్నారు.

తెనాలి మాత్రం ఇంట్లోకి వెళ్లి నిద్రపోయినట్లు నటించాడు. కానీ ఆయన కళ్ళు మూసుకోలేదు. ఆయన కిటికీ దగ్గర నిశ్శబ్దంగా నిలబడి, దొంగల కదలికలను గమనిస్తున్నాడు.

దొంగలు వెంటనే బావిలోని నీటిని తోడడం ప్రారంభించారు. వారు ఒకరి తర్వాత ఒకరు నీటిని తోడుతూ, పక్కనే ఉన్న తెనాలి తోటలోకి పోస్తున్నారు. వారు ఆనందంగా, "ఇంకొంచెం సేపులో పెట్టె బయటకు వస్తుంది. అప్పుడు మనం ధనవంతులమవుతాం!" అని అనుకున్నారు. వారు గంటల తరబడి కష్టపడ్డారు. వారికి అలసట, ఆకలి, దాహం ఏవీ అడ్డురాలేదు. 

తెనాలి మధ్యలో నిద్ర లేచినట్లు బయటకు వచ్చి, దొంగలు తోడుతున్న నీటిని తన తోటలోని మొక్కలకు మళ్లించాడు. ఆయన చిరునవ్వుతో, "అయ్యో! ఎంత బాగా నీళ్లు పెడుతున్నారు. నా మొక్కలన్నీ బాగా పెరుగుతాయి! నా మామిడి చెట్టు, వేప చెట్టు, పూల మొక్కలు అన్నీ బాగా పెరుగుతాయి. ఈ దొంగలు నా తోటకు ఎంతో మేలు చేస్తున్నారు," అని తనలోతాను నవ్వుకున్నాడు.

దొంగలు అలసిపోయినా, పెట్టెలో బంగారం ఉంటుందని ఆశతో పని ఆపలేదు. వారు ఒకరి తర్వాత ఒకరు నీరు తోడుతూనే ఉన్నారు. వారి చేతులు, వారి వెన్నులు నొప్పిగా ఉన్నాయి, కానీ వారు ఆగలేదు. "మనం ధనవంతులమవుతాం! ఇంకొంచెం సేపు ఓపిక పడితే చాలు," అని వారు ఒకరినొకరు ప్రోత్సహించుకున్నారు.

తెల్లవారుజామున బావిలోని పెట్టె కనిపించింది. దొంగలు ఆనందంతో, "అదిగో! పెట్టె కనిపిస్తోంది! మనం గెలిచాం!" అని అరిచారు. ఎంతో కష్టపడి దాన్ని బయటకు తీశారు. వారు చెమటలు కారుస్తూ, అలసిపోయి "ఇప్పుడైనా మనం ధనవంతులమయ్యాం!" అంటూ ఆనందంగా పెట్టె మూత తెరిచారు. కానీ అందులో బంగారం బదులు రాళ్లు, ఇటుకలు, పాత ఇనుప సామాన్లు, విరిగిన కుండలు మాత్రమే ఉన్నాయి. అక్కడ బంగారం లేదు, వెండి లేదు, నగలు లేవు.

దొంగలు ఆశ్చర్యపోయి ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకున్నారు. వారి ముఖాల్లో ఆశ, నిరాశ, కోపం, ఆశ్చర్యం అన్నీ కలిసిపోయాయి. "ఇది ఏమిటి? ఇందులో బంగారం లేదే! మనం రాత్రంతా కష్టపడి నీరు తోడాం. మనం మోసపోయాం!" అని వారు బాధగా అరిచారు. అప్పుడే తెనాలి గట్టిగా నవ్వుతూ బయటకు వచ్చాడు. ఆయన చేతులు జోడించి, "మిత్రులారా! రాత్రంతా నా తోటకు నీళ్లు పెట్టినందుకు చాలా ధన్యవాదాలు. నా మొక్కలు మీ వల్ల బతికిపోయాయి! మీ కష్టం వృథా కాలేదు. మీరు నా తోటకు ఎంతో మేలు చేశారు. ఇప్పుడు మీరు కూడా నా ఇంట్లో కొంచెం విశ్రాంతి తీసుకోండి. నేను మీకు భోజనం పెడతాను," అని అన్నాడు.

దొంగలకు తాము మోసపోయామని అర్థమైంది. "మనం ఎంత మూర్ఖులం! ఈ తెనాలి మనల్ని మోసం చేశాడు. మనం రాత్రంతా కష్టపడి నీరు తోడాం. కానీ అతను మనల్ని తన తోటకు నీళ్లు పెట్టడానికి ఉపయోగించాడు. ఇది ఎంత అవమానకరం!" అని వారు అనుకున్నారు. అంతలో కాపలాదారులు అక్కడికి చేరుకున్నారు. వారు దొంగలను చూసి, "ఇదుగో! ఇదిగో దొంగలు! వీరిని పట్టుకోండి!" అని అరిచారు. దొంగలు పారిపోవడానికి ప్రయత్నించినా, సైనికులు వారిని పట్టుకుని రాజుగారి ముందు హాజరుపరిచారు.

రాజు జరిగిన విషయం విని బిగ్గరగా నవ్వాడు. "రామకృష్ణా! నువ్వు కత్తి లేకుండా, యుద్ధం చేయకుండా, ఒక్క క్షణం కూడా కోప్పడకుండా దొంగలను పట్టించావు. నీ తెలివి నిజంగా అద్భుతం. ఇది నిజంగా నీ గొప్పతనం. శత్రువును తెలివితో ఓడించడం అనేది నీ ప్రత్యేకత," అని ప్రశంసించాడు.

తెనాలి వినయంగా నమస్కరించి, "మహారాజా! బలంతో సాధ్యం కాని పనులు చాలా సార్లు తెలివితో సాధ్యమవుతాయి. ఈ దొంగలు బలంగా, ధైర్యంగా ఉన్నారు. కానీ వారికి తెలివి లేదు. నేను వారి దురాశను ఉపయోగించి, వారిని నా తోటకు నీళ్లు పెట్టేలా చేశాను. వారు రాత్రంతా కష్టపడి, చివరికి వారు మోసపోయారని తెలుసుకున్నారు. ఇదే నా విజయం," అని చెప్పాడు.

రాజు అతనికి బంగారు నాణేలు బహుమతిగా ఇచ్చాడు. దొంగలు తమ తప్పు తెలుసుకుని ఇకపై దొంగతనాలు చేయబోమని మాట ఇచ్చారు. "మహారాజా! మేము తప్పు చేశాము. మేము ఇకపై దొంగతనాలు చేయము. మేము నిజాయితీగా జీవిస్తాము. మమ్మల్ని క్షమించండి," అని వారు వేడుకున్నారు. రాజు వారిని క్షమించి, వారికి నిజాయితీగా పని చేయమని సలహా ఇచ్చాడు.

నీతి: బలం కంటే బుద్ధి గొప్పది. తెలివిగా ఆలోచిస్తే పెద్ద సమస్యలనైనా హింస లేకుండా పరిష్కరించవచ్చు. తెనాలి రామకృష్ణుడు ఆయుధం లేకుండా, ఒక్క పోరాటం కూడా చేయకుండా దొంగలను పట్టించాడు. అతను వారి దురాశను, వారి అత్యాశను ఉపయోగించి, వారిని తన తోటకు నీళ్లు పెట్టేలా చేశాడు. మనం ఎదుర్కొనే ప్రతి సమస్యకు, ప్రతి అడ్డంకికి, ఒక తెలివైన పరిష్కారం ఉంటుంది. మనం ప్రశాంతంగా, ఆలోచనగా ఉంటే, మనం ఎలాంటి సమస్యనైనా పరిష్కరించవచ్చు.